ประกาศเกี่ยวกับห้องสมุดอนาธิปไตยเอเชียตะวันออกเฉียงใต้

ประกาศเกี่ยวกับห้องสมุดอนาธิปไตยเอเชียตะวันออกเฉียงใต้

[Scroll down for English]

ห้องสมุดอนาธิปไตยเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ (The Southeast Asian Anarchist Library) เป็นภารกิจล่าสุดของห้องสมุดอนาธิปไตย ที่รวบรวมงานเขียนเกี่ยวกับอนาธิปไตยในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ หรืองานเขียนที่เป็นภาษาในกลุ่มประเทศเอเชียตะวันออกเฉียงใต้เอาไว้ด้วยกัน

เยี่ยมชมห้องสมุดอนาธิปไตยเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ได้ที่นี่!

ในช่วงเวลาของโรคระบาดและการต่อต้าน เหล่านักอนาธิปัตย์พากันลงสู่ท้องถนนในย่างกุ้ง กรุงเทพ จาการ์ตา กัวลาลัมเปอร์ และเมโทรมะนิลา แนวคิดอนาธิปไตยในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้นั้นมีระยะเวลาในประวัติศาสตร์เพียง 30 ปี เพราะนับตั้งแต่ช่วงต้นศตวรรษที่ 20 เป็นต้นมา อนาธิปไตยในภูมิภาคนี้ก็ได้ถูกปลดออกจากสนามทางความคิดและถูกกำจัดออกไปจนสิ้น แต่อนาธิปไตยก็ยังคงหวนกลับมา ณ ที่แห่งนี้ ในฐานะของกรอบคิดที่จะช่วยให้ผู้คนปลดแอกตนเอง เพื่อตอบสนองเหล่าผู้คนที่ใฝ่หาอิสรภาพในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ที่เพิ่มจำนวนขึ้น ห้องสมุดอนาธิปไตยจึงจัดทำเวอร์ชั่นภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ขึ้นมา เพื่อเป็นแหล่งรวบรวมและตรวจเทียบงานเขียนเกี่ยวกับอนาธิปไตย หรืองานเขียนที่เป็นภาษาของประเทศในภูมิภาคนี้

ห้องสมุดอนาธิปไตยเอเชียตะวันออกเฉียงใต้คือห้องสมุดหลายภาษา ที่สะท้อนให้เห็นถึงความหลากหลายของภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ คุณสามารถเจองานเขียนในภาษาต่างๆ ทั้งภาษาอังกฤษ ภาษาบาฮาซา(อินโดนีเซีย/มลายู) ภาษาตากาล็อก ภาษาเซบูอาโน ภาษาไทย ภาษาเวียดนาม และภาษาแมนดาริน ห้องสมุดนี้ทำการคัดเลือกงานเขียนใหม่ๆ ผ่านแอคเคาท์ทวิตเตอร์ [@SEAanarkis](https://twitter.com/SEAanarkis)

ห้องสมุดแห่งนี้ยังเป็นแหล่งของงานแปลใหม่ๆ ซึ่งจะเห็นได้ใน หมวดภาษาเวียดนาม งานคลาสสิกของ เดวิด เกรเบอร์ คุณเป็นนักอนาธิปไตยหรือเปล่า ได้ถูกแปลเป็น ภาษาตากาล็อก ภาษาอินโด/มาเลย์ ภาษาเวียดนาม และ ภาษาไทย เมื่อเป็นเช่นนี้ ห้องสมุดอนาธิปไตยเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ก็จะเป็นแพลทฟอร์มอิสระสำหรับเหล่านักอนาธิปัตย์ในภูมิภาคที่ต้องการเผยแพร่แนวคิดอนาธิปไตย


ฟีเจอร์ห้องสมุดอนาธิปไตยหลายภาษาแบบคร่าวๆ

เช่นเดียวกับห้องสมุดอนาธิปไตยเวอร์ชั่นหลัก คุณสามารถดาวน์โหลดข้อเขียนในห้องสมุดอนาธิปไตยเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เพื่อจัดทำซีนที่พร้อมสำหรับการพิมพ์เป็นรูปเล่ม หรือในรูปแบบอีบุ๊กส์ก็ได้ เชิญดาวน์โหลดและแจกจ่ายข้อเขียนเหล่านี้ได้ตามสบาย! คุณยังสามารถใช้ ตัวสร้างหนังสือ เพื่อทำซีนหรืออีบุ๊กส์ในรูปแบบของตัวเองได้ด้วย


คุณสามารถนำเอา ซีนฉบับพร้อมพิมพ์ ไปพิมพ์ได้เลย!

เนื่องจากเป็นแพลทฟอร์มอิสระ คุณสามารถเพิ่มงานเขียนใหม่ๆ เข้ามายังห้องสมุดอนาธิปไตยเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ได้ด้วย ถ้าคุณคิดว่างานดังกล่าวเหมาะสมกับห้องสมุดของเรา ไม่มีความจำเป็นที่จะต้องสมัครสมาชิกใดๆ สำหรับข้อเขียนที่เหมาะสมนั้นจะต้องเป็นงานที่เกี่ยวข้องกับแนวคิดอิสรนิยมและขบวนการต่อต้านรัฐ ที่มาจากหรือเกี่ยวข้องกับภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้

ห้องสมุดอนาธิปไตยเอเชียตะวันออกเฉียงใต้กำลังมองหาอาสาสมัครเพื่อทำการแปลและเฟ้นหาข้อเขียนใหม่ๆ ตัวอย่างเช่น ห้องสมุดของเรายังไม่มีงานเขียนในภาษาพม่า ภาษาลาว หรือภาษาเขมร เรายินดีอย่างยิ่งถ้ามีอาสาสมัครเข้ามาช่วยเหลือเราขยายคอลเลคชั่นของห้องสมุด อีกงานหนึ่งที่ยังไม่เสร็จสิ้นก็คือการแปลหน้าเว็บไซต์ (user interface) ของห้องสมุดให้เป็นภาษาท้องถิ่น

ถ้าคุณประสงค์ที่จะช่วยเหลือเรา สามารถอีเมลมาที่ <library-sea [at] angrylists [dot] com> คุณยังสามารถแวะเข้าไปในแชแนล IRC ของเรา เพื่อพูดคุยกับบรรณารักษ์คนอื่นๆ ที่จัดการดูแลห้องสมุดอนาธิปไตยเอเชียตะวันออกเฉียงใต้

อนาคตของอนาธิปไตยในเอเชียนั้นสดใส มีนักอนาธิปัตย์และนักอิสรนิยมหน้าใหม่ๆ เกิดขึ้นทุกปี ที่ใดมีอำนาจ ที่นั้นย่อมมีการต่อต้าน และห้องสมุดอนาธิปไตยเอเชียตะวันออกเฉียงใต้คือโครงการที่จะเสริมสร้างความเข็มแข็งให้กับสหายของเรา

เพื่ออนาธิปไตยในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้!

Announcing a Southeast Asian Anarchist Library

The Southeast Asian Anarchist Library is the newest offering from The Anarchist Library which features multilingual anarchist literature from Southeast Asia or in Southeast Asian languages.

Visit the Southeast Asian Anarchist Library!

In time of pandemic and insurrection anarchists are out in the streets in Yangon, Bangkok, Jakarta, Kuala Lumpur, and Metro Manila. Anarchism in Southeast Asia only a little more than thirty years old as anarchism was totally demobilized and eradicated in the region in the early 20th century. Still, anarchism re-emerges as the region’s people looks for liberatory frameworks. To match increased libertarian militancy in Southeast Asia (SEA), The Anarchist Library now offers the Southeast Asian Anarchist Library as a site to collect and collate anarchist literature from the region or in the regional languages.

The SEA Library is a multilingual library that reflects the multilingual and plural diversity of the Southeast Asian region. Here you can find texts in English, Bahasa Indonesia, Bahasa Melayu, Tagalog, Bisaya (Cebuano), ภาษาไทย (Thai), Tiếng Việt (Vietnamese), and 中文 (Mandarin). The Library curates new texts through [@SEAanarkis](https://twitter.com/SEAanarkis) on Twitter.

The SEA Library is also a site for new translations such as the Vietnamese section whose translations are all original. Texts such as David Graeber’s classic “Are You An Anarchist?” has been translated into TagalogIndonesian/MalayVietnamese, and Thai. In this manner, the SEA Library acts as free platform for anarchist propagandists in the region.


The multilingual features of the SEA Library at a glance.

Like The Anarchist Library, you can download texts in the SEA Library in ready-to-print zine format or as ebooks. Feel free to download and distribute texts! You can even use bookbuilder to build your own zines and ebooks using any text from the catalog.

You can print ready-to-print zines!

As a free platform, you can add new texts to the SEA Library that you think ought be on the platform. An account is not needed. The criteria of the SEA Library is that these texts have to have something to do with the libertarian and anti-statist movement from or about Southeast Asia or such a text in an indigenous regional language.

The SEA Library is also looking for volunteers for translation and acquisition of new texts. For example, the SEA Library currently does not have texts in မြန်မာစာ (Burmese), ພາສາລາວ (Lao), or ភាសាខ្មែរ (Khmer). The SEA Library would appreciate volunteers that can help the library expand its collection. Another pending task is translating the user interface of the SEA Library into indigenous languages.

If you would like to help out, you can email the SEA Library at: <library-sea [a.t] angrylists [d.o.t] com>. You can also hop in The Anarchist Library IRC where the librarians of the SEA Library also hang out.

The future of anarchism in Asia is bright. New anarchist and libertarian collectivities sprout yearly. Where there is authority there is resistance to it and a Southeast Asian Anarchist Library is a project that can help build that militancy.

For a Southeast Asian anarchism!

Thailand’s Monarchy Cannot Coexist With “Democracy” – A Rebuttal

Thailand’s Monarchy Cannot Coexist With “Democracy” – A Rebuttal

 A Rebuttal On An Unscientific Outlook On History

Dion de Mandaroon

This article was written in response to Panarat Anamwathana’s opinion piece published on February 3rd, 2021 in the Nikkei Asian Review. 

George Orwell once said “Whoever controls the present controls the past and whoever controls the past controls the future”. Keeping in mind Orwell’s contribution to oppression in Colonial Burma, this often misquoted aphorism represents the unexamined ideological dimension when the study of history is undertaken from an idealist perspective. In this arena, history, an organic struggle for hermeneutics, for interpretations, becomes a vulgar contest of narratives.

This “narrative” narrative is especially problematic when championed by professional historians who, for some reason, avoid at all cost a materialist analysis of living history. In February 2021 Panarat Anamwathana, a lecturer in economic history at Thammasat University, wrote an article to this effect concerning the tactics used by the Thai protesters for democracy and those of the royalist military regime. She writes: “Both sides of the Thai  political conflict have engaged in destroying or creating historical materials that suit their vision of Thailand.” referring to the back and forth between the protesters’ rehabilitation of the “revolutionary” People’s Party and the junta’s attempts to erase said party from the national consciousness. 

Two assumptions rear their ugly heads from Panarat’s reading of current events: First, the “narrative” narrative equalizes, in the final instance, each narrative through retroactive legitimization by academic dictates. It completely ignores the power relation to the present struggle, and effectively equates the protesters as capable of the same degree of destruction as the monarchy and its agents. Second, it assumes that history is being driven by some “vision of Thailand”, a new narrative that would emerge at the next rupture in the current political continuity as a result of, in her words later in the article, the ‘”material” battle bleeding into the ideological’. 

In fact, the battle she refers to is both material and ideological only in a very limited sense. When Panarat equates the tactic of national-building through historical objects to material history itself, she is articulating her understanding exclusively in the framework of mechanistic materialism, a metaphysics that regards the world as composed of matter (the “material”) and ultimately unchangeable in essence, which has nothing to do with material (socioeconomic) conditions of history. 

When she speaks of the contest between the reformists and the royalists – the idealist factions within both of whom affirm without agreement the legitimacy of formal democracy – she means of course the contest between definitional ideologies with discernible traditional objects of belief. The truth of the matter is that the battle has only been waged at the symbolic level and the protesters, lacking a clear substantial ideology, are incapable of escalating the conflict to the material level, of articulating their movement beyond the hysteric’s discourse. 

The state has so far been successful in containing the people’s interpretations of their living conditions in the country: You are homeless, but you ought to be grateful that the Chakri dynasty has resisted western imperialism (In case the reader has any doubt: In my opinion, no, they have not.) and preserved a country of our own in which you can be homeless to your heart’s content. Your son has committed suicide because he failed to register for the government’s COVID relief scam in time, but the monarch cares about us as if we were his children. And so on.

Hermeneutics consists in this struggle for weak interpretations under the state’s strong imposition of definitions by legal and other forms of violence. We the people voice our everyday material reality within a society prefigured by the ruling classes’ hegemonic reality, one in which economic exploitation is maintained in the name of nationalistic peace and order, a geopolitical category that does not correspond to the internal contradictions of Thailand. In light of this imbalance of actual power, Panarat’s “narrative” narrative falls apart and, if we still cannot do away with binary opposition, should be reconstituted as a struggle between hegemony and counterhegemony, invariably strong and weak respectively. 

‘Monarchy and democracy are not mutually exclusive by nature,’ concludes Panarat, harking back to a similar statement made last year by lawyer Anon Nampa who now sits in prison indefinitely with countless others on lese majeste charges. Of what nature are we speaking, when materialist historians have pointed out that democracy consists of distinct formal and substantial components? Which of these components can abide or be abided by monarchy? But the more pertinent question here is whether such a statement should be taken as tactical or strategic, that is, whether it is being framed this way for the sole purpose of countering the royalists’ accusations against “traitors to the nation” thereby securing for the reformists a more favorable position for their next initiatives, or because its enunciator truly believes, like an ideologue, that monarchy and democracy can actually coexist. 

After all, Panarat’s assumption, based without a doubt on certain precedents in which the monarch has survived through parliamentarian concessions, can be as readily turned on its head when we instead look to and take for our preference countries where the people have brought their national liberation movement to its logical conclusion. Nepal, China, and the USSR, to name but a few examples. In which case we can pronounce with confidence, backed by a universal legacy, that Thailand’s monarchy cannot coexist with democracy in the present and can only survive as a social institution that perpetuates alongside capitalism as an even more ancient socio-economic relation.

กรณีแปลก ๆ ของเจฟรีย์ เอ็ปสไตน์ (Jeffrey Epstein)

กรณีแปลก ๆ ของเจฟรีย์ เอ็ปสไตน์ (Jeffrey Epstein)

ผู้เขียน Gabriel Ernst [EN] & ice_rockster [แปลไทย]
บรรณาธิการ Sarutanon Prabute

ฉันเป็นคนที่สงสัยในตัวของพวกชนชั้นสูงและมีอำนาจมาโดยตลอด ซึ่งในฐานะฝ่ายซ้ายฉันดูถูกพวกเขา เช่นเดียวกับที่ฉันดูถูกพวกอนุรักษ์นิยมและเสรีนิยม แต่สิ่งที่เกิดขึ้นในปี 2019 ทำให้ฉันตกใจมากและทำให้ฉันมีความเข้าใจใหม่ทั้งหมดเกี่ยวกับความเลวทรามและความชั่วร้ายอย่างตรงไปตรงมาของคนร่ำรวยและคนมีอำนาจ นี่เป็นกรณีของเจฟรีย์ เอ็ปสไตน์

ถ้าจะให้พูดสั้น ๆ ง่าย ๆ เอ็ปสไตน์นั้นเป็นทั้ง แมงดา-เฒ่าหัวงู-โคแก่กินหญ้าอ่อน มืออาชีพที่ร่ำรวย และมีเครือข่ายทางการเมืองที่ดีอย่างเหลือเชื่อ เขามีเกาะส่วนตัวของตัวเองนอกชายฝั่งของสหรัฐอเมริกา ที่ซึ่งเขาจะให้ทาสทางเพศสาวของเขาคอยต้อนรับแขกผู้มีอำนาจที่บินไปที่นั่นด้วยเครื่องบินส่วนตัวของพวกเขา ซึ่งเขาตั้งชื่อเล่นว่า “สายด่วนโลลิต้า” ‘The Lolita Express’

แขกที่มาเยือนเกาะนี้รวมถึงประธานาธิบดีหลายคนของสหรัฐฯ อาทิเช่น บิล คลินตั้น (Bill Clinton), นายกรัฐมนตรีอิสราเอล Ehud Barak และประธานาธิบดี Andrés Pastrana ของโคลอมเบีย รวมถึงบุคคลที่มีชื่อเสียง เช่น เจ้าชายแอนดรูว (Prince Andrew) จากสหราชอาณาจักร แลรรี่ ซัมเมอร์ส์ (Larry Summers) อดีตประธานของมหาวิทยาลัยฮาวาร์ด หรือ นักวิชาการและนักเขียนชื่อดังอย่างสตีเว่น พิ้งเกอร์ (Steven Pinker) ของคนดัง สามารถดูรายชื่อผู้เยี่ยมชมเพิ่มเติมได้ ที่นี่

ไมอามี่

ฉันเริ่มรู้จักเอ็ปสไตน์เป็นครั้งแรกหลังจากที่หนังสือพิมพ์ไมอามีเฮรัลด์เขียนบทความสอบสวนเขา บทความนี้ให้รายละเอียดเกี่ยวกับเหตุการณ์แปลก ๆ ในการตัดสินคดีอนาจารครั้งแรกของเอ็ปสไตน์ในปี 2007 โดยปกติแล้วเอ็ปสไตน์จะจ้างเด็กผู้หญิงที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะ ซึ่งมักมาจากครอบครัวที่ยากจนมาก เพื่อพาให้ไปนวดที่คฤหาสน์ปาล์มบีชในฟลอริดา ในระหว่างการนวดเขาได้ทำการล่วงละเมิดทางเพศเด็กหญิงเหล่านั้น จากนั้นเขาจะเสนอเงินเพื่อหาผู้หญิงให้เขามากขึ้น ซึ่งบางคนก็หาคนรับสมัครที่โรงเรียนห้างสรรพสินค้าและปาร์ตี้ที่บ้าน ไม่มีใครรู้ว่ามีเด็กผู้หญิงทั้งหมดกี่คนที่เกี่ยวข้อง แต่จากการสอบสวนของตำรวจระบุว่ามีเหยื่ออย่างน้อย 80 คน

เหยื่อรายหนึ่งกล่าวในการให้สัมภาษณ์ว่า “เขาบอกฉันว่าเขาต้องการให้หาเด็กที่อายุน้อยที่สุดเท่าที่ทำได้ เขาต้องการผู้หญิงให้มากที่สุดเท่าที่หาได้ ซึ่งมันไม่เคยเพียงพอ”

หลังจากให้คำแนะนำกับตำรวจท้องถิ่น FBI ได้ตั้งข้อหาเอ็ปสไตน์ในปี 2007 ในข้อหาอาชญากรรมที่ควรส่งเขาเข้าคุกตลอดชีวิต แต่เขาได้ทำข้อตกลงลึกลับกับอัยการซึ่งอนุญาตให้เขารับโทษเพียง 13 เดือน และไม่ใช่ในเรือนจำของรัฐบาลกลางหรือของรัฐ แต่อยู่ในคุกส่วนตัวของเรือนจำในเขตปาล์มบีชซึ่งหลายคนอธิบายว่าคล้ายกับโรงแรมราคาแพง

เขาได้รับการปล่อยงานให้ไปอยู่ใน “สำนักงานที่สะดวกสบาย” เป็นเวลา 12 ชั่วโมงต่อวัน หกวันต่อสัปดาห์ แม้ว่าจะมีกฎหมายห้ามปล่อยงานสำหรับผู้กระทำความผิดทางเพศก็ตาม และยังมีรายงานในภายหลังว่าเขายังคงลวนลามเด็ก ๆ หลายคนที่สำนักงานของเขาในช่วงเวลานี้

ส่วนที่แปลกประหลาดที่สุดของข้อตกลงที่แปลกประหลาดนี้คือส่วนที่เรียกว่า “ข้อตกลงการไม่ดำเนินคดี” ซึ่งให้ภูมิคุ้มกันแก่ “ผู้สมรู้ร่วมคิดใด ๆ ที่อาจเกิดขึ้น” ซึ่งหมายความว่าหากเพื่อนที่มีอำนาจของเอ็ปสไตน์คนใดที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับอาชญากรรมของเขาพวกเขาจะไม่ต้องเผชิญกับผลที่ตามมา

ข้อตกลงดังกล่าวไม่เคยมีมาก่อนในระบอบกฎหมายของสหรัฐอเมริกาและดูเหมือนจะใช้กับคดีนี้เท่านั้น

ข้อตกลงที่ใจกว้างอย่างมากจากอัยการทำให้หลายคนเชื่อว่าเอ็ปสไตน์ได้รับการช่วยเหลือจากเพื่อนที่มีอำนาจของเขาเบื้องหลัง หรือแม้กระทั่งอาจจะใช้ความได้เปรียบบางอย่างข่มขู่บุคคลสำคัญในระดับที่สูงมาก เพื่อหลีกเลี่ยงการถูกคุมขัง

นั่นคือเขาเอง

ไม่ค่อยมีใครรู้เกี่ยวกับสถานการณ์เบื้องหลังว่าเอ็ปสไตน์ กลายเป็นคนร่ำรวยอย่างมากได้อย่างไร เมื่อยามที่เขายังหนุ่ม เขาทำงานเป็นครูสอนคณิตศาสตร์ที่โรงเรียนสตรีของชนชั้นสูงในนิวยอร์ก ดูเหมือนว่าเขาจะถูกเลือกจากที่นั่นเพื่อทำงานระดับสูงในการธนาคารการลงทุน (ซึ่งเขาไม่มีประสบการณ์) เมื่อถึงจุดหนึ่งในปี 1986 เขาได้พบกับมหาเศรษฐีที่ชื่อว่า เล เว็กซเนอร์ (Les Wexner) ผู้ซึ่งมอบอำนาจให้เขาด้วยเหตุผลบางอย่าง ทำให้เขามีโชคลาภอันมหาศาลไม่นานหลังจากพบเขา

อย่างไรก็ดี ในช่วงปี 1990 เขาได้พบกับกิสเลน แม็กซเวล (Ghislaine Maxwell) ลูกสาวของเจ้าของหนังสือพิมพ์อังกฤษและโรเบิร์ต แม็กซเวล (Robert Maxwell) สายลับชาวอิสราเอลในตำนาน บางครั้ง กิสเลนถูกเรียกว่าแฟนของเอ็ปสไตน์ บางครั้งก็เป็นเพื่อนร่วมธุรกิจของเขาไม่ว่าจะด้วยวิธีใดก็ตามพวกเขามีความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดมากและกิสเลนมักถูกกล่าวหาโดยเหยื่อว่าเป็นคนที่พาพวกเขามาให้เอ็ปสไตน์

เซนต์เจมส์น้อย

คดีของศาลในฟลอริดาเกิดขึ้นอย่างเป็นเอกเทศเฉพาะในรัฐ เอ็ปสไตน์ยังมีอสังหาริมทรัพย์ในนิวเม็กซิโก นิวยอร์ก และเกาะส่วนตัวของเขาชื่อเซนต์เจมส์น้อย (Little Saint James) เหยื่อหลายคนบอกว่าพวกเขาถูกส่งตัวโดย เอ็ปสไตน์และแม็กซเวลไปยังสถานที่เหล่านี้ ทั้งหมดเพื่องานปาร์ตี้หรือเพื่อทำหน้าที่เป็นโสเภณี

แท้จริงแล้วไม่ใช่แค่เหยื่อเท่านั้นที่ยืนยันเรื่องนี้ แต่ยังรวมถึงพนักงานในสถานที่เหล่านี้รวมถึงเจ้าหน้าที่ดูแลพื้นที่ที่เกาะเซนต์เจมส์น้อย ที่อธิบายว่ามีกิจกรรมทางเพศมากมาย ที่มีเด็กสาวและมีชื่อของเจ้าชายแอนดรูว์ ปรากฏว่ามาร่วมงานด้วย

จุดจบของเอ็ปสไตน์

ชีวิตและกิจกรรมส่วนใหญ่ของเอ็ปสไตน์ รวมถึงคดีในศาลในฟลอริดาเป็นที่รู้จักในแวดวงสังคมชั้นสูงเท่านั้น จนถึงปี 2018 เมื่อสำนักข่าวไมอามีเฮรัลด์เผยแพร่บทความที่ดังระเบิดระเบ้อของเขา ซึ่งเป็นช่วงเวลาตรงกับการเคลื่อนไหวของกลุ่ม MeToo จากนั้นเรื่องราวก็จึงแพร่กระจายออกไปเป็นไวรัล สิ่งนี้กระตุ้นให้ศาลในนิวยอร์กทำการสอบสวนเอ็ปสไตน์ในที่สุด หลังจากมีการกล่าวหาเขามาหลายทศวรรษ

ในปี 2019 เขาถูกจับในข้อหาค้ามนุษย์ทางเพศและถูกคุมขังในคุกที่มีความปลอดภัยสูงในนิวยอร์ก ในเวลานี้มีการคาดเดากันอย่างมากว่าคดีในศาลสาธารณะอาจเกิดขึ้นได้อย่างไร ด้วยผลกระทบทางการเมืองและการบอกกล่าวเป็นนัย ๆ ของคนดังที่อาจเกี่ยวข้อง สื่อมวลชนและโซเชียลมีเดียจึงเต็มไปด้วยการอภิปรายอย่างอื้อฉาว

เมื่อวันที่ 23 กรกฎาคม 2019 เอ็ปสไตน์ถูกพบว่าหมดสติในห้องขังโดยได้รับบาดเจ็บที่คอ เขารอดชีวิตและอ้างว่าเขาถูกนักโทษอีกคนทำร้าย เจ้าหน้าที่ในเรือนจำอ้างว่า เขาพยายามจะฆ่าตัวตายซึ่งเป็นเรื่องแปลกมากตั้งแต่นั้นมา เขาอ้างว่าเขาถูกโจมตี จากนั้นมีมส์ (memes) มากมายที่สร้างขึ้นเกี่ยวกับบิลหรือฮิลลารี คลินตันวางแผนที่จะฆ่าเอ็ปสไตน์ เพื่อปิดปากไม่ให้เขาเปิดเผยพวกเขาในการพิจารณาคดี เขาจึงประหนึ่งว่าถูกวางไว้บนนาฬิกาฆ่าตัวตายแม้ว่าจะมีการประเมินว่าเขา “มีกำลังใจดี” ก็ตาม

เอ็ปสไตน์ใช้ห้องขังร่วมกับนักโทษคนอื่น โดยมีกล้องรักษาความปลอดภัยและผู้คุมสองคนประจำการอยู่ข้างนอกตลอดเวลาซึ่งมีหน้าที่ตรวจสอบเขาทุก ๆ 30 นาที เมื่อวันที่ 9 สิงหาคม 2019 เพื่อนร่วมห้องขังของเขาถูกย้ายออกและไม่ได้ถูกแทนที่ และในวันที่ 10 เขาจึงเสียชีวิตลง ตามที่เจ้าหน้าที่เรือนจำได้รายงาน เขาได้ผูกคอตัวเองในห้องขัง และรายงานว่าบอกว่ากล้องรักษาความปลอดภัยหยุดทำงานลงทั้งหมด อีกทั้งผู้คุมสองคนนั้น ก็กำลังหลับอยู่ในเวลานั้นพอดี

วันนี้ขึ้นอยู่กับคุณแล้วว่าคุณเชื่ออย่างไรเกี่ยวกับการตายของเจฟรีย์ เอ็ปสไตน์ ซึ่งรายงานจากสื่อส่วนใหญ่ก็จะรายงานอย่างพร้อมเพรียงว่า เป็นเรื่องราวของการฆ่าตัวตายที่ธรรมดาทั่วไป อย่างไรก็ตามหลักฐานและสถานการณ์ทั้งหมดถูกชี้ว่าน่าสงสัยอย่างไม่น่าเชื่อ

มีทฤษฎีสมคบคิดมากมายเกี่ยวกับความจริงเบื้องหลังกรณีเอ็ปสไตน์ ทั้งชีวิตและความตายของเขา บางคนอ้างว่าเขาเป็นเพียงคนรวยที่มีเพื่อนที่มีอำนาจและมีนิสัยวิปริตต่อเด็กสาว ในขณะที่มีหลักฐานบ่งบอกถึงการเล่าเรื่องที่มืดมน อัยการในคดีเดิมของฟลอริดาเมื่อปี 2007 เคยกล่าวว่า “ฉันได้รับแจ้งว่าเอ็ปสไตน์ เป็นหน่วยข่าวกรองและปล่อยให้เขาอยู่คนเดียว” สิ่งนี้ชี้ให้เห็นถึงเครือข่ายมืดของหน่วยสืบราชการลับของสหรัฐฯ ที่ทำงานร่วมกับคนเฒ่าหัวงูผู้ร่ำรวย ซึ่งบางทีอาจจะเป็นการแบล็คเมล์บุคคลสำคัญในการเสนอราคาที่สูงกว่า หรือบางทีอาจจะเหนือกว่านั้น แต่ความสัมพันธ์ในครอบครัวของ กิสเลน แม็กซเวล จะเสริมสร้างสมมติฐานนี้เท่านั้น ซึ่งแม็กซ์เวลนั้น ขณะนี้เธอถูกจำคุกในนิวยอร์กเพื่อรอการพิจารณาคดี

ดังนั้น สิ่งที่กรณีของเอ็ปสไตน์แสดงให้เราเห็นคือความสามารถของชนชั้นสูงในการใช้ชีวิตนอกอาณาจักรของสังคมอื่น ๆ มีส่วนร่วมในการกระทำที่เลวร้ายและบิดเบือนที่สุดและเผชิญกับการฟ้องร้องเพียงเล็กน้อยหรือไม่มีเลย จนถึงทุกวันนี้นอกจาก เอ็ปสไตน์ และ แม็กซเวล ยังไม่มีใครถูกตั้งข้อหาข่มขืนกระทำชำเราในคดีนี้แม้จะมีการกล่าวหาเหยื่อหลายร้อยคน เห็นได้ชัดว่ากฎเกณฑ์ของสังคมไม่ได้ถูกใช้กับผู้ที่มีเงินและผู้ที่มีอำนาจ

 

Royalist Realism & Lèse-Majesté

Royalist Realism & Lèse-Majesté

Mondor Pakled

The Lèse-Majesté law, also known as Article 112 in Thailand, forbids any criticism of the monarchy in the kingdom under punishment of imprisonment. Even those far removed from the machinations of Thai politics are vaguely aware of this law. In an era where basic freedom of speech is held as sacrosanct, this law is globally recognised as being bizarre and archaic, and hardly used for anything other than protecting an already seemingly beloved institution”. This law, however, is not simply used to protect the dignity of the monarch against insult. Lèse-Majesté laws are in reality a relatively small mechanism which is part of a larger systematic structure of censorship, used as means of social coercion to manufacture what we can term royalist realism

Capitalist realism as defined by Mark Fisher is explained in the quote “It is easier to imagine an end to the world than an end to capitalism.” In Thailand switching out the word capitalist with royalist makes for an eerily similar comparison, that is until very recently. For decades, however, Thai society existed under ‘The Bhumiphol Consensus’, a term coined by professor Kasian Techaphira to define the second half of the reign of King Bhumiphol (Rama 9) who was king of Thailand from 1946 until his death in 2016. Such was the adoration of King Bhumiphol that it was considered sacrilegious to express any doubt in the monarch as well as the wider institution of the monarchy. While Thailand was officially a constitutional democracy, it was clear that King Bhumiphol had the final say in all major matters regarding the governance of the kingdom.

This is not to say that there were no opposition voices to the royalty. Whispers were abound in the kingdom but they were relegated to strictly private circles among trusted friends and family. For decades there were virtually no public displays of dissonance whatsoever. Those few who openly spoke out were immediately punished by Lèse-Majesté laws, while those who were lucky enough to escape into exile abroad remain there to this day. Lèse-Majesté laws are the last legal resort for the Thai superstructure, as part of the multi-layered system for manufacturing consent. 

Lèse-Majesté Law: It is illegal to defame, insult, or threaten the king, queen, heir-apparent, heir-presumptive, or regent.

The mechanism of Lèse-Majesté has mostly been used during times of political crisis. Ultra-royalist prime minister Sarit Thanarat was the first to utilize the law in the modern era. During Sarit’s premiership, the monarchy was desperately trying to recapture its hold on the kingdom following the coup that transformed Thailand into a constitutional monarchy in 1932. Sarit used the law to silence his own critics who disapproved of the increasing power of the royal palace. 

In the decades that followed, the law would often be laid down as a means of making an example of any perceived dissonance. For example, at the height of the student democracy movement in 1976, a man was arrested on charges of lèse-majesté for using a royal village scout scarf to wipe clean a table. 

If found guilty perpetrators would typically serve jail sentences between 2-10 years, depending on the severity of the perceived offence. Occasionally sentences of mandatory re-education would be handed out, like in one case in 2014, where a nurse who wore black on King Bhumibol’s birthday was charged with Lèse-Majesté.

There have also been cases where the law has been commandeered by civilians. For example, if two neighbours are having a dispute, one may make a fake social media account in their neighbour’s image and post content that violates Lèse-Majesté so as to have them jailed.

Academia too has been hit hard by the law, one notable case was with the famous scholar Ajarn Sulak who suggested that a legendary 1v1 duel on elephant-back won by a king of Ayutthaya (the kingdom that preceded Thailand) against a Burmese prince 500 years ago may not have happened. This precedent of criminalising insult against, not just the present, but past monarchs, even those from different dynasties, has also been used as a form of censorship for contemporary dissonance. For example, a magazine editor was charged for publishing a satirical cartoon, which depicted a famous statue of 3 former kings wearing face masks, during a bout of severe smog pollution in the northern province of Chiang Mai.

The leftist academic and prominent republican Giles Ji Ungpakorn was also charged with Lèse-Majesté and forced into exile for his book ‘A Coup For The Rich’ in which he criticised King Bhumiphol’s involvement in the coup of 2006. Ungpakorn noted “the lèse-majesté laws are not really designed to protect the institution of the monarchy. In the past, the laws have been used to protect governments and to shield military coups from lawful criticism. This whole [royal] image is created to bolster a conservative elite well beyond the walls of the palace.”

Judges have also said the accuser did not necessarily have to prove the information was factual. One judge famously said, “because if it is true, it is more defamatory, and if it isn’t true, then it’s super-defamatory.”

Royalist Realism

Despite all of the numerous cases, as mentioned earlier, Lèse-Majesté laws are a relatively small mechanism in the wider manufacturing of consent for the royalist institution and its proponents. Fealty to the monarchy is demanded and constantly reinforced in the kingdom, it’s intertwined through culture, spirituality and any kind of civic duty. 

Grandiose portraits of the king and company adorn the streets of the country, while almost every home and business has a portrait of King Bhumiphol or his son, the current king Vajiralongkorn. This is so extreme that it’s considered a small show of dissidence to instead hang a portrait of the reformer king Chulalongkorn, Bhumiphol’s grandfather who died in 1910.

The state school curriculum is heavily focused on Thai exceptionalism, which is constantly linked back to the monarchy. Students learn of the innumerable good deeds done by the royal family, which include protecting them from dangerous outside forces, showering them in charity, and even (to this day) providing the weather conditions for a bountiful harvest. Indeed every morning students line up for the national anthem and flag-raising ceremony which marks the start of the school day.

In Buddhist temples portraits of the monarchy are hung side by side with Buddhist and Hindu gods, embellished by flowers and incense, giving them a god-like aura. It is widely believed even, that the monarch carries so much holy merit that when in his presence some will wash onto you as a blessing. As such, believers flock to public appearances of even relatively minor royals in hopes of catching a modicum of grace.

In the spiralling state bureaucracy of Thailand, sometimes compared to Kafka’s castle, all work is dedicated to not just the state but the monarchy. The act of giving your labour to the state is often perceived as giving yourself to the monarchy as the two are so deeply intertwined. Yellow, the royal colour is worn every Monday, as a show of fealty to the king, as both the late King Bhumibol and the current King Vajiralongkorn, were both born on a Monday. On mondays, Bangkok is awash with yellow shirts, particularly among civil servants, for whom the dress code is mandatory.

For any of those who don’t subscribe to the adoration of the monarchy, life can be made unlivable. As well as the legally codified aspects of fealty the social pressure is immense. Families will disown children should they privately express republican leanings or if they refuse to partake in royalist ceremonies and traditions. Ultra-royalist business owners, which make up the majority of big business owners, will also regularly force employees to take part in or display performative acts of adoration for the monarchy, this can range from wearing a yellow shirt on Mondays, to joining in with royalist religious ceremonies. Those who refuse will likely find themselves out of a job, if not worse, reported for Lèse-Majesté.

This super-structural royalism is so powerful and all-encompassing that certainly during the Bhumiphol Consensus era it was, like capitalist realism, impossible to imagine a world without it. Lèse-Majesté laws were only deemed necessary in the small number of instances of actual dissidence, which were, more often than not, tied to greater political concerns. However, after the death of King Bhumiphol in 2016 and the ascension of King Vajiralongkorn to the throne, this paradigm of royalist realism has finally begun to shift. 

A Crack In The Veil

Since becoming king, public adoration for Vajiralongkorn has paled in comparison to his father, while criticisms have grown louder and more vocal. The reasons for this shift can not be explored in this article, lest we find ourselves charged with Lèse-Majesté for naming his perceived transgressions, as so many others have. However, it is fair to say that for a huge number of (mostly younger) Thais, Vajiralongkorn is despised. 

In part due to the perceived egregious nature of the new King’s transgressions, and in part due to social media’s ability to anonymise criticism, 2020 saw the near-total collapse of royalist realism. In the summer, after the Covid 19 lockdown, protests that started as a response to the government’s handling of the pandemic quickly spiralled into anti-monarchy demonstrations which not only rocked Bangkok by the sheer number of protestors but by their radical discourse on the monarchy. 

Personally, when I first witnessed some of the speeches, signs and performances I was astonished by their boldness and lack of fear over the consequences. I was not the only one, after the tide of anti-monarchism had grown online the floodgates had opened so quickly it caught the majority of the country off guard. Once again, due to Lèse-Majesté laws, we would be putting ourselves at great risk of charges by repeating any specific quotations of this sentiment. 

While the protests were at their height the government was uncharacteristically slow to respond. However, since the movement’s momentum has slowed towards the end of 2020 Lèse-Majesté charges have been filed at a rate not only shocking in their quantity, but in their pettiness. While some protestors have been charged with actively trying to physically harm the monarchy, in the now infamous incident where the queen and prince royal’s vehicle was swamped by protestors, others have been charged for such minor offences as wearing inappropriate clothing. 

One woman, for example, was charged for dressing too similarly to the queen in a fashion show, while another was charged for wearing an exercise outfit similar to that of the king. Both were deemed by courts to be offensive parodies of the royals. These cases have drawn scorn from human rights groups, however, during a time of global pandemic the Thai state presumably feels it can get away with such gross censorship.

At the time of writing, there are currently 56 cases of Lèse-Majesté charges in the Thai courts. This goes to show that the court was always the final resort for a monarchy that has reinforced its power through almost every possible facet of life in the kingdom.

However, since the protests, the toothpaste is out the tube and many are sure that it can never go back in. The sheer levels of public dissidence and the dramatic rise of popularity in republican exiles overseas mean controlling this new anti-monarchy tendency, manufacturing monarchist consent, is never going to be as effective as it once was. 

Without question, in the year 2021 royalist realism has been virtually wiped out. The movement to abolish the Lèse-Majesté laws has become the focus of the majority of activists, with smaller demonstrations popping up in the kingdom on a near-daily basis. These activists hope that removing the threat of Lèse-Majesté can make it possible to criticise the greater royalist superstructure. To once again reference Fisher, vast numbers of the population have exited the royal castle, which now begs the new question: What of capitalist realism? 

รัฐประหารในพม่า (Burma coup)

รัฐประหารในพม่า (Burma coup)

ผู้เขียน Gabriel Ernst [EN] & Pathompong Kwangtong [แปลไทย]
บรรณาธิการ Sarutanon Prabute
ภาพ Karuna Tilapaynat

So the million dollar question regarding the coup is: Why now? That’s what’s confusing so many Burma watchers.

คำถามโลกแตกเกี่ยวกับการรัฐประหารครั้งนี้ก็คือ ทำไมเป็นตอนนี้?  คำถามนี้กวนใจผู้ติดตามสถานการณ์ในพม่าตอนนี้อย่างยิ่ง

To begin this article we must openly state that we do not like Suu Kyi. She has failed to really reform Burma during her years in charge. She has been a supporter of devastating neo-liberalism and has done nothing to challenge the on going genocide and civil war that devastates ethnic minorities in the country.

ก่อนอื่นเราต้องขอบอกก่อนเลยว่า เรามิได้พิศมัยอองซานซูจี  เธอล้มเหลวในการปฏิรูปประเทศในช่วงเวลาที่เธออยู่ในตำแหน่ง  เธอคือผู้สนับสนุนแนวทางเสรีนิยมใหม่อันโหดร้ายป่าเถื่อนและหันหลังเมินเฉยต่อการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์และสงครามกลางเมืองที่กระทำต่อชนกลุ่มน้อยหลากหลายชาติพันธ์ุในประเทศ

Many have considered Suu Kyi an apologist for the Burma army for years now and her appearance at The Hague international criminal court in 2019, where she literally defended the militaries genocide of the Rohingya, underscored that. That’s what makes it so surprising that the military have bothered with this coup, they still have total control over the armed forces, make tremendous profits through corruption illicit industries and generally are feared by the populace. They can pretty much do whatever they want, regardless of the civilian government. So why bother with the coup?

หลายคนมองว่าอองซานซูจีเป็นผู้แก้ต่างให้รัฐบาลทหารในห้วงเวลาหลายปีมานี้ด้วยซ้ำ คำให้การในชั้นศาลของเธอที่ปกป้องการฆ่าล้างเผ่าพันธ์ุชาวโรฮิงยาโดยกองทัพ ณ ศาลอาญาระหว่างประเทศที่กรุงเฮกเมื่อปี 2019 เป็นเครื่องยืนยันได้อย่างดี  นี่ทำให้การรัฐประหารของกองทัพครั้งนี้เป็นเรื่องที่น่าประหลาดใจยิ่งนัก ทำไมพวกเขาต้องรัฐประหารทั้งๆ ที่กองทัพยังคุมกองกำลังติดอาวุธได้เบ็ดเสร็จ กองทัพยังคงทำกำไรมหาศาลจากอุตสาหกรรมทุจริตผิดกฎหมาย อีกทั้งผู้คนก็ยังหวาดกลัวพวกเขาอยู่  กองทัพสามารถทำสิ่งใดๆ ได้ตามใจปราถนาโดยไม่ต้องสนใจรัฐบาลพลเรือน  แล้วทำไมเล่า ทำไมต้องรัฐประหาร?

The best answer we can give right now is that it’s a confluence of reasons. The first being personal. Suu Kyi, in the circles of the higher echelons of the Burma government, is not well liked at all. She’s considered extremely hard to work with and surrounds herself with a gerontocracy of yes men. She’s had major fallings out with a number of people formerly close to her, including a very public feud with her brother. This makes her look weak and thus makes a coup easier.

คำตอบที่ดีที่สุดที่เราจะให้กับทุกท่านได้ ณ ตอนนี้คือ มันมีหลายเหตุปัจจัยด้วยกัน  หนึ่งคือเรื่องส่วนตัว  อองซานซูจีไม่ได้เป็นที่รักในกลุ่มชนชั้นนำระดับสูงของรัฐบาลพม่าแม้แต่น้อย  รอบๆ ตัวเธอมีแต่กลุ่มคนชราที่พร้อมเห็นด้วยกับเธอไปเสียทุกอย่าง การทำงานกับเธอจึงเป็นสิ่งที่ยากยิ่งนัก  เธอเองมีปากเสียงกับหลายต่อหลายคนที่เคยใกล้ชิดเธอ อาทิการวิวาทะกับพี่ชายของเธอเองต่อหน้าสาธารณชน  นี่ทำให้เธอดูอ่อนแอและการรัฐประหารเป็นไปได้ง่ายขึ้น

Secondly the USDP (military backed party) did embarrassingly poorly in the national elections late last year. To explain their bad performance a narrative grew that the elections were rigged, which honestly is quite absurd, but the embarrassment felt by the military certainly is not. These are bravado guys who don’t appreciate being shown up.

สอง พรรค USDP (ที่กองทัพหนุนหลัง) ทำคะแนนได้ย่ำแย่ในการเลือกตั้งระดับชาติเมื่อปีที่ผ่านมา  เรื่องเล่าที่ค่อนข้างไร้สาระว่าด้วยการเลือกตั้งอันสกปรกเกิดขึ้นเพื่ออธิบายความล้มเหลวของพวกเขาครั้งนี้ ทว่าสำหรับพวกกองทัพแล้ว มันไม่ไร้สาระเลยสักนิด  พวกเขาเป็นจอมวางท่าผู้ไม่นิยมการตกเป็นเป้าสายตาเท่าใดนัก

Thirdly Suu Kyi has been surrounding herself with foreign advisors, all of them die hard neoliberals, including one individual who quit the British embassy to join her advisory team. Historically the ideology of the military has been extremely hostile to the west, this was why they were such a isolated country during the junta years. This all traces back to British colonialism and the vein of anti-colonial thought in the higher levels of the military, who sought domestic protectionism from outside interference above all else. As such Suu Kyi’s decision to surround herself by foreign neo-liberal advisors goes hard against that and many of the economic reforms (opening up the country to large foreign business) have been pretty drastic. This likely enraged the military, more so the old brass who still are highly influential.

สาม อองซานซูจี รายล้อมด้วยที่ปรึกษาต่างชาติมากมาย พวกเขาทุกคนเป็นผู้อุทิศตนให้กับอุดมการณ์เสรีนิยมใหม่ หนึ่งในนั้นลาออกจากคณะฑูตสหราชอาณาจักรเพื่อมาเป็นที่ปรึกษาให้เธอ  ว่ากันตามประวัติศาสตร์แล้ว กองทัพมีอุดมการณ์ชิงชังตะวันตกหัวชนฝา นี่เป็นเหตุผลว่าทำไมรัฐบาลทหารของพม่าจึงมีนโยบายปิดประเทศในช่วงก่อนหน้านี้  ทั้งหมดทั้งปวงเป็นผลมาจากลัทธิล่าอาณานิคมอังกฤษและร่องรอยของความคิดต้านอาณานิคมที่ฝังรากลึกอยู่ในกองทัพ ผู้ลุ่มหลงคลั่งไคล้การปกป้องประเทศจากการแทรกแซงของต่างชาติ  การที่อองซานซูจีตัดสินใจให้ฝรั่งมังค่าเสรีนิยมใหม่มาเป็นที่ปรึกษาของเธอนั้น ก็เสมือนการตบหน้าความกองทัพเข้าอย่างจัง และการปฏิรูปเศรษฐกิจ (เปิดประเทศเพื่อกลุ่มทุนต่างชาติขนาดใหญ่) ของเธอนั้นก็ค่อนข้างรุนแรง  สิ่งเหล่านี้น่าจะทำให้กองทัพรวมไปถึงกลุ่มชนชั้นนำเก่าๆ ที่ทรงอิทธิพลอยู่เดือดดาลพอสมควร

Finally the head of the military who enacted the coup General Min Aung Hlaing was due to retire in 6 months. We don’t know a whole lot about his personal ambitions but perhaps he wasn’t content with a quiet retirement. For all we know he could be a staunch reactionary who pines for the old days of the junta. He’s promised elections one year from now so we will see. 

สุดท้าย วาระเกษียณอายุของผู้นำกองทัพที่ทำการรัฐประหารครั้งนี้อย่างนายพลมี่นอองไลง์ก็ใกล้เข้ามาอีกเพียงแค่ 6 เดือนเท่านั้น  เราไม่รู้นิสัยใจคอของเขาในหลายๆ อย่าง ไม่รู้ว่าความทะเยอทะยานส่วนบุคคลมีผลมาเพียงใด แต่เขาก็คงไม่พึงพอใจในการเกษียณอายุเท่าใดนัก  ที่เรารู้ก็คือเขาต้องการรักษาแผลของพวกปฏิกิริยาที่คิดถึงคืนวันเก่าๆ ในห้วงเวลาเผด็จการทหาร  เขาสัญญาว่าจะให้มีการเลือกตั้งในอีกหนึ่งปีถัดจากนี้  เรามารอดูกัน


สำหรับประวัติศาสตร์การเมืองในประเทศพม่า โปรดฟัง podcast #Analysand EP 14 ด้านล่างนี้ (ภาษาอังกฤษ)