Pai & Nice / UNME & DaoDin Interview – Part 2

Pai & Nice / UNME & DaoDin Interview – Part 2

We spoke to two senior Isaan activists, both graduates of the Dao Din student group. Pai from UNME of Anarchy and Nice from Dao Din about their beliefs, influences, tactics and the character of Isaan. 

We previously interviewed another Dao Din activist for some background information on the group. 

From the previous article:

During the past year, the protest movement in Thailand has drawn the attention of international media to the kingdom and the people’s struggle for democracy. However, the majority of this coverage has been focused on the liberal People’s Party (Khana Ratsadon) group, who are primarily middle-class people from Bangkok and central Thailand. All the while a more radical coalition of groups from Isaan, the poorest and most rural region of the country, has been growing in size and influence, drawing huge crowds of supporters into the streets.

Isaan is the poorest and least industrialised region of the country, many Isaan’ers suffer in financial procarity and rural poverty. Historically the region has been a hotbed of anti-Bangkok sentiment, notably hosting the Communist insurgency, which ran from the 1960’s into the 80’s and providing much of the muscle behind the Red Shirt movement, which brought Bangkok to a standstill on numerous occasions in the 00’s.

Can you tell us about your background? – Pai

I was born in Khon Kaen and grew up in Chaiyaphum. My dad was a human rights lawyer for rural people, because of that I visited a lot of poor rural communities and saw their problems and conditions. Then I went to study law at Khon Kaen university and joined Dao Din and became involved in activism. 

Could you tell us where you’re from and what you do? – Nice

I’m a senior member of Dao Din, I’m originally from Surin province. My regular job is with the Legal Center for Human Rights in Khon Kaen. Actually the legal centre is kind of like a friend of Dao Din group, the founder was a Dao Din member as well. 

We bring university students from Khon Kaen city to meet rural people to learn about how government policies affect the lives of the locals. We also help these people when they have problems, it’s like a give and take. We give legal advice and aid to them, and our students get to practice and understand law. We also lobby local governments and help organise local protests, if that’s what the people want to do.

People often say you’re the leader of Dao Din is that right? – Pai

No, I’m not at all, actually I’m still like a political freshman, because I grew up in Thailand which is a politically ignorant place. 

How did you become interested in Anarchism? – Pai

Growing up I saw the injustices in society, the structural inequality that we have. When I was a student involved in Dao Din I began reading political topics, like Marxism, Socialism, Anarchism, everything. 

What are the core beliefs and ideology of DaoDin? – Nice

We believe in a society of equals. We want to promote human rights, community rights, anti-hierarchy and political and economic equality. We believe in self determination, people should be choosing their own policies by themselves.

How many groups have come out of Dao Din? – Pai

*Laughing* More than I can count. 

Are you inspired by any particular writers or thinkers? – Nice

There’s no one writer who inspired us, but we read a lot of different stuff. Mostly anarchist, socialist stuff… Marxist books, even I’ve read Machiavelli. 

Are you inspired by any movements from outside of Thailand? – Pai

Of course, I’m inspired by many movements. Like the anti WTO movement. I like the Zapatistas. Marcos, the EZLN movement in Mexico. 

Are you inspired by any movements from outside of Thailand? – Nice

For sure, we’ve been around a long time and like I said we’ve observed a lot of movements and taken bits of their tactics to develop into our own model. For example we studied the organising practices and tactics of both the Chinese Communist Revolution and the Hong Kong protests, studying and adapting for our local context. 

Where do you draw your ideological inspiration from? – Nice

We’ve developed our system step by step. Developing our methods when we meet different challenges. But at our core we run a collective model. We live collectively, cook, eat, make decisions collectively, democratically. We also have regular criticism sessions which help modify our practices. We have no president or anything like that, only coordinators. We bring many different models to our organisation, but at the core it’s democratic and collective. 

You founded the group UNME of Anarchy. Why is Anarchism appropriate for Isaan? – Pai

Actually I’m not like… A theory guy… But I think [anarchism] fits well for our movement… More importantly I don’t want to seize the power of the state, I believe in the power of communities. 

What activities does UNME do? – Pai

Unme is organising and educating people. We also do mutual aid, like during the floods in 2019. We’ve also organised, for example, shutting down a biofuel factory that was harming the local population, and last year we’ve really established ourselves in the political protests in Bangkok and Khon Kaen. Like we made this huge long march from the countryside to Bangkok to protest, because our friends were in jail. We allied with a lot of different groups and had a huge turnout. 

What kind of activism is DaoDin involved in in Isaan? – Nice

Our work is two fold. First is tackling issues of ecology and natural resources, and the second is the protest group. We hold people’s assemblies for rural people, to raise their voices and help build solidarity between disparate overlooked groups and encourage them to work together on these issues. We also organise and bring people to protest, direct action, including in Bangkok.

Can you give an example of how you handle specific cases? – Nice

So, for example, if there’s no clean water in a village, we will go to educate people about what rights they have, like the right to clean water. Then we’ll help to organise people to work together, advise them on which government representatives to target, which laws they should be cautious of and which laws they can use and often support a protest. Basically we lend our expertise, education and bodies to these communities when they need it. For example, we’ve managed to suspend mining in a village in Loei province which was very harmful for the people. We also worked to abolish plans for a Special Economic Zone in Khon Kaen. 

What has been the response of local rural people when you go into a community? – Nice 

There are two responses, a small minority see us as troublemakers, usually they’re the entrenched local powers, like some conservative village leaders. But that’s been happening less and less lately, since the national protest movement has grown. 

Then everyone else is so welcoming to us, they open their houses to us and we live with them, we cook with them, eat, we work together.

There’s no history of Anarchism in Thailand, has that made it hard to introduce Anarchist ideas? – Pai

We use anarchism as a tactical tool, for organising, our work is to emphasise other peoples solutions, and give them tools for fighting. We educate, but in a way of bringing them together, empowering them to communicate, to think and develop their potential to fight in solidarity for changing these oppressive structures. We also have these political education trips, like camping, because in our current era, there are still many people who ignore the political situation, so we go on these camps to open up people’s ideas politically. 

Why is ecology such an important focus for DaoDin? – Nice 

Isaan is an area rich in resources with a very rural population and the government targets our lands for extraction, it’s extremely harmful for local people. We’ve all experienced this when growing up. Everyone in Isaan knows about these problems and how the government oppresses the Isaan people. 

Why is this movement so strong in Isaan? – Nice

It’s because Isaan has historically always been oppressed by Thai regimes, since the inception of Isaan, so we sustain this radical way from our history of oppression.

It seems like Isaan activism has always been in opposition to governance in Bangkok. – Nice

The central Thai government has always tried to make Isaan culture disappear. They’re also always trying to exploit our lands. They use our resources and labour to grow their own wealth in Bangkok and central Thailand. Furthermore they’re racist towards us, they look down on us, they think we’re stupid, uneducated peasants.

Do you see Bangkok as a colonial government towards Isaan? – Nice

Yes exactly. The government in Bangkok is an imperialist one, which has colonised every other province. They just control us and take our resources. They don’t allow us to decide how to run our own lives.

How many times have you been arrested? – Pai

Too many to count

What’s your relationship with the police like? – Pai

They do their job, I do mine. They do their job to protect the security of the state.

Are you a threat to the security of the state? – Pai

*Laughing* It’s more like I threaten the security of state ideas. I think I prefer the security of the people, the security of people’s lives, but the police they’re interested in the security of the state. We want to challenge this meaning of security and for who or what.

What’s your relationship like with the police? – Nice

We have a lot of problems. We’re basically the opposite organisation of the police. There’s always antagonism. The police are always following us, taking pictures, tailing us and a lot of us have been arrested. They don’t harass us personally because they know that would be useless, but they harass our families, our mums and dads, going to our family houses and stuff. 

I’ve been arrested a couple of times, for example, they arrested me for breaking the law against public gatherings after the last coup in 2015, we were doing a small protest against the coup. In jail I was so angry, like these things we were talking about, that we were protesting about, are normal things that we should be free to talk about and protest.

The communist insurgency was very active in Isaan in the 20th century… Were they an inspiration for you? Or have you learnt anything from their movement? – Pai

We have adapted many communist ideas, but you know communism and anarchism don’t always work together, communists have attacked anarchists too in the past. But we’ve learnt ways of organising from them and can use their historical legacy as a tool to listen to local people, help to organise and to analyse the opposition to fight political structures. I’m not content with just the marxist perspective, but there are a lot of important ideas there. Really I think we need a welfare state first, but modify it for our characteristics and use it as a platform to build from. We can dream, but we need to move step by step. 

Do you see yourself as carrying the legacy of the insurgency? Or is it a completely different thing for you? – Pai

As a historical process every progressive group continuously follows the last, which includes us and the communists and all past movements fighting to liberate the people. 

How do you see the road forward for your movement, what do you hope for 10 years from now? – Pai

I think in Thailand we’re politically underdeveloped, we need to have a democratic society first so that we can develop into something else, it’s a process but the people in our groups are very focused on these like anarchist/socialist ideas. But you know we’re still fighting for some very basic things, we don’t even have freedom to criticise the monarch. 

As anarchists, we have established this new Isaan movement, this self determination project, dreaming of a future where people govern themselves and take care of each other. I don’t really think about the future so much because the future is now.

Anything else you want to say? – Pai

Right now in Thailand, many people have utopian visions. But at this moment, we don’t have the basic rights and freedoms to build that utopia on. So we need to fight to bring basic rights into Thailand. Like I said, we’ve very underdeveloped politically. Other countries have gone so far, and we’re still here in the past. So we, anarchists, Marxists and liberals are fighting together for basic freedoms, to fight for a utopian future so we can go further past those basics. 

Anything else you’d like to say? – Nice

I just want to say that we’re an open organisation, you can come visit us at our house (headquarters), our doors are open in Khon Kaen, everyone is welcome. We made the house as a free space for speech, organising, to build a micro version of the society that we want to make a reality. It’s self determined, liberated free Isaan territory and everyone’s welcome!

Note: Both interviews were conducted separately and published here together.

The Rohingya and a New Dawn in Burma

The Rohingya and a New Dawn in Burma

Myo Min

Aung San Suu Kyi and her ousted National League for Democracy (NLD) have established a government in exile known as the “National Unity Government” (NUG).  As well as former members of parliament, this unity government also includes anti-coup protest leaders and representatives of ethnic minority organizations. On March 13th, Mahn Win Khaing Than, the NUG caretaker Prime Minister said “this is the darkest moment of the nation and the moment of dawn is close”. It is, however, unclear whether this dawn would extend to persecuted minorities like the Rohingya since the NUG is yet to formulate a position on the matter. At a time when the Tatmadaw is waging a war against its own people, cooperation and solidarity among Burma’s many ethnic groups is imperative. Cooperation, however, can only be built on trust and the NUG needs to take a firm stance and support the rights of the Rohingya in Burma to build this trust now. 

In 2017, Myanmar’s security forces and nationalist mobs conducted the most shocking brutal atrocities against the Rohingya, but they were not the first. The Burmese government has effectively institutionalised the atrocities against Rohingya for years. The military and Burma’s civilian-led NLD government, under the de facto leadership of Aung San Suu Kyi, had previously presented a unified front on the Rohingya issue, with Suu Kyi even appearing on behalf of Myanmar’s delegation before the ICJ

The civilian government overlooked persecution and harsh treatment of the Rohingya population— many of these politicians now play key roles in the NUG. However, since the February coup, large sections of the population (predominantly ethnic Burmese people living distantly from Rakhine State) have started to finally understand, accept, and sympathise with the persecution of the Rohingya people.

Dr Sasa, a minister in the  NUG, has made several statements that indicate the NUG may recognise the plight of the Rohingya and show solidarity with them. During a virtual protest on the 20th of March, he promised justice for the Rohingya in reference to the atrocities committed by the military. However, it is unclear whether Dr Sasa’s stance is shared by all members of the NUG.

After the February coup, The Tatmadaw joined hands with Rakhine nationalist politicians who shared similar hostile objectives regarding the Rohingya. On February 12th, Myanmar’s “Union Day”, the State Administrative Council released Dr Aye Maung, a prominent Rakhine ultra-nationalist who has been involved in serious human rights violations targeted at the Rohingya, as part of a general amnesty together with 23,000 other prisoners. He had been charged with high treason and had been sentenced to 22 years. Dr Aye Maung was the founder and chairman of the Arakan National Party, the most influential party in Rakhine state, but split with the party in 2018 and founded the Arakan Front Party that same year.

Upon his release, the people welcoming him were holding placards saying “long live Sayadaw U Wirathu”, the “Buddhist Bin Laden”. Dr Aye Maung visited another ultra-nationalist monk, Parmaukkha Sayadaw, who has helped peddle a fiery brand of Buddhist ultra-nationalism and Islamophobia in Myanmar. He went on to express his gratitude to the State Administration Council (The Tatmadaw) led by Senior-General Min Aung Hlaing for his release. Thousands of ethnic Rakhine people, a far larger crowd than people protesting against the coup, greeted him at the airport, wearing garlands and chanting “long live Dr. Aye Maung”.

Dr Aye Maung has advocated for the genocide of the Rohingya people and has incited violence and hate speech against Muslims and the Rohingya on numerous occasions. He and the party he led, the Rakhine Nationalities Development Party (RNDP), were directly involved in human rights violations against the Rohingya. It was the Arakan National Party (ANP) that urged Tatmadaw Commander-in-Chief Snr-Gen Min Aung Hlaing to segregate Rakhine Buddhists and Rohingya Muslims in Rakhine State’s Maungdaw Township. He also openly advocated moving the Rohingya people into concentration camps or deporting them from the region and placing further restrictions on the Muslim population. 

It is important to clarify that the discrimination of The Rohingya is not only top down but also bottom up and that this is what makes addressing it so challenging. It is not solely from the central government that enacts discriminatory policies towards Rohingya people, proposals often come from ethnic Rakhine politicians. Indeed, Rakhine politicians popularized the term “Bengali” to refer to Rohingya as interlopers from Bangladesh. In 2015, The ANP forced President Thein Sein to issue an executive order withdrawing the voting rights for the Rohingya who were previously allowed to vote. 

The alignment of the ANP with the Tatmadaw and the release of Dr. Aye Maung will further increase the animosity towards Rohingya people. This animosity is further exacerbated by the Rohingya’s pro-democracy stance. While the entire country is united in its support of the democracy movement, ethno-nationalism still stands strong in Rakhine state. The remaining Rohingya in Rakhine will be in an unimaginable situation of horror and the repatriation of Rohingya refugees will remain a distant dream while the Tatmadaw remain in power. 

On the other hand, if there were a change in government that accepts the Rohingya as citizens, the main problem will implementation of equal rights. Being citizens is the first and most basic step, it still doesn’t assure equal rights and dignity for Muslims in Burma more specifically in Rakhine state. The best example is the Ethnic Kaman Muslims who have been subjected to the similar discrimination as Rohingya although they are one of the officially recognized ethnic groups.

In order to implement equal rights for the Rohingya, the national Citizenship law needs to be revised to reflect a more democratic conceptualization of its nationhood. The country should embrace the principle of jus soli by abandoning ethnic citizenship system based on jus sanguinis. The existing citizenship system has not only been the source of producing millions of stateless people but also fostered the separation between different groups by privileging some over the others. The use of the jus soli would promote an inclusive citizenship policy, together with the recognition and respect for the rights of minorities, as a means of both integration and conflict prevention.

Secondly, the long-term segregation of the Rohingya from every aspect of social life and their political marginalisation must end. They must have unconditional opportunity to access any job in the civil service, both local and national.

Thirdly, the Myanmar’s electoral system needs to be revised and adopt proportional representation (PR). A PR system would promote more equitable representation of minorities, like the Rohingya, by giving all minorities’ representation and voices in proportion to their vote. It would ensure that minorities like the Rohingya are able to elect candidates that represent their opinions, values, and interests.

Finally, the NUG should make a special effort to increase the representation of minority leaders at the national level, especially of those who have direct experience of living through ethnic conflict that has torn apart their communities. The NUG should involve representatives from the Rohingya community at all stages of the monitoring and implementation process when resolving Rohingya related issues. Rohingya representation has been completely absent from high-level discussions about the repatriation of Rohingya refugees to Burma, as well as decisions regarding matters of their everyday life in the country. These measures will ensure effective and sustainable minorities political participation and the allocation of sufficient resources to realize identified objectives.

The NUG has a very difficult task ahead and some feel that the best way forward is to sweep the problems of ethnic minorities in Burma under the rug for the time being. Anyone arguing otherwise is decried as undermining the unity of the Burmese people on social media. However, by now the NLD should know better. When their party came to power it disregarded many long-standing alliances with ethnic minorities and defended the atrocities the military committed against others. Now the next generation of leaders who chair the NUG has a chance to learn from past mistakes, build meaningful relationships and solidarity with ethnic minorities and pledge to work towards the protection of their rights. Supporting the rights of the Rohingya is not only the moral thing to do, it would also be an important sign that the new dawn Mahn Win Khaing Than promised is a new dawn for everyone in Burma.

เผด็จการฟาสซิสต์ยุโรปแบบไทย ๆ

เผด็จการฟาสซิสต์ยุโรปแบบไทย ๆ

เรื่อง Gabriel Ernst
แปล & ภาพหลัก Napakorn Phoothamma
บรรณาธิการ Sarutanon Prabute, Kunlanat Jirawong-aram

ในปี พ.ศ. 2473 ประเทศไทยพยายามสร้างอัตลักษณ์ของตัวเอง (homogeneity) ตามแบบของเผด็จการฟาสซิตแบบตะวันตก การสร้างอัตลักษณ์นี้เองถูกนำมาใช้กับระบบกษัตริย์ในปี พ.ศ. 2493  และก่อให้เกิดฉันทามติฝ่ายขวาทรงอิทธิพลมากว่าครึ่งทศวรรษ แต่อย่างไรก็ตาม การประท้วงในช่วงที่ผ่านมาหลายส่วนก็ไม่ได้ตระหนักถึงแนวโน้มเผด็จการฟาสซิสต์แบบยุโรปที่ฝังลึกในขณะที่ท้าทายรัฐไทยในปัจจุบัน

ในปี พ.ศ. 2481 เมล็ดพันธุ์แห่งเผด็จการฟาสซิสต์ได้เติบโตขึ้นในประเทศไทยจากการเรืองอำนาจของ จอมพลแปลก พิบูลสงคราม เป็นยุคแห่งการนำประเทศไปสู่ความทันสมัย โดยจอมพล ป. ใช้เวลาตลอด 6 ปีนั้นเองปรับเปลี่ยนไปสู่ประเทศที่ทัดเทียมอารยประเทศตามแบบของเขา จอมพล ป. จบการศึกษาจากโรงเรียนนายร้อยที่ฝรั่งเศสที่ที่เขาเองได้ซึมซับและชื่นชมความเป็นเผด็จการชาตินิยมฟาสซิสต์ (ซึ่งในยุคนั้นเป็นแนวคิดใหม่) จากที่นั่นเอง เขายังชื่นชอบมุสโสลินี และน่าจะถึงขึ้นนำภาพของผู้นำฟาสซิสต์ไปไว้บนโต๊ะทำงานเมื่อได้ปกครองประเทศไทย

จอมพลป. นั้นได้เติบโตกลางใจกลางเมืองสยามในปี พ.ศ. 2440 จากครอบครัวที่ประกอบอาชีพเกษตรกรรม ซึ่งต่อมาเขาเข้าเรียนที่โรงเรียนนายร้อยทหารบก หลังจากจบการศึกษาจากโรงเรียนนายร้อยได้เดินทางไปศึกษาวิชาทหารปืนใหญ่ ต่อที่ ประเทศฝรั่งเศส ในช่วงก่อนสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง แนวคิดแบบฟาสซิสต์ถือว่าเป็นแนวคิดที่ก้าวหน้า เนื่องด้วยเป็นแนวคิดที่นำพาความเป็นสมัยใหม่และความเข้มแข็งมาสู่ประเทศ ทำลายระบบเจ้าขุนมูลนายและสร้างความเป็นหนึ่งเดียวในชาติและวัฒนธรรมชาติพันธุ์ชาตินิยม (ethnonationalist) โดยอำนาจของรัฐแบบบนลงล่าง ในช่วงเวลานี้เองที่อาทาทืร์คในตุรกีและมุสโสลินีในอิตาลีได้รับความนิยมถึงขีดสุด อิทธิพลจากผู้นำเหล่านั้นได้สร้างแรงบันดาลใจแก่ จอมพล ป. ในวัยหนุ่มนั่นเอง

ประเทศไทย (หรือสยามในช่วงนั้น) ที่เขาหวนกลับคืนมาอีกครั้งในช่วงปลายยี่สิบ ช่างดูห่างไกลจากประเทศฟาสซิสต์ตามที่เขาวาดฝันเหลือเกิน สยามเป็นประเทศที่พึ่งรอดพ้นจากการล่าอาณานิคมตะวันตก มีความแตกต่างอย่างสุดขั้ว ถูกแบ่งเป็นส่วนๆ เนื่องด้วยเงื่อนไขทางภูมิศาสตร์ ทำให้การปกครองอย่างเป็นปึกแผ่นแทบจะเป็นไปไม่ได้ โดยเฉพาะพื้นที่ราบลุ่มในฤดูฝนและในที่สูงตลอดทั้งปี

อย่างไรก็ตาม การล่าอาณานิคมของยุโรปเองก็ได้ส่งอิทธิพลต่อการสร้างเขตแดนของประเทศ ฝรั่งเศสล่าอาณานิคมในด้านตะวันออกและอังกฤษล่าอาณานิคมของในด้านตะวันตกและทางใต้ สยามไม่ได้กำหนดเขตแดนของตัวเอง แต่เขตแดนมาจากการล่าอาณานิคมมากกว่า แต่ไม่ว่าประชากรกลุ่มใดก็ตามที่ลงหลักปักฐานอยู่ที่เขตแดนนั้น แม้พ้นจากการครอบงำของชาติตะวันตกก็ยังต้องต่อสู้กับรัฐสยามอยู่ดี หลังรอดพ้นการล่าอาณานิคมอย่างหวุดหวิด รัฐสยามแบบระบบเจ้าขุนมูลนายก็ได้ปฎิรูปตัวเองก่อนหน้าหลายทศวรรษ รัฐสยามพยายามเปลี่ยนตัวเองให้เป็นประเทศสมัยใหม่เพื่อให้ทัดเทียมกับอารยประเทศตะวันตก แต่อย่างไรก็ตามรัฐสยามเองก็ไม่ได้เข้มแข็งและยังไม่ได้มีการเปลี่ยนแปลงทางอุตสาหกรรมมากนัก อีกทั้งประชากรส่วนใหญ่ก็ยังอาศัยอยู่ในชนบท บางครั้งต้องใช้เวลานานนับหลายสัปดาห์หรือหลายเดือนกว่าคนชนบทเหล่านี้จะเข้าถึงขอบนอกของราชอาณาจักรจากมหานครหลวงกรุงเทพ

ด้วยปัจจัยดังกล่าวนี้เองที่ทำให้ชุมชนท้องถิ่นเฉพาะ (localised communities) และอัตลักษณ์ชาติพันธุ์หรือภูมิภาคยังคงอยู่ทั่วทั้งสยามโดยไม่มีการแทรกแซงจากรัฐมากนัก อย่างไรก็ตาม การแสดงออกอย่างอิสระหรือการปกครองในท้องถิ่นไม่ได้มาจากการที่รัฐอนุญาติให้มีด้วยความเมตตา แต่มาจากความอ่อนแอของรัฐสยามเองในการจัดการ ทั้งยังไม่มีความเด็ดขาดเรื่องโครงสร้างอุดมการณ์ความเป็นหนึ่งเดียวของอัตลักษณ์ชาตินิยมของตัวเอง ณ ขณะนั้น

เหตุนี้เองจึงทำให้สยามเป็นประเทศที่มีความแตกต่าง ด้วยความหลากหลายของแต่ละพื้นเมือง ทั้งภาษา วัฒนธรรม วิถีชีวิตและสถาบันทางการเมือง แม้ในทุกวันนี้ความหลากหลายในรูปแบบนี้ก็ยังมีให้เห็นอยู่ ประเทศไทยใช้ภาษาพื้นเมืองกว่า 60 ภาษาซึ่งยังไม่รวมสำเนียงภาษาถิ่นอีกนับไม่ถ้วนที่เมื่อมองผ่านประวัติศาสตร์แล้วคงมีจำนวนมากกว่านี้

การรวมตัวของนายทหารหัวก้าวหน้าอย่าง คณะราษฎร ที่ จอมพล ป. ได้เข้าร่วมเป็นสมาชิกในการทำรัฐประหารด้วยในปี พ.ศ. 2475 เปลี่ยนกษัตริย์ให้ลงมาอยู่ใต้รัฐธรรมนูญและคงไว้เพียงชื่อ หลังจาก 6 ปีแห่งความวุ่นวาย กลุ่มหัวก้าวหน้าได้สลายตัวลง จอมพล ป. ได้กลายเป็นผู้นำจอมเผด็จการของประเทศไทยโดยพฤตินัยในปี พ.ศ. 2481 เขาเปลี่ยนชื่อประเทศจากสยามมาเป็นไทยในปีต่อมาด้วยความตั้งใจในการสร้างความเป็นชาติพันธุ์ชาตินิยม (ethnonationalist)

หมุดทองเหลืองถูกติดตั้งเพื่อระลึกถึงรัฐประหารปี 2475

ในระหว่างการดำรงตำแหน่งของ จอมพล ป. เขาได้สร้างเอกลักษณ์เฉพาะแบบฟาสซิสต์ของเขามากมาย จอมพล ป. ได้จัดให้วันเกิดของตนเป็นวันหยุดประจำชาติและต่อมาได้ทำเช่นเดียวกัน กับบุตรและภรรยาของเขา การเฉลิมฉลองวันหยุดในช่วงนั้นส่วนมากมักจะเป็นการเดินพาเหรดทหารในเมืองใหญ่ จอมพล ป. เองยังส่งเสริมให้ผู้คนแขวนรูปของเขา ซึ่งก็เป็นอะไรที่น่าขำเพราะวิธีการดังกล่าวก็ถูกส่งต่อไปยังสถาบันกษัตริย์เช่นกัน เขายังตั้งยุวชนทหารด้วยแต่ก็ไม่ได้เหมือนกับยุวชนทหารของฮิตเลอร์ไปซะทีเดียว โดยทั่วไปแล้ว จอมพล ป. พยายามจะสร้างวัฒนธรรมแบบบูชาตัวบุคคลตามเหล่าเพื่อนๆ ประเทศฟาสซิสต์ยุโรปนั่นเอง ซึ่งหมายถึงการกำกับดูแลควบคุมสื่อและการเผยแพร่วัฒนธรรมอย่างเคร่งครัด

โปสเตอร์โฆษณาชวนเชื่อในยุคสมัย จอมพล ป.


นโยบายการแปลงโฉมไทยใหม่ โดย จอมพล ป. หรือการปฎิวัติวัฒนธรรมไทยคือการเปลี่ยนโฉม พยายาม นิยาม และสร้างความเป็นไทยตามที่เขาเห็นควรจะเป็น การนิยามความเป็นไทยนั่นหมายถึงความเป็นที่มาจากศูนย์กลางประเทศ เน้นวัฒนธรรมชนชั้นนำทหารซึ่งได้รับอิทธิพลจากตะวันตกเป็นเวลานับทศวรรษ

คำสั่งปรับเปลี่ยนวัฒนธรรม รัฐนิยม 12 ข้อ ได้ถูกประกาศใช้ ซึ่งคำสั่งนี้ประกอบด้วยเรื่องการแต่งกายของประชาชนชาวไทยตามตะวันตก ภาษาไทยมาตรฐาน ห้ามแสดงออกอัตลักษณ์ภูมิภาค รวมไปถึงเรื่องกิจวัตรประจำวันว่าควรกินหรือนอนอย่างไรเวลาเท่าใด ซึ่งถือว่าเป็นเรื่องแปลกในหลายๆ ครั้ง แต่ประกาศฉบับนี้บังคับใช้กับทุกสิ่งเท่าที่จะเป็นไปได้  ด้วยเป้าหมายเพื่อสร้างความชัดเจนนิยามความเป็นไทยของตัวเองและเผยแพร่ความเป็นไทยไปทั่วแผ่นดิน

แน่นอนว่ามันทำให้อัตลักษณ์ของภูมิภาคลดลงอย่างมาก โดยเฉพาะในชาวพุทธที่ราบภาคกลาง ขณะที่ชาวมุสลิมที่อยู่ในหมู่คนยาวีเชื้อสายมาเลในภาคใต้ก็ได้รับผลกระทบจากนโยบายนี้เช่นกัน มัดเราะซะฮ์ (สถานศึกษา) ถูกสั่งปิดและมุสลิมถูกห้ามไม่ให้สวมใส่เครื่องแต่งกายตามวัฒธรรมของตน ด้วยเหตุนี้เอง ต่อมากลุ่มยาวีได้ต่อมาได้ตั้งกองกำลังต่อต้านรัฐขึ้น ซึ่งปัจจุบันกองกำลังต่อต้านรัฐนั้นยังมีอยู่จนถึงทุกวันนี้

ผลกระทบของประกาศฉบับนี้ส่งผลไปยังอีสานด้วยเช่นกัน ประชากรส่วนใหญ่ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทยส่วนใหญ่แล้วเป็นคนเชื้อชาติลาว ซึ่งเป็นลูกหลานของประชากรที่ตั้งรกรากเมื่อร้อยปีก่อนหน้า ทั้งในอดีตและปัจจุบันคนอีสานไม่ได้ถูกกลืนกินอย่างสมบูรณ์โดยรัฐ ชาวเวียดนามส่วนน้อยในพื้นที่โดยรอบก็เช่นเดียวกัน จนกระทั่งวันนี้ภาคอีสานเป็นพื้นที่ที่ยากจนที่สุดในประเทศ และเป็นที่รู้จักในฐานะวัฒนธรรมท้องถิ่นเฉพาะ มีประชากรที่หัวแข็งและเกลียดชังการบริหารจัดการของกรุงเทพ


การกลืนกลายทางวัฒนธรรมที่เกิดขึ้นนั้นไม่ได้มุ่งเป้าเพียงวัฒนธรรมเท่านั้น นโยบายดังกล่าวยังต้องการใช้ประโยชน์กลุ่มคนที่แต่ก่อนไม่ได้มีประโยชน์ต่อรัฐเท่าไร หากถูกรวบและรวมเข้ามาในสังคมไทยจะได้ใช้งานเพื่อพัฒนารัฐศูนย์กลาง ผ่านทั้งการเกณฑ์ทหารและการจัดเก็บภาษี สร้างความแข็งแกร่งให้แก่อำนาจศูนย์กลาง

อย่างไรก็ตาม เนื่องด้วยในช่วงเวลาดังกล่าว แม้จะมีความพยายามเปลี่ยนแปลงประเทศให้เป็นประเทศอุตสาหกรรม ปัญหาทางภูมิศาสตร์ยังคงมีอยู่ดังเช่นเคย ประชากรส่วนใหญ่ที่อยู่ในประเทศก็ยังไม่ได้เข้าถึงความเป็นรัฐ โดยเฉพาะกลุ่มชาติพันธ์ส่วนน้อย “คนดอย” ที่อาศัยอยู่ตามชายแดนซึ่งนั่นรวมถึง กระเหรี่ยง เผ่าลีซู เผ่าอ่าข่าและเผ่าม้ง ซึ่งที่กล่าวมาเป็นเพียงกลุ่มใหญ่ที่เห็นได้ชัดเป็นตัวอย่างเท่านั้น กลุ่มคนดังกล่าวนั้นเองแตกต่างจากคนไทยทั้ง พูดภาษาของพวกเขา และมีวิถีชีวิต วัฒนธรรม ความเชื่อศาสนาและสถาบันต่างๆ ในสังคมของตัวเอง


ในปี พ.ศ. 2483 จอมพล ป. ได้เห็นโอกาสที่จะขยายอำนาจแนวคิดฟาสซิสต์ชาตินิยมของเขาด้วยการนำประเทศเข้าสู่สงครามด้วยความกระหายสงคราม ในช่วงการเจรจาสนธิสัญญาเขตแดนในยุคสยาม สยามได้ยกดินแดน อินโดจีน ให้แก่ฝรั่งเศสซึ่งปัจจุบันประกอบไปด้วย ลาวและกัมพูชา ต่อมาเมื่อแผ่นดินฝรั่งเศสตกอยู่ใต้อำนาจของประเทศอักษะในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง จอมพล ป. ได้ตัดสินใจส่งกองกำลังรุกล้ำเขตแดนและเรียกดินแดนคืนแก่ไทย

ความกระหายสงครามนี้เป็นจุดเด่นของ จอมพล ป. เลยก็ว่าได้ซึ่งเขาได้รับอิทธิพลจากยุโรป โดยเฉพาะจากนาซีเยอรมันซึ่งก็เป็นแรงบันดาลใจสำคัญในการรุกรานเขตแดนศัตรูของ จอมพล ป. ซึ่งแน่นอนจอมพล ป. ได้เรียก ฮิตเลอร์และพรรคนาซี ว่าเป็น “พันธมิตรที่ทรงปัญญา” สงครามนี้เป็นที่นิยมอย่างกว้างขวางในกรุงเทพมหานคร กองทัพไทยได้ประโยชน์มากเมื่อฝรั่งเศสอ่อนกำลังลงเพราะสูญเสียอำนาจไปตั้งแต่โดนนาซีบุกยึด

อย่างไรก็ตาม จักรวรรดิญี่ปุ่นซึ่งได้รุกรานเข้ามาในแทบอินโดจีนอย่างหนักได้ยื่นข้อเสนอให้ทั้งสองฝ่ายสงบศึกกัน ซึ่งเข้าทางประเทศไทยเป็นอย่างมาก การทำเช่นนี้กรุยทางให้ญี่ปุ่นเข้ามาตั้งฐานอย่าง (เกือบ) ไม่มีพิษมีภัย การที่ญี่ปุ่นตั้งฐานทัพในไทยส่งผลให้ไทยต้องเข้าร่วมฝ่ายอักษะ

หลังจากการสงบศึกกับฝรั่งเศส จอมพล ป. ได้ประกาศชัยชนะและได้สร้างอนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิบนใจกลางเมืองกรุงเทพตามแบบฉบับของ สถาปัตยกรรมแบบฟาสซิสต์ จจนถึงปัจจุบันได้เป็นสถานที่สำคัญของกรุงเทพ

การที่ประเทศนั้นเป็นพันธมิตรกับจักรวรรดิญี่ปุ่นนั้นเองทำให้ จอมพล ป. ได้อยู่ในอำนาจต่อไปในช่วงที่ญี่ปุ่นยังยึดครองประเทศไทยอยู่ อย่างไรซะ เมื่อสงครามยุติ จอมพล ป. ได้ถูกขับไล่จากทหารที่ฝักใฝ่ฝั่งพันธมิตรเมื่อเห็นว่าท่าทีของสงครามเปลี่ยนไป

เนื่องด้วยแรงกดดันจากสหรัฐสหรัฐอเมริกาในช่วงหลังสงครามนั่นเอง ตะวันตกจึงไม่นับประเทศไทยว่าเป็นประเทศฝ่ายอักษะ เนื่องด้วยชาติตะวันตกเห็นประเทศไทยนั้นมีประโยชน์ในการตั้งฐานทัพต่อต้านคอมมิวนิสต์ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้


ในช่วงการครองอำนาจของ จอมพล ป. เขามีความพยายามที่จะขจัดครอบครัวราชวงศ์ ทั้งในแผ่นดินไทยและที่อยู่ต่างประเทศ (ซึ่งนั่นรวมถึงพระเจ้าอยู่หัว) ซึ่งบางรายก็ถูกคุมขัง เขาได้ตัดงบประมาณของราชวงศ์ออกและส่งเสริมแนวคิดพุทธศาสนาเพื่อทำลายความศักดิ์สิทธิของสถาบันกษัตริย์ซึ่งสืบเนื่องยาวนานตั้งแต่ยุคก่อนเจ้าขุนมูลนาย

ณ อีกฟากโลกหนึ่ง กลางยุโรป อย่างไรซะ แผนการต่อกรให้ประเทศออกมาจากเงื้อมมือพวกสาธารณรัฐนิยมก็เริ่มก่อตัว กว่าทศวรรษที่ต้องอยู่เพียงชายขอบของการเมืองไทย สถาบันกษัตริย์ได้วางแผนที่จะกลับมาครองอำนาจราชอาณาจักรอีกครั้งแม้จะถูกเนรเทศอยู่ในยุโรป ในยุคหลังจากจอมพล ป. ราชวงศ์สบโอกาสในช่วงที่สมาชิกในคุกถูกปล่อยตัว พระบาทสมเด็จพระปรเมนทรมหาอานันทมหิดลซึ่งในขณะนั้นมีอายุเพียง 20 ปี และน้องชายคนเล็กภูมิพลอดุลยเดชกลับมายังกรุงเทพ และครอบครองตำแหน่งในพระราชวังท่ามกลางเงาของรัฐเผด็จการทหารฟาสซิสต์

ในช่วงความปั่นป่วนหลังสงครามโลกครั้งที่สองเกิดความพยายามก่อตัวอย่างเงียบๆ ของราชวงศ์ ในปี พ.ศ. 2489 เมื่อนักคิดหัวประชาธิปไตยก้าวหน้าอย่าง ปรีดี พนมยงค์ ดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรี ปรีดีพยายามสร้างอำนาจในการปกครองประเทศของตัวเองโดยการสร้างความสัมพันธ์กับเชื้อพระวงศ์วัยเยาว์นี้

ในยุคแห่งความศรัทธาต่อสถาบันกษัตย์ โดยเฉพาะกับสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอกรมพระยาชัยนาทนเรนทรซึ่งประสบความสำเร็จอย่างยิ่งในการสร้างความนิยมระบบกษัตริย์และกษัตริย์วัยเยาว์ให้เป็นที่รู้จัก กลุ่มกษัตริย์นิยมได้แปลงวิธีการสร้างชาติแบบชาตินิยมของ จอมพล ป. มาใช้กับราชวงศ์ ผ่านทั้งศาสนาและความเชื่อระบบกษัตริย์กับความเป็นไทย

เพียงแค่ 4 เดือนหลังจากการครองดำแหน่งของปรีดี พนมยงค์ พระบาทสมเด็จพระปรเมนทรมหาอานันทมหิดลก็สวรรคต ซึ่งเหตุของการสวรรคตนั้นถูกสันนิษฐานว่าเกิดจากพระองค์เล่นพระแสง ณ พระราชวัง (ซึ่งก็มีข่าวลือมากมายเกี่ยวกับการสวรรคตของพระองค์จนถึงทุกวันนี้) ข่าวลือสะพัดไปทั่วกรุงเทพฯ ปรีดีเป็นคนรับข้อกล่าวหาและลาออกจากตำแหน่งไม่นานหลังจากนั้น และภูมิพลอดุลยเดชก็ได้ขึ้นครองราชย์เป็นกษัตริย์

ในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2490 จอมพล ป. ได้รัฐประหารและคืนอำนาจของตน อย่างไรซะการกลับมาสู่อำนาจในครั้งนี้เองมีความแตกต่างจากครั้งก่อน จอมพล ป. รู้ดีว่ามีสถาบันกษัตริย์ครองอำนาจอยู่ด้วย จอมพล ป. จึงไม่สามารถที่จะควบคุมประเทศได้อย่างเต็มที่จึงต้องเข้าจัดการควบคู่ทั้ง สถาบันกษัตริย์ที่พึ่งสถาปนาอำนาจของตนเองได้และอดีตพันธมิตรสาธารณรัฐของเขา ด้วยเหตุนี้เองจึงนำไปสู่การพยายามทำรัฐประหารหลายครั้ง รวมไปถึงการลักพาตัว (โดยกลุ่มกบฏแมนฮัตตัน) ซึ่ง จอมพล ป. ได้ถูกลักพาตัวโดยเจ้าหน้าที่กองทัพเรือไทย ซึ่งทำให้เขาต้องว่ายน้ำเพื่อหลบหนีกลับมา

ฉันทามติภูมิพล และ สัจนิยมกษัตริย์

การเข้ามามีอำนาจเป็นครั้งที่สองของ จอมพล ป. ครองตำแหน่งนานนับทศวรรษได้เล่นเกมการเมืองกับขั้วอำนาจใหม่และสร้างสัจนิยมผ่านทั้งรัฐบาล กองทัพ และราชวงศ์ ความพยายามนี้สะท้อนผ่านสิ่งที่เรียกว่าความเป็นไทยและอยู่ที่ว่าใครเป็นตัวแทนความเป็น “คนไทย” ได้ดีที่สุด

ซึ่งแน่นอนว่าสถาบันกษัตริย์นั้นได้ครองอำนาจนำอย่างที่สุดโดยการเข้ามาของจอมพลผู้ภักดีอย่าง จอมพลสฤษดิ์ ธนะรัชต์ ผู้ทำการรัฐประหารจอมพล ป. ในปี พ.ศ. 2500 และได้สร้างความเป็นชาตินิยมไทยในรูปแบบใหม่ซึ่งได้วางสถาบันกษัตริย์ให้เป็นหัวใจสำคัญของความเป็นไทยและให้พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชทรงตำแหน่งประมุขของรัฐ

นี่เองคือจุดเริ่มต้นของสิ่งที่เรียกว่ายุคแห่ง “ฉันทามติภูมิพล”  ซึ่งใครก็ตามที่มีหัวเอียงไปในทางสาธารณรัฐจะถือว่าเป็นพวกนอกคอกและ “ชังชาติ” กฎหมายหมิ่นพระบรมเดชานุภาพถูกนำกลับมาใช้ในการต้านนักการเมืองฝ่ายค้านและทางราชวงศ์เองก็ได้สร้างความสัมพันธ์ต่อสาธารณะโดยมุ่งเป้าไปที่คนไทยใต้ปกครอง และหลังจากนั้นก็ค่อยๆ เน้นคนส่วนน้อยที่อยู่ชายขอบในพื้นที่ห่างไกลอำนาจมาเป็นศตวรรษ

ยุคฉันทามติภูมิพลคงอยู่ยาวจนกระทั่งวันที่กษัตริย์ภูมิพลสวรรคตในปี พ.ศ. 2559 ตลอดการครองราชย์ 60 ปีนั้นเองไม่มีอำนาจใดนั่นมาต่อต้านอำนาจของกษัตริย์ภูมิพลรวมถึงราชวงศ์อย่างจริงจัง ซึ่งทาง ดินแดงได้เขียนบทความเกี่ยวเรื่องนี้ไว้ใน Royalist Realism & Les Majeste

ในยุคฉันทามติภูมิพลนั้น แม้จะมีการเปลี่ยนผู้นำประเทศจากจอมพลเป็นกษัตริย์ จักรรรดินิยมแบบไทยยังคงขยายอำนาจและความเป็นไทย เพียงแต่มีกษัตริย์ภูมิพลเป็นภาพจำ หากนำนโยบายมาพิจารณากับนโยบายของ จอมพล ป. และการสถาปนาอำนาจของกษัตริย์นี้ก็ไม่ได้มีอะไรต่างกันมากนัก ทั้งสองมีความเป็นทหารนิยม กระหายอำนาจ และชาตินิยม ซึ่งต่างก็เป็นเจ้าของอำนาจนำ แม้กระทั่งคำสั่งปรับเปลี่ยนวัฒนธรรม รัฐนิยม 12 ข้อก็ถูกเปลี่ยนมาเป็นนโยบายไทยนิยมในปี พ.ศ. 2561 ซึ่งหลังจากการสวรรคตของกษัตริย์ภูมิพูลสิ่งเหล่านี้ก็ถูกแปลงมาเป็นค่านิยม 12 ประการ


ดังที่ได้ยกตัวอย่างกลุ่มต่างๆ ในบทความนี้ซึ่งเป็นปฏิปักษ์ต่อรัฐนานนับทศวรรษ ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมานี้กระแสการต่อต้านได้ภายในศูนย์กลางอำนาจ นับตั้งแต่การตายของกษัตริย์ภูมิพล ในปี พ.ศ. 2559 ก็ได้มีกระแสต่อต้านรัฐไทยขึ้นท่ามกลางคนไทย โดยเฉพาะในคนรุ่นใหม่

การประท้วงเพื่อประชาธิปไตย/สาธารณรัฐ ได้ก่อตัวขึ้นในช่วงปีที่ผ่านมาซึ่งผู้เข้าร่วมนั้นก็ปฎิเสธความเป็นไทยที่นิยมในช่วงของฉันทามติภูมิพลในที่สุด ซึ่งกลุ่มกษัตริย์นิยมจะเรียกกลุ่มผู้ประท้วงว่าเป็น “พวกชังชาติ”

ผู้ประท้วงหลายคนถูกจำคุกโดยข้อหาหมิ่นพระบรมเดชานุภาพ และ กฎหมายที่เกี่ยวข้องกับการชุมนุมในที่สาธารณะ  ซึ่งการกระทำดังกล่าวนั้นก็รักษาไว้เพื่อรักษาอำนาจของสถาบันกษัตริย์และรัฐทหารไว้และสร้างภาพความเป็นประเทศประชาธิปไตยไว้ ข้อสังเกตสำคัญของกลุ่มผู้ประท้วงที่น่าสนใจคือ การก่อตัวของกลุ่มที่ชื่อ “คณะราษฎร” ซึ่งเคยโค่นอำนาจสถาบันกษัตริย์ในปี พ.ศ. 2475 ซึ่งจอมพล ป. ก็เป็นหนึ่งในบุคคลสำคัญในการนำกลุ่มขณะนั่น

นี่แสดงให้เห็นว่า แม้จะมีกลุ่มเคลื่อนไหวทางการเมืองที่มีความก้าวหน้า แต่ยังคงได้รับอิทธิพลหรือกลิ่นอายของกลุ่มขวาจัดหรือแม้กระทั่งเผด็จการฟาสซิสต์ ในทางกลับกันแม้เป็นการต่อต้านวงจรอุบาทว์เดิมๆ พวกเขายังคงยึดถือตามแบบ จอมพล ป. หนึ่งในแฮชแท็กติดเทรนด์ในทวิตเตอร์ถึงกับตั้งว่า “#กูลูกหลานจอมพลป” สะท้อนให้เห็นถึงบางกลุ่มในขบวนการเคลื่อนไหวมองย้อนหลังด้วยความชื่นชมถึงยุคสมัยที่ฟาสซิสต์ยังเฟื่องฟูและไม่มีใครทัดเทียมได้นััน แค่เพราะว่ามันเสริมความนิยมสาธารณรัฐ หาใช่การสร้างสังคมที่ก้าวหน้ากว่าเดิม

หมุดทองเหลืองถูกติดตั้งเพื่อระลึกถึงการประท้วงปี 2563

ความเป็นฟาสซิสต์ในแบบยุโรปได้ฝังรากลึกลงในสังคมไทยเป็นเวลากว่าทศวรรษซึ่งมันแฝงมาโดยความเป็นไทยแบบพุทธเถรวาทและความชื่นชมระบบกษัตริย์ แต่รากฐานแบบฟาสซิสต์นั้นก็ยังอยู่ในไทยจนทุกวันนี้นับตั้งแต่ต้นกำเนิดของมันตั้งแต่ช่วงทศวรรษ 1920 ในยุโรปจนมาถึงไทยในร้อยปีให้หลัง ไม่ว่าจะในกลุ่มกษัตริย์นิยมหรือสาธารณรัฐนิยม



Dao Din – Interview – Part 1

Dao Din – Interview – Part 1

During the past year, the protest movement in Thailand has drawn the attention of international media to the kingdom and the people’s struggle for democracy. However, the majority of this coverage has been focused on the liberal People’s Party (Khana Ratsadon) group, who are primarily middle-class people from Bangkok and central Thailand. All the while a more radical coalition of groups from Isaan, the poorest and most rural region of the country, has been growing in size and influence, drawing huge crowds of supporters into the streets. 

Isaan is the poorest and least industrialised region of the country, many Isaan’ers suffer in financial procarity and rural poverty. Historically the region has been a hotbed of anti-Bangkok sentiment, notably hosting the Communist insurgency, which ran from the 1960’s into the 80’s and providing much of the muscle behind the Red Shirt movement, which brought Bangkok to a standstill on numerous occasions in the 00’s.

Today’s coalition is made up of much younger, but nonetheless, highly experienced members, centred around Dao Din, a leftist protest group born out of Khon Kaen University. From Dao Din, a number of other groups have emerged, including the political party The Commoners, the Anarchist education group UNME Of Anarchy and the Thalufah activism group. Elsewhere in Isaan other radical groups have sprung up, such as Maha Sarakham University Democracy Front and Khob Plerng. Recently, a new umbrella alliance has been formalised in the Ratsadon Khong Shi Moon group, which is attempting to institutionalise these Isaan based groups under one banner. 

We spoke to a Dao Din activist, Pang, about these groups, the character of Isaan and the protest movement.

Could you tell us a bit about your background and how you got involved with Dao Din?

I’m from Sakon Nakhon in Isaan and went to study law at Khon Kaen University. I got involved with Dao Din as a freshman, they had a camp and invited us to join. They brought us to learn about various social and political issues in Isaan, much of it revolved around agriculture and human rights.

How did Dao Din get started before you joined?

Dao Din started 17 years ago, as a group of just 4 or 5 people, who were against GMO plants that would harm Isaan agriculture and farmers. But the protest group really started 7 years ago around the time of the last coup. They began to get involved in political organisation and make the connection between politics and agriculture. Then they also got involved with local issues, usually regarding the environment and land rights, fighting for local farmers and rural people, joining and helping to organise protests and things like that.

A lot of activist groups have come out of Khon Kaen University in recent years, why is that?

Khon Kaen is the biggest city in Isaan and has the main university. The university and the city have a lot of spaces for activism. Baan Dao Din (Dao Din House) is one of the main places. It’s a home we use to centre the organising. We hang out, cook, talk and live together there, a lot of people who spent time there were inspired to start their own groups. Really it all started there. You can stay with Dao Din and be involved in as many other groups as you like. There are specific groups focused on specific issues, for example, homelessness, the environment, green agriculture and democracy. 

What are the beliefs and ideals of Dao Din members?

We’re a big group, we have a lot of different beliefs, but we have some core ones that unite us, it’s something we’re constantly discussing. Firstly we believe in real equality and equal rights. Most people believe in Marxism, Anarchism, very left wing ideals.

Can you tell us a bit about the other groups like UNME and The Commoner Party?

To start with UNME, it was founded by Pai (Jatupat Boonpattararaksa, the current leader of Dao Din). Dao Din is more focussed on ecology, but UNME is a broader political education and protest group. The point was to have a group with a specific focus on theory and politics, rather than doing everything through Dao Din. 

As for The Commoner Party, it was started around 7 years ago, our friends wanted to have a voice in the mainstream political sphere. This was around the time of the last coup, but political parties were banned from forming at the time, so it only became official 3 years ago. Really it’s a tool to raise our voice politically. Most Commoner Party people come from local NGO’s and community groups as well as the Dao Din related groups. 

There are many groups that surround The Commoner Party, and they’re not just active in Isaan. It’s about localised politics, local issues. It’s an attempt to make real democracy, allowing people to make their own governing decisions. It’s about bottom up politics, rather than centralised top down power from Bangkok.

Is there a tactical approach to having all these different allied groups?

So The Commoner Party are like the ‘democracy approach’, while Dao Din is the activist approach and UNME is focused on education, although Dao Din does education too. They’re all working in unison. We all live and learn together, developing tactics in unison. 

There’s a long history of left-wing activism in Isaan, including the defeated communist insurgency which ran from the 60’s to 80’s. Is that an inspiration to activists today?

Of course we’re influenced by the past. There are lots of older people who teach us about our history and inspire us. Although about the Communist Insurgency it’s a bit more complicated, a lot of people don’t talk about it. We aren’t taught about it in school, the state doesn’t want to teach it. So I didn’t even know that much about it, but we’re trying to change that for the future and I should know more, I’m trying to learn more.

Even recently, I only learned 2 years ago that my grandfather was a communist who was disappeared by the state, but my parents didn’t even tell me. They’re still afraid of people being disappeared again. 

What’s the relationship between Dao Din and the other protest groups in Bangkok and the rest of the country?

We join almost every protest we can, we’ll join with any pro-democracy event, sending people from Isaan, or organising events in Khon Kaen to coincide with it. When they have something we can help with, we’ll help and we have meetings with the other leaders who we know from the Student Union. In the future we have to continue to organise our umbrella group, we need these groups in each region, not just Isaan, Northern Thailand, The South, Central Thailand. We have friends all over the country, but we don’t have any Dao Din cells in other regions of the country, it’s just an Isaan thing right now. 

I think generally we have quite a lot of unity with the other groups, but the way we work is very different. We focus on social and ecological issues that affect specific communities and really get involved with them, joining their struggles, while The People’s Party doesn’t focus on the local issues, they talk about democracy very broadly. 

Right now we have tactical unity, but of course there are things we disagree with, so we’re allied over democracy, so if there’s anything we disagree with, we won’t join in with that. We just want to have control over our own lives, Dao Din is constantly talking with local people in Isaan, and what they all say is that they want decentralisation. They want to decide for themselves, decentralisation and direct democracy.

Khong Shi Moon is the new umbrella group for the Isaan region. Do you plan to expand it outside of Isaan in the future?

There are many people across the country, we’re friends with, we talk together, we exchange ideas of how to unify the four regions, but we’re focused on Isaan right now. The plan for the future is difficult because of the new rise of Covid cases, plus the government has been very aggressive with arrests lately. So we’re going to try and connect more people into a larger coalition and find some Covid safe activities for them to join us with.

We also have relationships with the old redshirt uncles and aunties. When we have activities red shirts always join us, when we go on tours and stuff to different provinces they’re always asking how they can help us and how to get involved. What we’re trying to do is build a large coalition in the name of Isaan and involve and develop ideas with as many people as we can. 


Euro-Fascism with Thai Characteristics

Euro-Fascism with Thai Characteristics

Gabriel Ernst

In the 1930s, Thailand began a project of mass homogeneity based on western Euro-Fascism. This project was refined by the monarchy in the 1950s, leading to a reactionary consensus lasting a half-century. However, many elements in the recent protest movement, so far, fail to recognise their own deep-seated Euro-fascist tendencies when challenging the contemporary Thai state.

In 1938, European style fascism bloomed in Thailand. The dictator Plaek Phibunsongkhram (Phibun) had risen to power. It was on this wave of supposed modernisation, that Phibun spent the next six years reshaping Thailand in his image. Phibun had been educated at a military academy in France, where he was a great admirer of the new fascist powers emerging in Europe. He was particularly fond of Mussolini and supposedly kept a portrait of the Italian fascist leader on his desk when governing Thailand.

Phibun was born in central Siam in 1897 to a farm owning family, he enrolled in the military officer’s academy, and after graduation was sent to France to study artillery tactics. During his time in post-WWI Europe, fascism was seen as a ‘progressive’ force, one that would modernise and strengthen countries, removing the old feudal order and creating a homogeneous ethnonationalist culture with authoritarian top-down rule. It was around this time that Ataturk in Turkey and Mussolini in Italy were at the peak of their respectability. It was this idea and these idols that endeared a young Phibun.

The Thailand (then named Siam) that he returned to in the late ’20s was a far cry from his imagined republican fascistic utopia. The country, which had escaped the ravages of colonisation by western powers, was extremely diverse, wild in parts, due largely to the geographic conditions which made governing large swathes of the land near impossible, particularly the lowlands in the rainy season and the highlands all year round. 

However, European colonisation had a large impact on the shape of the country’s borders, due to French colonies to the east and British colonies to the west and south. Siam did not define its own borders, rather they were imposed on them by colonial powers, and whatever populations ended up landing in those borders, despite escaping European rule, would have the Siamese state to contend with.

After narrowly escaping colonisation the Siamese feudal system had undergone huge liberal reforms decades earlier, there had been efforts at modernisation, in the hopes of keeping up with the western powers that surrounded it. However the state was relatively weak and was yet to undergo any major industrialisation, a huge majority of the population lived rurally and it still took weeks, sometimes even months, to reach some of the fringes of the kingdom from the capital Bangkok.

This allowed many localised communities and ethnic or regional identities to exist across the country without much interference from the state. However, these freedoms of expression or local governance practices were not given benevolently, rather they existed due to the state’s incapability to interfere and the lack of an aggressively homogeneous-nationalist ideological structure at the time. 

This made Siam an incredibly diverse country, with a huge array of localised languages, cultures, practices and governing institutions. Today these diversities still very much remain, there are still around 60 indigenous languages spoken in Thailand and an uncountable number of dialects, historically there were likely far more.

Joining a clique of like-minded military officers who allied with progressives from the civil society, known as Khana Ratsadon (The People’s Party), Phibhun took part in the 1932 coup, which ousted the monarchy, allowing the institution to essentially remain in name only. After six chaotic years, where the progressive factions were essentially banished, Phibhun finally rose to become the de-facto dictator of Siam in 1938, renaming the nation Thailand the next year, in a clear display of his ethnonationalist intent.

Brass plaque placed to commemorate the 1932 coup

During Phibun’s tenure, there were many other hallmarks of fascist regimes. He declared his birthday to be a national holiday, and later extended the same decree to his wife and child. These holidays were typically militaristic, with military parades in the larger cities. He also strongly encouraged everyday people to hang his portrait in their homes. This is ironically the same practise established and continued by Thai monarchs. A militaristic youth wing was also founded, not unlike the Hitler Youth. Generally Phibun was attempting to build a cult of personality, much like his fascist compatriots in Europe. This also included seizing and heavily monitoring media and the cultural sphere.

Phibun era propaganda poster


Phibuns program of Thai’ification or The Thai Cultural Revolution, was an attempt to codify and enforce what he perceived Thai’ness to be. His definition of Thai’ness would draw entirely from central Thailand, with an emphasis on the Bangkok military elites’ culture, which for decades had been heavily influenced by the west. 

12 enforced cultural mandates were issued, these included a western-style dress code, a standardized Thai language, a banning of declaring regional identity and even codifying how many hours sleep one should have. These mandates, despite their at times bizarre nature, were genuinely enforced whenever possible. The aim was to create a clear, well defined, definition of Thainess and spread it to every corner of the nation.

This, of course, led to the mass decline of regional identities, particularly among Buddhists in the central plains, while many Muslims, particularly the ethnic Jawi-Malay in the deep south, suffered at the hands of the new policies. Madrasas were forced to close and Muslims were banned from wearing Islamic attire. The Jawi community would later form an armed rebellion against the state, which is ongoing to this day. 

The effects of these mandates were also strongly felt in Isaan. This vast Northeastern region of Thailand was populated mostly by Lao people, the descents of a mass forced population transfer a century earlier. Isaan people were, and still are, yet to fully assimilate into the state, as well as a sizable Vietnamese minority population in the area. To this day Isaan is the poorest area of the country and known for its distinct local culture, its restive populace and its distaste for Bangkok governance.

Isaan dress pre-Thaification

The purpose of such assimilation policies was not purely cultural, the program intended to make use of subjects who, prior to assimilation, were not adequately benefiting the imperial core. By capturing them and integrating them into Thai society they were put to use for state-building, conscription and taxation, growing the imperial core.

However, during this period, despite attempts at industrialisation, the same geographic conditions still existed in many areas, with huge populations living almost entirely untouched by the state, particularly the ethnic minority ‘mountain people’ living in the hills around the borderlands. These include The Karen, Lisu, Akha and Hmong—  just to name some of the larger groups. These groups are all completely distinct from Thai people, speaking their own language and practicing their own culture, religion and social institutions.

Expansionism & War

In 1940, Phibun saw an opportunity to flex his fascistic muscles in classic form with an expansionist war. During border treaty negotiations under the previous Siamese feudal regime the Kingdom had ceded land to French Indochina in what is today Laos and Cambodia and when mainland France fell to the Axis powers in WWII, Phibun decided to invade the territories and reclaim them for Thailand. 

This kind of expansionism through war was a hallmark of Phibun’s fascistic counterparts in Europe, particularly Nazi Germany. He was likely inspired by their aggressive actions to carry out his own hostile expansionism. Indeed, Phibun described Hitler and the Nazi Party as “intellectual allies”.

The war itself was widely popular in Bangkok, with Thai forces initially making huge gains against a weakened French colonial force, that had been cut off from its imperial core since the Nazi invasion. 

However, Imperial Japan, which had been rapidly expanding westwards into Indochina intervened, pressuring the two sides to sign an armistice which weighed heavily in Thailand’s favour, setting the stage for the (nearly) bloodless Japanese invasion of Thailand which would take place later that year, resulting with Thailand joining the Axis powers as an ally.

After the armistice with France, Phibun declared victory and constructed the Victory Monument roundabout in central Bangkok, in the style of classic fascist architecture. To this day the monument is an important site in Bangkok. 

Thailand’s alliance with the imperial Japanese allowed Phibun to remain in power during the Japanese occupation. However, towards the end of the war, Phibun was ousted by military men who were secretly loyal to the Allies, as they saw the tide was turning in the war. 

Due to US pressure, post-war, the nation was not considered to be an Axis ally by the west, this was because the west saw Thailand as a useful ally against rising communist sentiment in Southeast Asia.

Return of the King

Phibhun’s regime had spent its time in power trying to malign the royal family, both those abroad (which included the king) and those remaining in Thailand, many of whom were imprisoned. He slashed the royal budget and promoted a Buddhist theology that overlooked the spiritual role of the monarch, which had of course been a staple of the previously feudal society.

On the other side of the world, however, in central Europe, a plan was underway to wrestle the nation out of the clutches of the republicans. After a decade on the fringes of Thai politics, the monarchy was formulating a plan to reassert its control over the still-kingdom from de-facto exile in Europe. Post Phibun they saw an opportunity, when a number of prominent royals were released from prison and King Ananda, just 20 years old, and his younger brother Prince Bhumibol, returned to Bangkok to a royal palace which now stood in the shadows of the militaristic fascist state.

The turbulent post-WWII years saw shrewd manoeuvring by the royal household. In 1946 the progressive democrat Pridi Banomyong took office. Pridi sought to assert his control over the country by cosying up to the newly returned young royals.

During this brief period, efforts by the royal household, particularly those of Prince Rangsit, were greatly successful in promoting the monarchy and the young King was widely popular. The royalists were able to successfully synthesise Phibun’s Thai nationalism with adoration to the royal family, particularly through religious clout, intrinsically linking the monarchy to ‘Thai’ness’. 

However, just four months into Pridi’s tenure, King Ananda was dead. He supposedly shot himself at home while playing with a pistol (though many conspiracies surrounding the death remain to this day). With rumours abound in Bangkok, Pridi ultimately took the blame for the king’s death, resigning shortly after, while Prince Bhumibol was crowned King.

In November of 1947, another coup led to Phibun regaining his premiership. However, this tenure would be markedly different to the last, as he now had the monarchy to contend with. Phibun was never able to assert full control of the Kingdom, as he had to walk a fine line between appeasing the newly empowered monarchy and his republican former allies. This led to a number of attempted coups, including a dramatic hostage-taking, where Phibun was captured on a warship by mutinying Thai navy officers, resulting in him having to swim back to land to escape.

The Bhumibol Consensus and Royal Realism

Phibuns second tenure, which lasted a decade, saw numerous power plays and realpolitik maneuvers by both the civil government, the military and the royal household. Publicly these efforts were focused around Thai’ness and who supposedly best represented ‘The Thai People’.

Ultimately though the monarchy came out on top when an ardent royalist general, Sarit Thanarat, ousted Phibun in a coup in 1957, setting the stage for this new blend of Thai nationalism, which placed upholding the monarchy as an elemental ingredient of Thai’ness, with King Bhumibol as the head of state.

This is the beginning of what has been dubbed ‘The Bhumibol Consensus’ era, wherein any republican sentiments were considered heresy and ‘anti-Thai’. Old Les Majeste laws, which forbid any insult to the monarchy, began to be utilised against political dissidents and the royal household started a huge public relations push, initially targeting Thai subjects, but gradually focussing on those remote minority groups who had been living on the fringes of the imperial core for centuries. 

The Bhumibol Consensus era lasted right until the king’s death in 2016. During his 60 year tenure, there were never any real challengers to Bhumibol’s authority and at no point was the monarch at all threatened in any real way.

We’ve previously written extensively on this phenomenon in Royalist Realism & Les Majeste.

During this era, despite the change in leadership, the Thai imperial core continued its process of expansion and Thai’ification, only with the face of King Bhumibol as the figurehead. To put it bluntly, regarding policy, there was not a whole lot of difference between Phibun and the newly empowered monarchy. Both were militaristic, expansionist, nationalists who enforced central Thai hegemony. The 12 cultural mandates policy was even explicitly revived in name with the ‘Thai Niyom’ policies of 2018, after the death of King Bhumibol, now called the 12 Core Values. 

The New Era

While there are many groups, mentioned earlier, that have been hostile to the state for centuries, in recent years there has been an increase in resistance from within the imperial core. Since the death of King Bhumibol in 2016, there has been a growing hostility towards the Thai state among Thai people, particularly the younger generations. 

Pro-democracy/republican leaning protests have ignited in the past year and many of those taking part in the movement are finally rejecting Thai’ness as defined in the Bhumibol consensus era. Indeed royalists often accuse the protestors of “Not being Thai”. 

Many have already been jailed for Lese Majeste and for organising the protest movement, the aim of which is to reign in the power of the monarchy and the overtly militaristic state, and bring a semblance of democracy to the country.

Notably one of the largest factions of the current protest movement has named itself Khana Ratsadon (The People’s Party) in reference to the group that initially overthrew the monarchy in 1932, of which Phibun was a key member and later leader. 

This goes to show that even within the supposedly progressive protest movement, it still harbours elements of deeply reactionary and even fascistic tendencies. Indeed, rather than challenging these pathologies, they’ve been quietly embraced by the overt worship of Phibun. One popular Twitter hashtag even read “We are the children of Phibun”. Certain factions in the movement would rather look backwards, adoringly, to a time where reactionary fascism was rampant and unchallenged in the kingdom, simply because it reinforces their republican agenda, rather than attempting to forge a new progressive path forward.  

Brass plaque placed to commemorate the 2020 protest movement

The roots of Eurofascism run deep in Thailand. For decades it was disguised by its Thai characteristics of Theravada Buddhism and adoration of the monarchy, but these foundations still very much remain in the kingdom, from their origins in 1920’s Europe to Thailand a century later, be they royalist of republican.