No One Cares – Workers Camps – Interview

No One Cares – Workers Camps – Interview


Dion de Mandaroon is an activist and Din Deng contributor who volunteers for No One Cares – Bangkok, a horizontally organised volunteer group made up of around 20 people. No One Cares was recently formed during the second lockdown in Thailand. They provide emergency supplies and medical aid to temporary worker camps in Bangkok, which have been sealed shut since the imposition of the latest lockdown. 

Could you tell us about what these worker camps were before Covid and some of the problems they had before the pandemic?

Worker camps are temporary housing provided by the building company for the construction workers to live in, near or at the construction site. Typically they hold around 70 to 100 people but they can go up as high as 700 people. They have very low-quality buildings, often just iron sheets for walls and roofs, sometimes they’re just people sleeping on the floor under an outdoor canopy tent, while some are higher quality, like a prefab shelter if they’re very lucky. A lot of the workers live with their families in the camps, so there are often a lot of kids in there. As for their lifestyle… It’s like, they move from one camp to another after the job is done, making what little money they can and sending some back home. But right now they’re not allowed to work, so they have no income at all. 

Are most of the workers foreign?

Many foreigners are from Burma, Cambodia, Laos and there are a lot of Thai workers too, I would say around 60% are Thai. Some of the foreign workers are legal, some are illegal. The illegal ones don’t receive any support from the government at all, even if they have Covid or a serious medical problem.

Are these, legally speaking, casual workers? Do they have labour contracts?

It depends, they’re mixed, some do some don’t. Usually, it depends on how big the company is. For sure these companies are violating labour laws and the police just turn a blind eye and pretend they don’t see it, they don’t see it as their problem. Particularly during this wave of Covid, the police just try not to get involved.

Were there any problems in the first lockdown with these workers?

No, they were allowed to work through the first lockdown last year. They were only just closed this time, around a month ago.

What’s different about this lockdown, what’s happened?

This time the Covid numbers are a lot higher, so the government just decided to shut down the camps and lock the workers inside. They think if they let the workers go back home they’ll bring Covid back to other provinces, but obviously, that’s not effective because the numbers are going up everywhere all over the country. 

Are there many cases of Covid in the camps?

At first, around 3 weeks ago, we didn’t get many cases of Covid in the camps. Now though, we’re receiving a lot of reports of heavily infected camps and the government isn’t doing anything. We have a team of volunteer doctors who are trying to help fight the disease, but people are dying in there, in addition to the homeless people who are dying in the streets as well.

How did you get involved and how does No One Cares work and how does the organisation work?

When this lockdown started, I just personally called for donations from friends and bought things for a few camps, then I heard about other people doing stuff like this, so we got together with some like-minded people. A friend of a friend, Neeraj Kim, started organizing with people in his network and we grew from there. We were immediately overwhelmed by how many camps there were, this was around 3 weeks ago. First, we had to find out where the camps are, so we made a Google Form, so that people could go and survey their areas, to find out where the camps are, because the government doesn’t have any database for this. So we had volunteers do that initial research, we compiled them into a big spreadsheet, of where they are, how many people there are, who is the internal contact person for the camp, what they need, etc. 

Now we have a huge database of 700 camps and it’s growing. So we have this open chat on the Line app, where people who want to help come to coordinate. We have a team who matches donors to camps in urgent need of supplies and we give the donors the contact information of the camp so they help directly. Or if it’s really urgent we have our own people who can deliver stuff from our house directly to the camp. We also have volunteer doctors who are prescribing medicines to bring into the camps, like we’re running a drug cartel, we have medicine packed and ready for any camps that need them.

What we see is solidarity between donors in the Line Chat group. For example, some donors have only rice, others have eggs, and they come together and pool what they have for a camp without our team having to tell them to. It’s like with this mutual aid effort, we have opened up a kind of communication between people that has nothing to do with looking out for themselves, which is very refreshing to see.

We always emphasize that what we are doing is not charity, and we tell the donors as much.  It’s our group’s main message that everyone is equal. You could say we are trying to raise class consciousness without being outwardly leftist.

Are there other groups helping out?

There are others doing mutual aid for people in general, but we’re the first and only group that focuses on the trapped camp workers. 

How are resources allocated?

We divide the camps into different levels of urgency using a traffic light system. Green means they’re ok, they can survive, they have food from their employers almost every day or maybe from the government, these are very rare. Orange is when they receive food from their company maybe once every two weeks. While red is for those running out of food, or with a very serious Covid outbreak who aren’t being supported by their employers. All we can do though is bring them very basic medication like paracetamol and stuff for the kids like formula and diapers, as well as offer them medical advice. 

So the government is helping a bit?

Various different government agencies help, but not enough and actually the government only gives food to the foreign workers. They have a quota for foreign workers in the camp and they give some ready-made meals, one meal a day. So the people in the camps try to share it out, which is obviously not enough. 

And when you say they’ve closed the camps, it means nobody can leave and nobody can go inside, is that right?

Exactly. They even have soldiers or police guarding the gates.

How do the authorities react to your activities?

Actually, some of the aid calls we’ve received come from the soldiers stationed there. They’re not ordered to do so, they’re like low ranked soldiers and just want to help because the military isn’t doing anything. But most of the time the soldiers are not at all cooperative. Sometimes when we go to survey camps, the soldiers just say no, we’re not giving you any information, they’re actively blocking us from helping.  

Do you think the government actually wants these workers to die?

I honestly think the government is just incompetent, less than malicious, although we can’t truly separate the two. I think when they’re blocking us, it’s a chain of command issue more than anything else. The military always treats civilians with hostility, so you could call it malice in a systematic way. 

What’s it like when you go into the camps?

There was one camp where the workers were separated because some had Covid. Those who had Covid, they were sleeping on the floor outdoors, they had like a tarp to shield them from the sun and rain, then it rained at night and the area was flooded, they didn’t even have a place to sleep. All we could do was bring them some inflatable mattresses and basic supplies, they were very grateful for that. Then the media picked it up and the ministry of labour came and made a big show of it, like helping them out. In another camp I went to, they were running out of food. So we brought them basic food, they were so grateful, they even bowed down you know? 

With the foreign workers, they probably don’t expect much government assistance, particularly for those working illegally. But for the Thai workers, are they surprised by how abhorrently they’re being treated?

I wouldn’t say they’re surprised. The Ministry of Labour has always fucked over the workers, everyone knows not to expect anything from the ministry, so when the camps were locked down they probably knew they weren’t going to get any help, even from other ministries, like the Ministry of Health are absent too. 

What do you need right now?

We don’t really accept donations, if we can, we try to directly connect donors with people in the camps, so they can leave the stuff at the gates and the workers can come and get it. But we have our house where we keep some basic essentials. Really we need more types of medicine, we only have stuff to treat the really basic mild Covid symptoms, but nothing for severe cases. We are trying to expand our medical stash. We now have some Budesonide inhalers and Prednisolone pills. We also have a few oxygen concentrators for the really severe cases. 

How long do you think this will continue? And if it continues long-term what’s the plan for your organisation?

I hope it doesn’t go on for much longer. We’re also pressuring the authorities to do something, we have a dedicated team for that. We don’t really know long term, but we’re doing all we can right now. 

These workers were living in very bad conditions pre-Covid, do you have any plans to continue this organisation after the current crisis?

Not really, not yet anyway. We could repurpose, we have a lot of data and connections in the camps, but right now it’s emergency relief, to keep everyone alive at the end of the day. 

Covid & Riders Union Protests – FreeYouth Interview

Covid & Riders Union Protests – FreeYouth Interview

Din Deng spoke to Baimai, a lead organiser from the FreeYouth protest group, which was one of the main forces behind the nationwide protests on July 18th. We talked about how the recent Covid outbreak has affected protesting and the new presence of workers unions in the democracy movement. 

Last time we spoke, a few months ago, you said the protest movement would likely be very quiet for the next year due to Covid, then last week you had the first large protest since the second Covid wave. How did that happen?

At first, I think many activists were scared of Covid. Actually, they were really really scared. Many had already been arrested and then released after the protests last year, still, they didn’t organise any big protests since then. Well, last year FreeYouth took to the streets towards the end of the first Covid outbreak, so we know what it’s like to protest in a lockdown.

But this year, the Covid numbers are much higher, but the situation is really serious. People don’t have anything to eat, so many people are unemployed. I can feel the anger in the society I’m living in. Like when I talk to children, they all complain about studying online, how it doesn’t work. When I talk to middle-aged people, they’re unemployed, they can’t pay their bills and older people, they’re really really scared of dying of Covid. They don’t trust the government vaccine program. 

And the 18th of July is the anniversary of when we first took to the streets last year. It’s a good place to start, but I don’t want the protest to commemorate it, no, we just want this date to be like a moment that people wake up a bit. It’s a good day and a good time to protest because people are really fucked up with everything right now.

So we (FreeYouth) decided to organise the protest. We talked to some other groups and they were surprisingly interested. So we made some protocols, like violence, a little bit is ok, fight back against the police a little bit… They surprisingly accepted. 

So I think about 4 or 3 days before the protest, people, particularly the liberal groups, were pretty scared about the lockdown and the Covid numbers. They were saying no, don’t protest, we have to be responsible for the masses. So we invited a doctor to our organising meeting and he said you must go to protest, so we took those precautions. 

Because at first some of the more liberal groups wanted it to only be a car protest, but we were like hell no. We told them straightforwardly that not many people have cars, even we don’t have any cars at FreeYouth. Like, if we want to do a protest that is very working-class friendly, then no we can’t afford cars, it’s too expensive. So what’s good about this protest is that we invited a lot of working-class groups, like the Union Riders group, some workers unions as well as the Workers for Human Rights Group.

Who started the car mob concept?

I think we did, but it wasn’t a big thing, actually, we called it a Caravan, there were cars, motorcycles, trucks, like the red shirts used to do it. Really middle-class people like it because they feel safe in their cars with the air conditioner on. 

With the car mob it kind of feels like people are just sitting in traffic in Bangkok like they do normally but this time it’s for a protest. Do you find that a bit cynical?

Yes for sure. For example, an activist group who are older than us, they have jobs, they are very financially stable, they were very against the idea of people walking in the streets. They said no, only car mobs and we told them that we are young and working class, we have no cars!

How many people, in the end, were in their cars, on motorcycles and walking?

I think most people walked, far more. I couldn’t count though, I was carried away with the people walking. I really care about those people. They were the first people to clash with the police, they were the first to get fucked up. But there were definitely people who at first were in their cars, but they got carried away too and left their cars and walked and clashed with the police and got tear-gassed and everything. It was so cool to see them join us like that.

Right now the Union Riders have a lot of momentum and they joined the protest in big numbers. What’s your connection with them?

Initially, we were in a meeting talking about who we should invite. So I proposed the Union Riders and workers union groups. They have a very equal structure in their organisation. Someone from our group attended one of their meetings and their riders were very energetic to protest with us, it was a good sign. I think they wanted to join us because they’re so fucked up with capitalism too. Inside the union, however, there’s a faction that is not ready to get into politics, they’re still apprehensive, which is understandable, they just want to fight with their company.

However, there’s a stronger faction that does want to get into politics and fight with capitalists and the government and their structures. So anyway in the end they did join, we were so happy to have them. Yesterday one of them called me, and they said they’re now going to focus on Foodpanda as well. They said banning Foodpanda won’t work. They want workers to demand more benefits and better pay from their workers as well as accident insurance and use targeting Foodpanda as an example for other workers to do the same. They asked if we wanted to join, and we’re now talking about how we can do that. We’re ready to fight and we’re ready to support them.

What are the plans for future protests?

We’re thinking about another similar protest on the 28th, which is the birthday of someone special. But I don’t know. For us, we’re really trying to get involved with the worker’s groups like Union Riders, they really understand capitalism and class conflict, the people we spoke to are very very lefty, you can see on their page. I think it’s a very new thing for Thai politics, because there are not many working-class groups who criticise capitalism, they only ask for government help, not directly fighting companies. But there are now more working-class groups who understand deeply about capitalism and they’re young and they’re ready to organise and grow. Workers Union is another great group like that. 

Do you think these smaller informal unions are the future of this movement?

It’s hard but we’re trying. The Workers Union, they only accept the platform workers right now, but they want to work with other sectors, so I see the potential. Really I see a lot of potential with the Riders Union. They’re strong, hard guys who want to go and fight. They will expand and grow, just wait a little. Just wait. Until we get democracy I think that this union will be one of the strongest in Thailand. Also, they’re not a legal union which probably helps them, because there are no laws to prevent them from organising because they’re gig economy workers, so I can see the potential there. In a way, capitalism has shot itself in the foot, because the government controlled and regulated unions for so long. But now everyone’s in the gig economy, putting them in a more pure capitalist system you could say, so they don’t have the government (who are always right-wing) constraining them. Again capitalism digs its own grave. I really think this kind of work will grow and so will organising around it. 

Pai & Nice / UNME & DaoDin Interview – Part 2

Pai & Nice / UNME & DaoDin Interview – Part 2

We spoke to two senior Isaan activists, both graduates of the Dao Din student group. Pai from UNME of Anarchy and Nice from Dao Din about their beliefs, influences, tactics and the character of Isaan. 

We previously interviewed another Dao Din activist for some background information on the group. 

From the previous article:

During the past year, the protest movement in Thailand has drawn the attention of international media to the kingdom and the people’s struggle for democracy. However, the majority of this coverage has been focused on the liberal People’s Party (Khana Ratsadon) group, who are primarily middle-class people from Bangkok and central Thailand. All the while a more radical coalition of groups from Isaan, the poorest and most rural region of the country, has been growing in size and influence, drawing huge crowds of supporters into the streets.

Isaan is the poorest and least industrialised region of the country, many Isaan’ers suffer in financial procarity and rural poverty. Historically the region has been a hotbed of anti-Bangkok sentiment, notably hosting the Communist insurgency, which ran from the 1960’s into the 80’s and providing much of the muscle behind the Red Shirt movement, which brought Bangkok to a standstill on numerous occasions in the 00’s.

Can you tell us about your background? – Pai

I was born in Khon Kaen and grew up in Chaiyaphum. My dad was a human rights lawyer for rural people, because of that I visited a lot of poor rural communities and saw their problems and conditions. Then I went to study law at Khon Kaen university and joined Dao Din and became involved in activism. 

Could you tell us where you’re from and what you do? – Nice

I’m a senior member of Dao Din, I’m originally from Surin province. My regular job is with the Legal Center for Human Rights in Khon Kaen. Actually the legal centre is kind of like a friend of Dao Din group, the founder was a Dao Din member as well. 

We bring university students from Khon Kaen city to meet rural people to learn about how government policies affect the lives of the locals. We also help these people when they have problems, it’s like a give and take. We give legal advice and aid to them, and our students get to practice and understand law. We also lobby local governments and help organise local protests, if that’s what the people want to do.

People often say you’re the leader of Dao Din is that right? – Pai

No, I’m not at all, actually I’m still like a political freshman, because I grew up in Thailand which is a politically ignorant place. 

How did you become interested in Anarchism? – Pai

Growing up I saw the injustices in society, the structural inequality that we have. When I was a student involved in Dao Din I began reading political topics, like Marxism, Socialism, Anarchism, everything. 

What are the core beliefs and ideology of DaoDin? – Nice

We believe in a society of equals. We want to promote human rights, community rights, anti-hierarchy and political and economic equality. We believe in self determination, people should be choosing their own policies by themselves.

How many groups have come out of Dao Din? – Pai

*Laughing* More than I can count. 

Are you inspired by any particular writers or thinkers? – Nice

There’s no one writer who inspired us, but we read a lot of different stuff. Mostly anarchist, socialist stuff… Marxist books, even I’ve read Machiavelli. 

Are you inspired by any movements from outside of Thailand? – Pai

Of course, I’m inspired by many movements. Like the anti WTO movement. I like the Zapatistas. Marcos, the EZLN movement in Mexico. 

Are you inspired by any movements from outside of Thailand? – Nice

For sure, we’ve been around a long time and like I said we’ve observed a lot of movements and taken bits of their tactics to develop into our own model. For example we studied the organising practices and tactics of both the Chinese Communist Revolution and the Hong Kong protests, studying and adapting for our local context. 

Where do you draw your ideological inspiration from? – Nice

We’ve developed our system step by step. Developing our methods when we meet different challenges. But at our core we run a collective model. We live collectively, cook, eat, make decisions collectively, democratically. We also have regular criticism sessions which help modify our practices. We have no president or anything like that, only coordinators. We bring many different models to our organisation, but at the core it’s democratic and collective. 

You founded the group UNME of Anarchy. Why is Anarchism appropriate for Isaan? – Pai

Actually I’m not like… A theory guy… But I think [anarchism] fits well for our movement… More importantly I don’t want to seize the power of the state, I believe in the power of communities. 

What activities does UNME do? – Pai

Unme is organising and educating people. We also do mutual aid, like during the floods in 2019. We’ve also organised, for example, shutting down a biofuel factory that was harming the local population, and last year we’ve really established ourselves in the political protests in Bangkok and Khon Kaen. Like we made this huge long march from the countryside to Bangkok to protest, because our friends were in jail. We allied with a lot of different groups and had a huge turnout. 

What kind of activism is DaoDin involved in in Isaan? – Nice

Our work is two fold. First is tackling issues of ecology and natural resources, and the second is the protest group. We hold people’s assemblies for rural people, to raise their voices and help build solidarity between disparate overlooked groups and encourage them to work together on these issues. We also organise and bring people to protest, direct action, including in Bangkok.

Can you give an example of how you handle specific cases? – Nice

So, for example, if there’s no clean water in a village, we will go to educate people about what rights they have, like the right to clean water. Then we’ll help to organise people to work together, advise them on which government representatives to target, which laws they should be cautious of and which laws they can use and often support a protest. Basically we lend our expertise, education and bodies to these communities when they need it. For example, we’ve managed to suspend mining in a village in Loei province which was very harmful for the people. We also worked to abolish plans for a Special Economic Zone in Khon Kaen. 

What has been the response of local rural people when you go into a community? – Nice 

There are two responses, a small minority see us as troublemakers, usually they’re the entrenched local powers, like some conservative village leaders. But that’s been happening less and less lately, since the national protest movement has grown. 

Then everyone else is so welcoming to us, they open their houses to us and we live with them, we cook with them, eat, we work together.

There’s no history of Anarchism in Thailand, has that made it hard to introduce Anarchist ideas? – Pai

We use anarchism as a tactical tool, for organising, our work is to emphasise other peoples solutions, and give them tools for fighting. We educate, but in a way of bringing them together, empowering them to communicate, to think and develop their potential to fight in solidarity for changing these oppressive structures. We also have these political education trips, like camping, because in our current era, there are still many people who ignore the political situation, so we go on these camps to open up people’s ideas politically. 

Why is ecology such an important focus for DaoDin? – Nice 

Isaan is an area rich in resources with a very rural population and the government targets our lands for extraction, it’s extremely harmful for local people. We’ve all experienced this when growing up. Everyone in Isaan knows about these problems and how the government oppresses the Isaan people. 

Why is this movement so strong in Isaan? – Nice

It’s because Isaan has historically always been oppressed by Thai regimes, since the inception of Isaan, so we sustain this radical way from our history of oppression.

It seems like Isaan activism has always been in opposition to governance in Bangkok. – Nice

The central Thai government has always tried to make Isaan culture disappear. They’re also always trying to exploit our lands. They use our resources and labour to grow their own wealth in Bangkok and central Thailand. Furthermore they’re racist towards us, they look down on us, they think we’re stupid, uneducated peasants.

Do you see Bangkok as a colonial government towards Isaan? – Nice

Yes exactly. The government in Bangkok is an imperialist one, which has colonised every other province. They just control us and take our resources. They don’t allow us to decide how to run our own lives.

How many times have you been arrested? – Pai

Too many to count

What’s your relationship with the police like? – Pai

They do their job, I do mine. They do their job to protect the security of the state.

Are you a threat to the security of the state? – Pai

*Laughing* It’s more like I threaten the security of state ideas. I think I prefer the security of the people, the security of people’s lives, but the police they’re interested in the security of the state. We want to challenge this meaning of security and for who or what.

What’s your relationship like with the police? – Nice

We have a lot of problems. We’re basically the opposite organisation of the police. There’s always antagonism. The police are always following us, taking pictures, tailing us and a lot of us have been arrested. They don’t harass us personally because they know that would be useless, but they harass our families, our mums and dads, going to our family houses and stuff. 

I’ve been arrested a couple of times, for example, they arrested me for breaking the law against public gatherings after the last coup in 2015, we were doing a small protest against the coup. In jail I was so angry, like these things we were talking about, that we were protesting about, are normal things that we should be free to talk about and protest.

The communist insurgency was very active in Isaan in the 20th century… Were they an inspiration for you? Or have you learnt anything from their movement? – Pai

We have adapted many communist ideas, but you know communism and anarchism don’t always work together, communists have attacked anarchists too in the past. But we’ve learnt ways of organising from them and can use their historical legacy as a tool to listen to local people, help to organise and to analyse the opposition to fight political structures. I’m not content with just the marxist perspective, but there are a lot of important ideas there. Really I think we need a welfare state first, but modify it for our characteristics and use it as a platform to build from. We can dream, but we need to move step by step. 

Do you see yourself as carrying the legacy of the insurgency? Or is it a completely different thing for you? – Pai

As a historical process every progressive group continuously follows the last, which includes us and the communists and all past movements fighting to liberate the people. 

How do you see the road forward for your movement, what do you hope for 10 years from now? – Pai

I think in Thailand we’re politically underdeveloped, we need to have a democratic society first so that we can develop into something else, it’s a process but the people in our groups are very focused on these like anarchist/socialist ideas. But you know we’re still fighting for some very basic things, we don’t even have freedom to criticise the monarch. 

As anarchists, we have established this new Isaan movement, this self determination project, dreaming of a future where people govern themselves and take care of each other. I don’t really think about the future so much because the future is now.

Anything else you want to say? – Pai

Right now in Thailand, many people have utopian visions. But at this moment, we don’t have the basic rights and freedoms to build that utopia on. So we need to fight to bring basic rights into Thailand. Like I said, we’ve very underdeveloped politically. Other countries have gone so far, and we’re still here in the past. So we, anarchists, Marxists and liberals are fighting together for basic freedoms, to fight for a utopian future so we can go further past those basics. 

Anything else you’d like to say? – Nice

I just want to say that we’re an open organisation, you can come visit us at our house (headquarters), our doors are open in Khon Kaen, everyone is welcome. We made the house as a free space for speech, organising, to build a micro version of the society that we want to make a reality. It’s self determined, liberated free Isaan territory and everyone’s welcome!

Note: Both interviews were conducted separately and published here together.

The Rohingya and a New Dawn in Burma

The Rohingya and a New Dawn in Burma

Myo Min

Aung San Suu Kyi and her ousted National League for Democracy (NLD) have established a government in exile known as the “National Unity Government” (NUG).  As well as former members of parliament, this unity government also includes anti-coup protest leaders and representatives of ethnic minority organizations. On March 13th, Mahn Win Khaing Than, the NUG caretaker Prime Minister said “this is the darkest moment of the nation and the moment of dawn is close”. It is, however, unclear whether this dawn would extend to persecuted minorities like the Rohingya since the NUG is yet to formulate a position on the matter. At a time when the Tatmadaw is waging a war against its own people, cooperation and solidarity among Burma’s many ethnic groups is imperative. Cooperation, however, can only be built on trust and the NUG needs to take a firm stance and support the rights of the Rohingya in Burma to build this trust now. 

In 2017, Myanmar’s security forces and nationalist mobs conducted the most shocking brutal atrocities against the Rohingya, but they were not the first. The Burmese government has effectively institutionalised the atrocities against Rohingya for years. The military and Burma’s civilian-led NLD government, under the de facto leadership of Aung San Suu Kyi, had previously presented a unified front on the Rohingya issue, with Suu Kyi even appearing on behalf of Myanmar’s delegation before the ICJ

The civilian government overlooked persecution and harsh treatment of the Rohingya population— many of these politicians now play key roles in the NUG. However, since the February coup, large sections of the population (predominantly ethnic Burmese people living distantly from Rakhine State) have started to finally understand, accept, and sympathise with the persecution of the Rohingya people.

Dr Sasa, a minister in the  NUG, has made several statements that indicate the NUG may recognise the plight of the Rohingya and show solidarity with them. During a virtual protest on the 20th of March, he promised justice for the Rohingya in reference to the atrocities committed by the military. However, it is unclear whether Dr Sasa’s stance is shared by all members of the NUG.

After the February coup, The Tatmadaw joined hands with Rakhine nationalist politicians who shared similar hostile objectives regarding the Rohingya. On February 12th, Myanmar’s “Union Day”, the State Administrative Council released Dr Aye Maung, a prominent Rakhine ultra-nationalist who has been involved in serious human rights violations targeted at the Rohingya, as part of a general amnesty together with 23,000 other prisoners. He had been charged with high treason and had been sentenced to 22 years. Dr Aye Maung was the founder and chairman of the Arakan National Party, the most influential party in Rakhine state, but split with the party in 2018 and founded the Arakan Front Party that same year.

Upon his release, the people welcoming him were holding placards saying “long live Sayadaw U Wirathu”, the “Buddhist Bin Laden”. Dr Aye Maung visited another ultra-nationalist monk, Parmaukkha Sayadaw, who has helped peddle a fiery brand of Buddhist ultra-nationalism and Islamophobia in Myanmar. He went on to express his gratitude to the State Administration Council (The Tatmadaw) led by Senior-General Min Aung Hlaing for his release. Thousands of ethnic Rakhine people, a far larger crowd than people protesting against the coup, greeted him at the airport, wearing garlands and chanting “long live Dr. Aye Maung”.

Dr Aye Maung has advocated for the genocide of the Rohingya people and has incited violence and hate speech against Muslims and the Rohingya on numerous occasions. He and the party he led, the Rakhine Nationalities Development Party (RNDP), were directly involved in human rights violations against the Rohingya. It was the Arakan National Party (ANP) that urged Tatmadaw Commander-in-Chief Snr-Gen Min Aung Hlaing to segregate Rakhine Buddhists and Rohingya Muslims in Rakhine State’s Maungdaw Township. He also openly advocated moving the Rohingya people into concentration camps or deporting them from the region and placing further restrictions on the Muslim population. 

It is important to clarify that the discrimination of The Rohingya is not only top down but also bottom up and that this is what makes addressing it so challenging. It is not solely from the central government that enacts discriminatory policies towards Rohingya people, proposals often come from ethnic Rakhine politicians. Indeed, Rakhine politicians popularized the term “Bengali” to refer to Rohingya as interlopers from Bangladesh. In 2015, The ANP forced President Thein Sein to issue an executive order withdrawing the voting rights for the Rohingya who were previously allowed to vote. 

The alignment of the ANP with the Tatmadaw and the release of Dr. Aye Maung will further increase the animosity towards Rohingya people. This animosity is further exacerbated by the Rohingya’s pro-democracy stance. While the entire country is united in its support of the democracy movement, ethno-nationalism still stands strong in Rakhine state. The remaining Rohingya in Rakhine will be in an unimaginable situation of horror and the repatriation of Rohingya refugees will remain a distant dream while the Tatmadaw remain in power. 

On the other hand, if there were a change in government that accepts the Rohingya as citizens, the main problem will implementation of equal rights. Being citizens is the first and most basic step, it still doesn’t assure equal rights and dignity for Muslims in Burma more specifically in Rakhine state. The best example is the Ethnic Kaman Muslims who have been subjected to the similar discrimination as Rohingya although they are one of the officially recognized ethnic groups.

In order to implement equal rights for the Rohingya, the national Citizenship law needs to be revised to reflect a more democratic conceptualization of its nationhood. The country should embrace the principle of jus soli by abandoning ethnic citizenship system based on jus sanguinis. The existing citizenship system has not only been the source of producing millions of stateless people but also fostered the separation between different groups by privileging some over the others. The use of the jus soli would promote an inclusive citizenship policy, together with the recognition and respect for the rights of minorities, as a means of both integration and conflict prevention.

Secondly, the long-term segregation of the Rohingya from every aspect of social life and their political marginalisation must end. They must have unconditional opportunity to access any job in the civil service, both local and national.

Thirdly, the Myanmar’s electoral system needs to be revised and adopt proportional representation (PR). A PR system would promote more equitable representation of minorities, like the Rohingya, by giving all minorities’ representation and voices in proportion to their vote. It would ensure that minorities like the Rohingya are able to elect candidates that represent their opinions, values, and interests.

Finally, the NUG should make a special effort to increase the representation of minority leaders at the national level, especially of those who have direct experience of living through ethnic conflict that has torn apart their communities. The NUG should involve representatives from the Rohingya community at all stages of the monitoring and implementation process when resolving Rohingya related issues. Rohingya representation has been completely absent from high-level discussions about the repatriation of Rohingya refugees to Burma, as well as decisions regarding matters of their everyday life in the country. These measures will ensure effective and sustainable minorities political participation and the allocation of sufficient resources to realize identified objectives.

The NUG has a very difficult task ahead and some feel that the best way forward is to sweep the problems of ethnic minorities in Burma under the rug for the time being. Anyone arguing otherwise is decried as undermining the unity of the Burmese people on social media. However, by now the NLD should know better. When their party came to power it disregarded many long-standing alliances with ethnic minorities and defended the atrocities the military committed against others. Now the next generation of leaders who chair the NUG has a chance to learn from past mistakes, build meaningful relationships and solidarity with ethnic minorities and pledge to work towards the protection of their rights. Supporting the rights of the Rohingya is not only the moral thing to do, it would also be an important sign that the new dawn Mahn Win Khaing Than promised is a new dawn for everyone in Burma.

เผด็จการฟาสซิสต์ยุโรปแบบไทย ๆ

เผด็จการฟาสซิสต์ยุโรปแบบไทย ๆ

เรื่อง Gabriel Ernst
แปล & ภาพหลัก Napakorn Phoothamma
บรรณาธิการ Sarutanon Prabute, Kunlanat Jirawong-aram

ในปี พ.ศ. 2473 ประเทศไทยพยายามสร้างอัตลักษณ์ของตัวเอง (homogeneity) ตามแบบของเผด็จการฟาสซิตแบบตะวันตก การสร้างอัตลักษณ์นี้เองถูกนำมาใช้กับระบบกษัตริย์ในปี พ.ศ. 2493  และก่อให้เกิดฉันทามติฝ่ายขวาทรงอิทธิพลมากว่าครึ่งทศวรรษ แต่อย่างไรก็ตาม การประท้วงในช่วงที่ผ่านมาหลายส่วนก็ไม่ได้ตระหนักถึงแนวโน้มเผด็จการฟาสซิสต์แบบยุโรปที่ฝังลึกในขณะที่ท้าทายรัฐไทยในปัจจุบัน

ในปี พ.ศ. 2481 เมล็ดพันธุ์แห่งเผด็จการฟาสซิสต์ได้เติบโตขึ้นในประเทศไทยจากการเรืองอำนาจของ จอมพลแปลก พิบูลสงคราม เป็นยุคแห่งการนำประเทศไปสู่ความทันสมัย โดยจอมพล ป. ใช้เวลาตลอด 6 ปีนั้นเองปรับเปลี่ยนไปสู่ประเทศที่ทัดเทียมอารยประเทศตามแบบของเขา จอมพล ป. จบการศึกษาจากโรงเรียนนายร้อยที่ฝรั่งเศสที่ที่เขาเองได้ซึมซับและชื่นชมความเป็นเผด็จการชาตินิยมฟาสซิสต์ (ซึ่งในยุคนั้นเป็นแนวคิดใหม่) จากที่นั่นเอง เขายังชื่นชอบมุสโสลินี และน่าจะถึงขึ้นนำภาพของผู้นำฟาสซิสต์ไปไว้บนโต๊ะทำงานเมื่อได้ปกครองประเทศไทย

จอมพลป. นั้นได้เติบโตกลางใจกลางเมืองสยามในปี พ.ศ. 2440 จากครอบครัวที่ประกอบอาชีพเกษตรกรรม ซึ่งต่อมาเขาเข้าเรียนที่โรงเรียนนายร้อยทหารบก หลังจากจบการศึกษาจากโรงเรียนนายร้อยได้เดินทางไปศึกษาวิชาทหารปืนใหญ่ ต่อที่ ประเทศฝรั่งเศส ในช่วงก่อนสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง แนวคิดแบบฟาสซิสต์ถือว่าเป็นแนวคิดที่ก้าวหน้า เนื่องด้วยเป็นแนวคิดที่นำพาความเป็นสมัยใหม่และความเข้มแข็งมาสู่ประเทศ ทำลายระบบเจ้าขุนมูลนายและสร้างความเป็นหนึ่งเดียวในชาติและวัฒนธรรมชาติพันธุ์ชาตินิยม (ethnonationalist) โดยอำนาจของรัฐแบบบนลงล่าง ในช่วงเวลานี้เองที่อาทาทืร์คในตุรกีและมุสโสลินีในอิตาลีได้รับความนิยมถึงขีดสุด อิทธิพลจากผู้นำเหล่านั้นได้สร้างแรงบันดาลใจแก่ จอมพล ป. ในวัยหนุ่มนั่นเอง

ประเทศไทย (หรือสยามในช่วงนั้น) ที่เขาหวนกลับคืนมาอีกครั้งในช่วงปลายยี่สิบ ช่างดูห่างไกลจากประเทศฟาสซิสต์ตามที่เขาวาดฝันเหลือเกิน สยามเป็นประเทศที่พึ่งรอดพ้นจากการล่าอาณานิคมตะวันตก มีความแตกต่างอย่างสุดขั้ว ถูกแบ่งเป็นส่วนๆ เนื่องด้วยเงื่อนไขทางภูมิศาสตร์ ทำให้การปกครองอย่างเป็นปึกแผ่นแทบจะเป็นไปไม่ได้ โดยเฉพาะพื้นที่ราบลุ่มในฤดูฝนและในที่สูงตลอดทั้งปี

อย่างไรก็ตาม การล่าอาณานิคมของยุโรปเองก็ได้ส่งอิทธิพลต่อการสร้างเขตแดนของประเทศ ฝรั่งเศสล่าอาณานิคมในด้านตะวันออกและอังกฤษล่าอาณานิคมของในด้านตะวันตกและทางใต้ สยามไม่ได้กำหนดเขตแดนของตัวเอง แต่เขตแดนมาจากการล่าอาณานิคมมากกว่า แต่ไม่ว่าประชากรกลุ่มใดก็ตามที่ลงหลักปักฐานอยู่ที่เขตแดนนั้น แม้พ้นจากการครอบงำของชาติตะวันตกก็ยังต้องต่อสู้กับรัฐสยามอยู่ดี หลังรอดพ้นการล่าอาณานิคมอย่างหวุดหวิด รัฐสยามแบบระบบเจ้าขุนมูลนายก็ได้ปฎิรูปตัวเองก่อนหน้าหลายทศวรรษ รัฐสยามพยายามเปลี่ยนตัวเองให้เป็นประเทศสมัยใหม่เพื่อให้ทัดเทียมกับอารยประเทศตะวันตก แต่อย่างไรก็ตามรัฐสยามเองก็ไม่ได้เข้มแข็งและยังไม่ได้มีการเปลี่ยนแปลงทางอุตสาหกรรมมากนัก อีกทั้งประชากรส่วนใหญ่ก็ยังอาศัยอยู่ในชนบท บางครั้งต้องใช้เวลานานนับหลายสัปดาห์หรือหลายเดือนกว่าคนชนบทเหล่านี้จะเข้าถึงขอบนอกของราชอาณาจักรจากมหานครหลวงกรุงเทพ

ด้วยปัจจัยดังกล่าวนี้เองที่ทำให้ชุมชนท้องถิ่นเฉพาะ (localised communities) และอัตลักษณ์ชาติพันธุ์หรือภูมิภาคยังคงอยู่ทั่วทั้งสยามโดยไม่มีการแทรกแซงจากรัฐมากนัก อย่างไรก็ตาม การแสดงออกอย่างอิสระหรือการปกครองในท้องถิ่นไม่ได้มาจากการที่รัฐอนุญาติให้มีด้วยความเมตตา แต่มาจากความอ่อนแอของรัฐสยามเองในการจัดการ ทั้งยังไม่มีความเด็ดขาดเรื่องโครงสร้างอุดมการณ์ความเป็นหนึ่งเดียวของอัตลักษณ์ชาตินิยมของตัวเอง ณ ขณะนั้น

เหตุนี้เองจึงทำให้สยามเป็นประเทศที่มีความแตกต่าง ด้วยความหลากหลายของแต่ละพื้นเมือง ทั้งภาษา วัฒนธรรม วิถีชีวิตและสถาบันทางการเมือง แม้ในทุกวันนี้ความหลากหลายในรูปแบบนี้ก็ยังมีให้เห็นอยู่ ประเทศไทยใช้ภาษาพื้นเมืองกว่า 60 ภาษาซึ่งยังไม่รวมสำเนียงภาษาถิ่นอีกนับไม่ถ้วนที่เมื่อมองผ่านประวัติศาสตร์แล้วคงมีจำนวนมากกว่านี้

การรวมตัวของนายทหารหัวก้าวหน้าอย่าง คณะราษฎร ที่ จอมพล ป. ได้เข้าร่วมเป็นสมาชิกในการทำรัฐประหารด้วยในปี พ.ศ. 2475 เปลี่ยนกษัตริย์ให้ลงมาอยู่ใต้รัฐธรรมนูญและคงไว้เพียงชื่อ หลังจาก 6 ปีแห่งความวุ่นวาย กลุ่มหัวก้าวหน้าได้สลายตัวลง จอมพล ป. ได้กลายเป็นผู้นำจอมเผด็จการของประเทศไทยโดยพฤตินัยในปี พ.ศ. 2481 เขาเปลี่ยนชื่อประเทศจากสยามมาเป็นไทยในปีต่อมาด้วยความตั้งใจในการสร้างความเป็นชาติพันธุ์ชาตินิยม (ethnonationalist)

หมุดทองเหลืองถูกติดตั้งเพื่อระลึกถึงรัฐประหารปี 2475

ในระหว่างการดำรงตำแหน่งของ จอมพล ป. เขาได้สร้างเอกลักษณ์เฉพาะแบบฟาสซิสต์ของเขามากมาย จอมพล ป. ได้จัดให้วันเกิดของตนเป็นวันหยุดประจำชาติและต่อมาได้ทำเช่นเดียวกัน กับบุตรและภรรยาของเขา การเฉลิมฉลองวันหยุดในช่วงนั้นส่วนมากมักจะเป็นการเดินพาเหรดทหารในเมืองใหญ่ จอมพล ป. เองยังส่งเสริมให้ผู้คนแขวนรูปของเขา ซึ่งก็เป็นอะไรที่น่าขำเพราะวิธีการดังกล่าวก็ถูกส่งต่อไปยังสถาบันกษัตริย์เช่นกัน เขายังตั้งยุวชนทหารด้วยแต่ก็ไม่ได้เหมือนกับยุวชนทหารของฮิตเลอร์ไปซะทีเดียว โดยทั่วไปแล้ว จอมพล ป. พยายามจะสร้างวัฒนธรรมแบบบูชาตัวบุคคลตามเหล่าเพื่อนๆ ประเทศฟาสซิสต์ยุโรปนั่นเอง ซึ่งหมายถึงการกำกับดูแลควบคุมสื่อและการเผยแพร่วัฒนธรรมอย่างเคร่งครัด

โปสเตอร์โฆษณาชวนเชื่อในยุคสมัย จอมพล ป.


นโยบายการแปลงโฉมไทยใหม่ โดย จอมพล ป. หรือการปฎิวัติวัฒนธรรมไทยคือการเปลี่ยนโฉม พยายาม นิยาม และสร้างความเป็นไทยตามที่เขาเห็นควรจะเป็น การนิยามความเป็นไทยนั่นหมายถึงความเป็นที่มาจากศูนย์กลางประเทศ เน้นวัฒนธรรมชนชั้นนำทหารซึ่งได้รับอิทธิพลจากตะวันตกเป็นเวลานับทศวรรษ

คำสั่งปรับเปลี่ยนวัฒนธรรม รัฐนิยม 12 ข้อ ได้ถูกประกาศใช้ ซึ่งคำสั่งนี้ประกอบด้วยเรื่องการแต่งกายของประชาชนชาวไทยตามตะวันตก ภาษาไทยมาตรฐาน ห้ามแสดงออกอัตลักษณ์ภูมิภาค รวมไปถึงเรื่องกิจวัตรประจำวันว่าควรกินหรือนอนอย่างไรเวลาเท่าใด ซึ่งถือว่าเป็นเรื่องแปลกในหลายๆ ครั้ง แต่ประกาศฉบับนี้บังคับใช้กับทุกสิ่งเท่าที่จะเป็นไปได้  ด้วยเป้าหมายเพื่อสร้างความชัดเจนนิยามความเป็นไทยของตัวเองและเผยแพร่ความเป็นไทยไปทั่วแผ่นดิน

แน่นอนว่ามันทำให้อัตลักษณ์ของภูมิภาคลดลงอย่างมาก โดยเฉพาะในชาวพุทธที่ราบภาคกลาง ขณะที่ชาวมุสลิมที่อยู่ในหมู่คนยาวีเชื้อสายมาเลในภาคใต้ก็ได้รับผลกระทบจากนโยบายนี้เช่นกัน มัดเราะซะฮ์ (สถานศึกษา) ถูกสั่งปิดและมุสลิมถูกห้ามไม่ให้สวมใส่เครื่องแต่งกายตามวัฒธรรมของตน ด้วยเหตุนี้เอง ต่อมากลุ่มยาวีได้ต่อมาได้ตั้งกองกำลังต่อต้านรัฐขึ้น ซึ่งปัจจุบันกองกำลังต่อต้านรัฐนั้นยังมีอยู่จนถึงทุกวันนี้

ผลกระทบของประกาศฉบับนี้ส่งผลไปยังอีสานด้วยเช่นกัน ประชากรส่วนใหญ่ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทยส่วนใหญ่แล้วเป็นคนเชื้อชาติลาว ซึ่งเป็นลูกหลานของประชากรที่ตั้งรกรากเมื่อร้อยปีก่อนหน้า ทั้งในอดีตและปัจจุบันคนอีสานไม่ได้ถูกกลืนกินอย่างสมบูรณ์โดยรัฐ ชาวเวียดนามส่วนน้อยในพื้นที่โดยรอบก็เช่นเดียวกัน จนกระทั่งวันนี้ภาคอีสานเป็นพื้นที่ที่ยากจนที่สุดในประเทศ และเป็นที่รู้จักในฐานะวัฒนธรรมท้องถิ่นเฉพาะ มีประชากรที่หัวแข็งและเกลียดชังการบริหารจัดการของกรุงเทพ


การกลืนกลายทางวัฒนธรรมที่เกิดขึ้นนั้นไม่ได้มุ่งเป้าเพียงวัฒนธรรมเท่านั้น นโยบายดังกล่าวยังต้องการใช้ประโยชน์กลุ่มคนที่แต่ก่อนไม่ได้มีประโยชน์ต่อรัฐเท่าไร หากถูกรวบและรวมเข้ามาในสังคมไทยจะได้ใช้งานเพื่อพัฒนารัฐศูนย์กลาง ผ่านทั้งการเกณฑ์ทหารและการจัดเก็บภาษี สร้างความแข็งแกร่งให้แก่อำนาจศูนย์กลาง

อย่างไรก็ตาม เนื่องด้วยในช่วงเวลาดังกล่าว แม้จะมีความพยายามเปลี่ยนแปลงประเทศให้เป็นประเทศอุตสาหกรรม ปัญหาทางภูมิศาสตร์ยังคงมีอยู่ดังเช่นเคย ประชากรส่วนใหญ่ที่อยู่ในประเทศก็ยังไม่ได้เข้าถึงความเป็นรัฐ โดยเฉพาะกลุ่มชาติพันธ์ส่วนน้อย “คนดอย” ที่อาศัยอยู่ตามชายแดนซึ่งนั่นรวมถึง กระเหรี่ยง เผ่าลีซู เผ่าอ่าข่าและเผ่าม้ง ซึ่งที่กล่าวมาเป็นเพียงกลุ่มใหญ่ที่เห็นได้ชัดเป็นตัวอย่างเท่านั้น กลุ่มคนดังกล่าวนั้นเองแตกต่างจากคนไทยทั้ง พูดภาษาของพวกเขา และมีวิถีชีวิต วัฒนธรรม ความเชื่อศาสนาและสถาบันต่างๆ ในสังคมของตัวเอง


ในปี พ.ศ. 2483 จอมพล ป. ได้เห็นโอกาสที่จะขยายอำนาจแนวคิดฟาสซิสต์ชาตินิยมของเขาด้วยการนำประเทศเข้าสู่สงครามด้วยความกระหายสงคราม ในช่วงการเจรจาสนธิสัญญาเขตแดนในยุคสยาม สยามได้ยกดินแดน อินโดจีน ให้แก่ฝรั่งเศสซึ่งปัจจุบันประกอบไปด้วย ลาวและกัมพูชา ต่อมาเมื่อแผ่นดินฝรั่งเศสตกอยู่ใต้อำนาจของประเทศอักษะในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง จอมพล ป. ได้ตัดสินใจส่งกองกำลังรุกล้ำเขตแดนและเรียกดินแดนคืนแก่ไทย

ความกระหายสงครามนี้เป็นจุดเด่นของ จอมพล ป. เลยก็ว่าได้ซึ่งเขาได้รับอิทธิพลจากยุโรป โดยเฉพาะจากนาซีเยอรมันซึ่งก็เป็นแรงบันดาลใจสำคัญในการรุกรานเขตแดนศัตรูของ จอมพล ป. ซึ่งแน่นอนจอมพล ป. ได้เรียก ฮิตเลอร์และพรรคนาซี ว่าเป็น “พันธมิตรที่ทรงปัญญา” สงครามนี้เป็นที่นิยมอย่างกว้างขวางในกรุงเทพมหานคร กองทัพไทยได้ประโยชน์มากเมื่อฝรั่งเศสอ่อนกำลังลงเพราะสูญเสียอำนาจไปตั้งแต่โดนนาซีบุกยึด

อย่างไรก็ตาม จักรวรรดิญี่ปุ่นซึ่งได้รุกรานเข้ามาในแทบอินโดจีนอย่างหนักได้ยื่นข้อเสนอให้ทั้งสองฝ่ายสงบศึกกัน ซึ่งเข้าทางประเทศไทยเป็นอย่างมาก การทำเช่นนี้กรุยทางให้ญี่ปุ่นเข้ามาตั้งฐานอย่าง (เกือบ) ไม่มีพิษมีภัย การที่ญี่ปุ่นตั้งฐานทัพในไทยส่งผลให้ไทยต้องเข้าร่วมฝ่ายอักษะ

หลังจากการสงบศึกกับฝรั่งเศส จอมพล ป. ได้ประกาศชัยชนะและได้สร้างอนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิบนใจกลางเมืองกรุงเทพตามแบบฉบับของ สถาปัตยกรรมแบบฟาสซิสต์ จจนถึงปัจจุบันได้เป็นสถานที่สำคัญของกรุงเทพ

การที่ประเทศนั้นเป็นพันธมิตรกับจักรวรรดิญี่ปุ่นนั้นเองทำให้ จอมพล ป. ได้อยู่ในอำนาจต่อไปในช่วงที่ญี่ปุ่นยังยึดครองประเทศไทยอยู่ อย่างไรซะ เมื่อสงครามยุติ จอมพล ป. ได้ถูกขับไล่จากทหารที่ฝักใฝ่ฝั่งพันธมิตรเมื่อเห็นว่าท่าทีของสงครามเปลี่ยนไป

เนื่องด้วยแรงกดดันจากสหรัฐสหรัฐอเมริกาในช่วงหลังสงครามนั่นเอง ตะวันตกจึงไม่นับประเทศไทยว่าเป็นประเทศฝ่ายอักษะ เนื่องด้วยชาติตะวันตกเห็นประเทศไทยนั้นมีประโยชน์ในการตั้งฐานทัพต่อต้านคอมมิวนิสต์ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้


ในช่วงการครองอำนาจของ จอมพล ป. เขามีความพยายามที่จะขจัดครอบครัวราชวงศ์ ทั้งในแผ่นดินไทยและที่อยู่ต่างประเทศ (ซึ่งนั่นรวมถึงพระเจ้าอยู่หัว) ซึ่งบางรายก็ถูกคุมขัง เขาได้ตัดงบประมาณของราชวงศ์ออกและส่งเสริมแนวคิดพุทธศาสนาเพื่อทำลายความศักดิ์สิทธิของสถาบันกษัตริย์ซึ่งสืบเนื่องยาวนานตั้งแต่ยุคก่อนเจ้าขุนมูลนาย

ณ อีกฟากโลกหนึ่ง กลางยุโรป อย่างไรซะ แผนการต่อกรให้ประเทศออกมาจากเงื้อมมือพวกสาธารณรัฐนิยมก็เริ่มก่อตัว กว่าทศวรรษที่ต้องอยู่เพียงชายขอบของการเมืองไทย สถาบันกษัตริย์ได้วางแผนที่จะกลับมาครองอำนาจราชอาณาจักรอีกครั้งแม้จะถูกเนรเทศอยู่ในยุโรป ในยุคหลังจากจอมพล ป. ราชวงศ์สบโอกาสในช่วงที่สมาชิกในคุกถูกปล่อยตัว พระบาทสมเด็จพระปรเมนทรมหาอานันทมหิดลซึ่งในขณะนั้นมีอายุเพียง 20 ปี และน้องชายคนเล็กภูมิพลอดุลยเดชกลับมายังกรุงเทพ และครอบครองตำแหน่งในพระราชวังท่ามกลางเงาของรัฐเผด็จการทหารฟาสซิสต์

ในช่วงความปั่นป่วนหลังสงครามโลกครั้งที่สองเกิดความพยายามก่อตัวอย่างเงียบๆ ของราชวงศ์ ในปี พ.ศ. 2489 เมื่อนักคิดหัวประชาธิปไตยก้าวหน้าอย่าง ปรีดี พนมยงค์ ดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรี ปรีดีพยายามสร้างอำนาจในการปกครองประเทศของตัวเองโดยการสร้างความสัมพันธ์กับเชื้อพระวงศ์วัยเยาว์นี้

ในยุคแห่งความศรัทธาต่อสถาบันกษัตย์ โดยเฉพาะกับสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอกรมพระยาชัยนาทนเรนทรซึ่งประสบความสำเร็จอย่างยิ่งในการสร้างความนิยมระบบกษัตริย์และกษัตริย์วัยเยาว์ให้เป็นที่รู้จัก กลุ่มกษัตริย์นิยมได้แปลงวิธีการสร้างชาติแบบชาตินิยมของ จอมพล ป. มาใช้กับราชวงศ์ ผ่านทั้งศาสนาและความเชื่อระบบกษัตริย์กับความเป็นไทย

เพียงแค่ 4 เดือนหลังจากการครองดำแหน่งของปรีดี พนมยงค์ พระบาทสมเด็จพระปรเมนทรมหาอานันทมหิดลก็สวรรคต ซึ่งเหตุของการสวรรคตนั้นถูกสันนิษฐานว่าเกิดจากพระองค์เล่นพระแสง ณ พระราชวัง (ซึ่งก็มีข่าวลือมากมายเกี่ยวกับการสวรรคตของพระองค์จนถึงทุกวันนี้) ข่าวลือสะพัดไปทั่วกรุงเทพฯ ปรีดีเป็นคนรับข้อกล่าวหาและลาออกจากตำแหน่งไม่นานหลังจากนั้น และภูมิพลอดุลยเดชก็ได้ขึ้นครองราชย์เป็นกษัตริย์

ในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2490 จอมพล ป. ได้รัฐประหารและคืนอำนาจของตน อย่างไรซะการกลับมาสู่อำนาจในครั้งนี้เองมีความแตกต่างจากครั้งก่อน จอมพล ป. รู้ดีว่ามีสถาบันกษัตริย์ครองอำนาจอยู่ด้วย จอมพล ป. จึงไม่สามารถที่จะควบคุมประเทศได้อย่างเต็มที่จึงต้องเข้าจัดการควบคู่ทั้ง สถาบันกษัตริย์ที่พึ่งสถาปนาอำนาจของตนเองได้และอดีตพันธมิตรสาธารณรัฐของเขา ด้วยเหตุนี้เองจึงนำไปสู่การพยายามทำรัฐประหารหลายครั้ง รวมไปถึงการลักพาตัว (โดยกลุ่มกบฏแมนฮัตตัน) ซึ่ง จอมพล ป. ได้ถูกลักพาตัวโดยเจ้าหน้าที่กองทัพเรือไทย ซึ่งทำให้เขาต้องว่ายน้ำเพื่อหลบหนีกลับมา

ฉันทามติภูมิพล และ สัจนิยมกษัตริย์

การเข้ามามีอำนาจเป็นครั้งที่สองของ จอมพล ป. ครองตำแหน่งนานนับทศวรรษได้เล่นเกมการเมืองกับขั้วอำนาจใหม่และสร้างสัจนิยมผ่านทั้งรัฐบาล กองทัพ และราชวงศ์ ความพยายามนี้สะท้อนผ่านสิ่งที่เรียกว่าความเป็นไทยและอยู่ที่ว่าใครเป็นตัวแทนความเป็น “คนไทย” ได้ดีที่สุด

ซึ่งแน่นอนว่าสถาบันกษัตริย์นั้นได้ครองอำนาจนำอย่างที่สุดโดยการเข้ามาของจอมพลผู้ภักดีอย่าง จอมพลสฤษดิ์ ธนะรัชต์ ผู้ทำการรัฐประหารจอมพล ป. ในปี พ.ศ. 2500 และได้สร้างความเป็นชาตินิยมไทยในรูปแบบใหม่ซึ่งได้วางสถาบันกษัตริย์ให้เป็นหัวใจสำคัญของความเป็นไทยและให้พระบาทสมเด็จพระมหาภูมิพลอดุลยเดชทรงตำแหน่งประมุขของรัฐ

นี่เองคือจุดเริ่มต้นของสิ่งที่เรียกว่ายุคแห่ง “ฉันทามติภูมิพล”  ซึ่งใครก็ตามที่มีหัวเอียงไปในทางสาธารณรัฐจะถือว่าเป็นพวกนอกคอกและ “ชังชาติ” กฎหมายหมิ่นพระบรมเดชานุภาพถูกนำกลับมาใช้ในการต้านนักการเมืองฝ่ายค้านและทางราชวงศ์เองก็ได้สร้างความสัมพันธ์ต่อสาธารณะโดยมุ่งเป้าไปที่คนไทยใต้ปกครอง และหลังจากนั้นก็ค่อยๆ เน้นคนส่วนน้อยที่อยู่ชายขอบในพื้นที่ห่างไกลอำนาจมาเป็นศตวรรษ

ยุคฉันทามติภูมิพลคงอยู่ยาวจนกระทั่งวันที่กษัตริย์ภูมิพลสวรรคตในปี พ.ศ. 2559 ตลอดการครองราชย์ 60 ปีนั้นเองไม่มีอำนาจใดนั่นมาต่อต้านอำนาจของกษัตริย์ภูมิพลรวมถึงราชวงศ์อย่างจริงจัง ซึ่งทาง ดินแดงได้เขียนบทความเกี่ยวเรื่องนี้ไว้ใน Royalist Realism & Les Majeste

ในยุคฉันทามติภูมิพลนั้น แม้จะมีการเปลี่ยนผู้นำประเทศจากจอมพลเป็นกษัตริย์ จักรรรดินิยมแบบไทยยังคงขยายอำนาจและความเป็นไทย เพียงแต่มีกษัตริย์ภูมิพลเป็นภาพจำ หากนำนโยบายมาพิจารณากับนโยบายของ จอมพล ป. และการสถาปนาอำนาจของกษัตริย์นี้ก็ไม่ได้มีอะไรต่างกันมากนัก ทั้งสองมีความเป็นทหารนิยม กระหายอำนาจ และชาตินิยม ซึ่งต่างก็เป็นเจ้าของอำนาจนำ แม้กระทั่งคำสั่งปรับเปลี่ยนวัฒนธรรม รัฐนิยม 12 ข้อก็ถูกเปลี่ยนมาเป็นนโยบายไทยนิยมในปี พ.ศ. 2561 ซึ่งหลังจากการสวรรคตของกษัตริย์ภูมิพูลสิ่งเหล่านี้ก็ถูกแปลงมาเป็นค่านิยม 12 ประการ


ดังที่ได้ยกตัวอย่างกลุ่มต่างๆ ในบทความนี้ซึ่งเป็นปฏิปักษ์ต่อรัฐนานนับทศวรรษ ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมานี้กระแสการต่อต้านได้ภายในศูนย์กลางอำนาจ นับตั้งแต่การตายของกษัตริย์ภูมิพล ในปี พ.ศ. 2559 ก็ได้มีกระแสต่อต้านรัฐไทยขึ้นท่ามกลางคนไทย โดยเฉพาะในคนรุ่นใหม่

การประท้วงเพื่อประชาธิปไตย/สาธารณรัฐ ได้ก่อตัวขึ้นในช่วงปีที่ผ่านมาซึ่งผู้เข้าร่วมนั้นก็ปฎิเสธความเป็นไทยที่นิยมในช่วงของฉันทามติภูมิพลในที่สุด ซึ่งกลุ่มกษัตริย์นิยมจะเรียกกลุ่มผู้ประท้วงว่าเป็น “พวกชังชาติ”

ผู้ประท้วงหลายคนถูกจำคุกโดยข้อหาหมิ่นพระบรมเดชานุภาพ และ กฎหมายที่เกี่ยวข้องกับการชุมนุมในที่สาธารณะ  ซึ่งการกระทำดังกล่าวนั้นก็รักษาไว้เพื่อรักษาอำนาจของสถาบันกษัตริย์และรัฐทหารไว้และสร้างภาพความเป็นประเทศประชาธิปไตยไว้ ข้อสังเกตสำคัญของกลุ่มผู้ประท้วงที่น่าสนใจคือ การก่อตัวของกลุ่มที่ชื่อ “คณะราษฎร” ซึ่งเคยโค่นอำนาจสถาบันกษัตริย์ในปี พ.ศ. 2475 ซึ่งจอมพล ป. ก็เป็นหนึ่งในบุคคลสำคัญในการนำกลุ่มขณะนั่น

นี่แสดงให้เห็นว่า แม้จะมีกลุ่มเคลื่อนไหวทางการเมืองที่มีความก้าวหน้า แต่ยังคงได้รับอิทธิพลหรือกลิ่นอายของกลุ่มขวาจัดหรือแม้กระทั่งเผด็จการฟาสซิสต์ ในทางกลับกันแม้เป็นการต่อต้านวงจรอุบาทว์เดิมๆ พวกเขายังคงยึดถือตามแบบ จอมพล ป. หนึ่งในแฮชแท็กติดเทรนด์ในทวิตเตอร์ถึงกับตั้งว่า “#กูลูกหลานจอมพลป” สะท้อนให้เห็นถึงบางกลุ่มในขบวนการเคลื่อนไหวมองย้อนหลังด้วยความชื่นชมถึงยุคสมัยที่ฟาสซิสต์ยังเฟื่องฟูและไม่มีใครทัดเทียมได้นััน แค่เพราะว่ามันเสริมความนิยมสาธารณรัฐ หาใช่การสร้างสังคมที่ก้าวหน้ากว่าเดิม

หมุดทองเหลืองถูกติดตั้งเพื่อระลึกถึงการประท้วงปี 2563

ความเป็นฟาสซิสต์ในแบบยุโรปได้ฝังรากลึกลงในสังคมไทยเป็นเวลากว่าทศวรรษซึ่งมันแฝงมาโดยความเป็นไทยแบบพุทธเถรวาทและความชื่นชมระบบกษัตริย์ แต่รากฐานแบบฟาสซิสต์นั้นก็ยังอยู่ในไทยจนทุกวันนี้นับตั้งแต่ต้นกำเนิดของมันตั้งแต่ช่วงทศวรรษ 1920 ในยุโรปจนมาถึงไทยในร้อยปีให้หลัง ไม่ว่าจะในกลุ่มกษัตริย์นิยมหรือสาธารณรัฐนิยม