Abolish The Capital

Abolish The Capital

Part 1

Writer and Illustration: Karuna Tilapaynat
Translator: W.Where

A: “No skytrain back at your hometown, huh? …Took y’all here to see it. Like it?”

B: “Yes, sir.”

A: “Would you come again?”

B: “If it’s an order, yes, sir.”

Above was a disdainful conversation disguised as a light-hearted tease between the Police Chief Commander and an officer from outside of Bangkok, which took place right after the crackdown on the mass protest at Patumwan intersection. Contrasting with the rage of the pro-democracy protesters, such a tone-deaf conversation eventually lead to the viral joke online: “Don’t you have a skytrain at home?”

This is just one example that demonstrates Thailand’s issue with inequality, a result from the state’s heavy emphasis on centralisation, both in terms of power and the economics. If I were to mention all the consequential problems, this article could perhaps be endless.

When the centralisation of power is so concentrated in the capital that we question the state itself, what can we do to decentralise such power? Move the capital to a new city? But moving is just transferring the power to another centre! My friend once asked me:

“Given the news that Bangkok will drown in our lifetime, if we were to move the capital city, where would it be?”

“Can’t all cities be the capital?”

My answer may sound fanciful, even impossible. It seems like an ideal, a utopia, as opposed to the popular and current governance we all know. But instead I found the question very interesting because it spoke to a time back when there was no country, no state, no capital.

To imagine a governance without the capital may seem impossible in reality. However, many countries are characterized by the lack of the capital city, from small countries that are city-states like Singapore, the Vatican, and Monaco, to countries with no cities due to the small number of population like Nauru, and Tuvalu. The aforementioned countries are of specific qualities, whether that be the size of the country or the population. Nevertheless, Switzerland has no official capital city. Switzerland distinguishes itself from the other aforementioned examples as it has a relatively large size and population.

“Abolish the capital” may sound dubious. Why abolish it? For what? To what end? To be honest, I don’t know where the answer to this question will lead, but I’m interested in testing the bounds of what’s common sense, normal or possible, so as to spark conversations on both the problems and the benefits, amidst this current moment in Thailand where so many are advocating for a better future.

“For people to be equal, cities must also be treated equally.”

Part 2

Writer: Pathompong Kwangtong
Translator: W.Where

Today, a writer submitted the above short article to Din Deng. The writer said himself that there is no concrete answer to the question he raised at the end. Nevertheless, I still think the article did answer the question, at least partly.

If you follow us online (and speak Thai) you would have seen our post with a picture of a huge sign: “Abolish the Capital.” Such was the boldness of this slogan, so new to our discourse, that the police didn’t even know how to handle the situation. It was unlike when there were discussions around the monarchy. Then, the government did not allow any dissent. What was different about this message was perhaps that because people had never even thought of such a topic, let alone its consequences. Between the topics of “abolish the capital” and “a communal society,” while both seem to be impossible, the latter had already failed miserably in the 20th century. The former was never mentioned. 

At least, in our beautiful country of Thailand, the “Republic of Thailand” is a topic deemed intolerable to the ruling class who enjoys the benefits of this centralised unitary state, as the question challenges the sanctity of the central power, established towards the end of the absolute monarchy, and solidified, almost absolutely, during the anti-communist civil war. The republic is a common form of governance. As such, it doesn’t use too many of the ruling class’s brain cells to imagine its practice and possible consequences, resulting in fear, panic, and an urgent need to control.

However, the call to abolish the capital is different. It is not a phenomenon, demand, or a mainstream movement. Unlike the change in the form of governance or secession, the call to abolish the capital is to radically question how we might live collectively in a large society, rather than to present itself as a political project that is obvious and immediately possible. Therefore, it’s not surprising that the writer’s tone does not sound like a mobilization; nor is it confident in its proposals to work with the issue promptly. To abolish the capital may sound absurd or even compromising.

But then again, I do not think what the writer proposes is completely impossible. Instead, as someone who admires the collective life of the Rojava, I find this proposal compelling, albeit still skeletons of structure, in need of flesh and organs. It could be a transitional project towards other forms of societies. Or it could be a political project aiming to gently liberate all of us, alleviating the pain derived from the state’s centralisation, and functions as a channel to discuss novel forms of society in which the state could not silence us with its wrongful might.

Finally, I would like to amplify the writer’s invitation. Whether you agree or disagree, contemplate, share, talk about it online or offline with your friends, and demonstrate the power of the people to the ruling class, who can never draw all the blood and sweat of our labour only to fuel the skytrain close to their home.

หากจะกู้โลก จงหยุดทำงานเสีย

หากจะกู้โลก จงหยุดทำงานเสีย

เรื่อง David Graeber
ผู้แปล Rawipon Leemingsawat
บรรณาธิการ Sarutanon Prabute

สังคมของพวกเราเป็นสังคมที่เสพติดการทำงาน หากจะมีซักหนึ่งสิ่งที่ทั้งฝ่ายขวาและซ้ายเห็นตรงกันก็คงเป็นเรื่องที่ว่าการทำงานเป็นสิ่งที่ดี ทุก คนควรมีงานทำ งานเป็นเหมือนเครื่องหมายของการเป็นพลเมืองที่ดี ดูคล้ายกับว่าพวกเราต่างเชื่อว่าในฐานะที่เป็นสังคมหนึ่งใครก็ตามที่ไม่ได้ทำงานหนักจนถึงระดับที่พวกเขาสามารถทำได้หรือบางทีที่พวกเขาไม่มีความสุข พวกเขาเหล่านั้นคือคนเลวร้ายและใช้ไม่ได้ ผลลัพธ์ก็คืองานได้ดูดกลืนปริมาณของพลังงานและเวลาของพวกเรามากมาย

งานเหล่านั้นจำนวนมากเป็นสิ่งที่ไร้สาระโดยสิ้นเชิง อุตสาหกรรม (นักการตลาดทางโทรศัพท์ ผู้เชี่ยวชาญด้านกฎหมายบริษัท ที่ปรึกษาส่วนตัว) สายการทำงาน (ผู้จัดการระดับกลาง นักวางกลยุทธ์เกี่ยวกับแบรนด์ ผู้จัดการระดับสูงของโรงเรียนและโรงพยาบาล บรรณาธิการของนิตยสารภายในองค์กร) ดังกล่าวทั้งหมดต่างดำรงอยู่เพื่อทำให้พวกเราคิดว่ามีเหตุผลบางประการที่จำเป็นจะต้องให้งานเหล่านี้ต้องมีอยู่ งานที่มีประโยชน์ถูกเบียดขับจากงานที่ไร้ประโยชน์ (ลองคิดถึงบรรดาครูและผู้บริหารที่งานเอกสารกองท่วมหัวพวกเขาดู) เฉกเช่นที่พวกเราได้เห็นในช่วงของการล็อคดาวน์ ยิ่งงานที่คุณทำสร้างประโยชน์ให้กับคนอื่นชัดเจนมากเท่าไหร่ ค่าตอบแทนที่คุณได้รับก็ยิ่งน้อยตามไปด้วย

ระบบดังกล่าวช่างไร้สาระสิ้นดี มันกำลังทำลายล้างโลกใบนี้ หากพวกเราไม่หยุดอาการเสพติดดังกล่าว พวกเราก็จะต้องปล่อยให้ลูกหลานเหลนโหลนต้องเผชิญหน้ากับหายนะขนานใหญ่ในระดับที่ทำให้การแพร่ระบาดที่ผ่านมาดูเป็นเรื่องจิ๊บจ๊อยไปเลย

หากมันยังไม่ชัดเจน เหตุผลหลักคือพวกเราต่างเผชิญหน้ากับปัญหาเชิงสังคมต่าง ตลอดเวลาราวกับว่าพวกมันคือคำถามเชิงศีลธรรมส่วนบุคคล การทำงานพวกนั้นทั้งหมด คาร์บอนที่พวกเรากำลังปล่อยใส่ชั้นบรรยากาศไม่ว่าจะด้วยวิธีการใดก็ตามคือผลลัพธ์จากลัทธิบริโภคนิยมของพวกเรา ดังนั้นจงหยุดการกินเนื้อหรือฝันถึงการบินไปพักร้อนที่ชายหาดเสีย แต่ทว่าการคิดเช่นนั้นมันผิด ความสุขของพวกเราไม่ใช่สิ่งที่กำลังทำลายล้างโลก นี่คือลัทธิพิวริแตน นี่คือความรู้สึกของพวกเราที่ว่าเราจำเป็นต้องเจ็บปวดเพื่อที่จะกลายเป็นคนที่คู่ควรกับความสุข หากพวกเราต้องการรักษาโลกก็จงหยุดทำงานเสีย

เจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ของก๊าซเรือนกระจกถูกปล่อยออกมาจากโครงสร้างพื้นฐาน พลังงาน การขนส่ง การก่อสร้าง ที่เหลือเกือบทั้งหมดมาจากอุตสาหกรรม ในขณะที่สามสิบเจ็ดเปอร์เซ็นต์ของแรงงานในอังกฤษรู้สึกว่างานของพวกเขาเป็นสิ่งที่ไม่จำเป็นโดยสิ้นเชิง หากพวกเขาสามารถหายไปในวันพรุ่งนี้ โลกก็จะไม่แย่ไปกว่านี้ หากคิดแบบคณิตศาสตร์พื้นฐาน และหากคนงานเหล่านั้นถูก พวกเราสามารถลดภาวะโลกร้อนได้ด้วยการกำจัดงานไร้สาระทิ้งไป

นั่นคือข้อเสนอแรก

ข้อเสนอที่สอง การก่อสร้างอันบ้าคลั่ง ทุกวันนี้มีจำนวนการก่อสร้างมากมายมหาศาลที่เกิดขึ้นเพียงเพื่อการเก็งกำไรเท่านั้น ทั่วโลก บรรดารัฐบาลต่างสมรู้ร่วมคิดกับภาคการเงินเพื่อสร้างตึกสูงระฟ้าที่ไม่เคยมีใครเข้าไปใช้งาน ตึกสำนักงานอันว่างเปล่า สนามบินที่ร้างจากผู้ใช้งาน หยุดกระทำสิ่งเหล่านี้เสีย ไม่มีใครจะคิดถึงสิ่งพวกนี้หรอก

ข้อเสนอที่สาม ความล้าสมัยที่ถูกกะเกณฑ์ หนึ่งในสาเหตุหลักที่ทำให้พวกเรามีระดับการผลิตทางอุตสาหกรรมสูงเช่นนี้คือการที่พวกเราออกแบบทุก สิ่งให้สามารถพังได้หรือให้ล้าสมัยหรือไร้ประโยชน์ภายหลังไม่กี่ปีเมื่อมันถูกผลิตออกมา หากคุณผลิต IPhone ให้พังภายในสามปี คุณก็สามารถขายได้มากกว่าเดิมถึงห้าเท่าเมื่อเทียบกับกรณีที่คุณผลิตให้มันสามารถใช้งานได้ถึงสิบห้าปี แต่คุณก็ยังเลือกที่จะใช้ทรัพยากรและมลพิษถึงห้าเท่าแทน ผู้ผลิตมีความสามารถที่จะผลิตโทรศัพท์ (หรือถุงน่องหรือหลอดไฟ) ที่จะไม่พัง และในความเปนจริงพวกเขาก็ทำเช่นนั้นอยู่ นั่นคือสิ่งที่ถูกเรียกว่า สินค้าเกรดสำหรับการทหารบังคับให้พวกเขาต้องผลิตสินค้าที่มีความทนทานในระดับนั้นสำหรับทุกคนเสีย พวกเราสามารถลดการปล่อยก๊าซเรือนกระจกได้มากและนั่นจะช่วยทำให้ชีวิตของพวกเราดีขึ้น

ข้อเสนอทั้งสามเป็นเพียงจุดเริ่มต้น หากคุณคิดเกี่ยวกับมันก็จะพบว่าพวกมันเป็นแค่เรื่องสามัญสำนึกทั่ว ไป ทำไมเราจะต้องทำลายโลกด้วยในเมื่อเราไม่เห็นจำเป็นต้องทำ หากการพูดถึงมันดูเป็นเรื่องไร้สาระ พวกเราคงต้องคิดอย่างหนักเกี่ยวกับบรรดาความเป็นจริงที่ดูเหมือนกำลังบังคับให้พวกเราทั้งสังคมทำตัวเหมือนคนบ้า คนบ้าแบบตรงตามตัวอักษร


ผู้สนใจอ่านภาษาอังกฤษ โปรดดู ‘David Graeber: “To Save the World, We’re Going to Have to Stop Working”’, The Big Issue, 2020 <https://www.bigissue.com/latest/environment/david-graeber-to-save-the-world-were-going-to-have-to-stop-working/>.

The big issue logo

 

The Uprising & The Rohingya

The Uprising & The Rohingya

Myo Min

An examination of the implications of the mass uprising and Civil Disobedience Movement in Burma/Myanmar on the much maligned Rohingya people (many of whom are joining the campaign against the military government, standing in solidarity with the protesters).

In the aftermath of Myanmar’s military coup on 1 February 2021, hundreds of thousands of people from almost every ethnic group, including people from the Rohingya community, have marched in the streets nationwide in opposition to the military’s power grab. Some activists hope that the protests present a turning point for the persecuted Rohingya minority, given that some Burmese seem to be changing their views of their Muslim countrymen, who they considered to be illegal migrants before. But reinstating a democratic system will not automatically turn the situation in favour of the Rohingya. The reason for this? Buddhist Nationalism.

For decades, Myanmar ethnic minorities, who speak their own languages and have distinct cultures, have faced persecution at the hands of the military. The state has also continuously waged military campaigns against some groups, most notably the Rohingya, a mostly Muslim minority group indigenous to Rakhine State. More than 750,000 Rohingya have been forced to flee to neighbouring Bangladesh since 2017, when the military’s brutal campaign against the group led to the burning of villages, mass-murder, and rampant sexual violence. A United Nations human rights report concluded that the campaign was conducted with “genocidal intent.”

Following the military’s campaign, Aung San Suu Kyi boosted her own image as the protector of the Bamar—the dominant majority ethnic group—before the domestic audience by defending the Tatmadaw against charges of genocide at the International Courts of Justice. Ultimately, neither the military nor the National League for Democracy defended the Muslim Rohingya minority in this Buddhist-majority country.

On February 8, the third day of the general strikes, I entered into a group of protesters with a placard that read “Rohingya stand for Democracy.” I walked together with them around Tamwe and Mingalar Taung Nyunt townships, singing slogans for almost one hour. The reaction I got was neutral. When, the next day, we—myself and a group of Rohingya youth—went on to protest next to Sule Pagoda with vinyl placards bearing demands such as “reject the military coup” and “abolish the 2008 constitution,” we received a similar reaction. We received no particular attention from the crowd, although we used the term “Rohingya,” which has, in the past, been incredibly controversial in Myanmar. We were not met with criticism or threats because of the unity that the military coup had inspired. It now binds together the many different factions that oppose military rule.

The day became a significant turning point for the Rohingya community in Yangon. Before, we had been too concerned to openly identify as Rohingya. But, in the aftermath of the coup, there was a need for solidarity and a show of unity amongst all people in Myanmar. This is what led us to overcome our fear of harassment. The initiative of a few protesters openly identifying as Rohingya encouraged others to join too. On the ground, our feelings of tension were palpable—this was a rare moment of equality, but one mixed with nervousness. The forthcoming support those first few protesters received online, however, helped inspire even more members of our community to come forward and step out of the shadow of persecution. Once more, we showed the degree of our commitment to the land of Myanmar, and that we stand together in the struggle for our country’s future.

Nascent Solidarity with Rohingya
Despite the importance of opposing the coup, the fate of the Rohingya remains uncertain, especially as hundreds of thousands of Rohingya continue to live in squalid conditions. The question is whether current debates around democracy can also change the public’s perception of the Rohingya issue. In other words, now that people across the country are demanding an inclusive government and federal democracy, will their demands include all minorities—even the Rohingya?

Although it is too early to answer this question, the street protests have given us valuable insights. In the streets, a small group of protesters, mainly student groups such as the All Burma Federation of Student Unions (ABFSU) and others in their circle, as well as ethnic minorities, are rooting for the abolishment of the 2008 Constitution and the removal of authoritarian structures once and for all. These groups call for the establishment of a new and inclusive political system.

The demands of the majority of protesters, however, are different. They campaign for the release of Aung San Suu Kyi, chairman of National League for Democracy, other political leaders, and the implementation of 2020 general election results under the 2008 constitution. Aung San Suu Kyi has used tactics with ‘ethno-racial characteristics’ and ignored democratic values and minority rights abuses in the last five years, while she led the civilian government. In a twisted turn of history, Aung San Suu Kyi, the National League for Democracy, and most protesters have become protectors of the constitution they once opposed. The majority of the protesters coming to the streets to oppose the coup do so because they feel denied the government they voted for, not because they stand opposed to the grave human rights abuses that have been committed in Myanmar for decades.

Yet, there is hope that the current wave of protests will be a critical juncture that might inspire ethnic majority Bamar to take a more humane approach towards Rohingya. The Bamar themselves are experiencing feelings of being oppressed in their own country, emotions similar to those that have long weighed on the Rohingya. The ongoing uprising has also brought together a diverse mix of Myanmar’s more than fifty million people. It is not the first diverse uprising, however. The 1988 Uprising and the 2007 Saffron Revolution which were quelled through brutal crackdowns at the armed forces’ hands included members of the different religions, ethnicities, and age groups. They took place in hundreds of villages, towns, and cities in Myanmar. Most members of the National League for Democracy cabinet were victims of military abuse and political prisoners. Yet, this experience did not translate into social cohesion nor strong alliances between Bamar and ethnic minorities once the NLD was in power. Generation Z, primarily credited with organising the protests today, is also inspired by the past’s protest events. But will they draw different conclusions from their time in the streets?

Some protesters calling for justice today show regrets over their treatment of the Rohingya in the past. Some have posted apologies to Yanghee Lee, the former UN Special Rapporteur who was hailed by the human rights community as a “champion of justice for Rohingyas,” though widely vilified in Myanmar. Open demonstrations of solidarity with Rohingya joining the anti-coup protests and public apologies for past actions are powerful symbols. Some posts have been shared widely on social media and have been taken up by foreign journalists to signal protesters’ commitment to democratic rights.

Equality is still an Uphill Battle
But there is another side that is visible within Myanmar, but which has received little attention abroad. On February 11, a group of monks protested against the coup alongside the public in Hlegu Township, Yangon, holding a placard saying, “we don’t want a military government that will repatriate the Bengalis.” This referred to the speech made by General Min Aung Hlaing, chairman of the State Administration Council, after the coup. A popular post on Facebook asked, “Do you know why the Rohingya issue is world-famous? They are extremely talented in acting as if torture and injustice are being done to them in front of the camera. We have to adopt the same tactics, such as breast/chest-beating and crying and making grieving faces. You have to make faces in the pictures that portray the country as in the dark. Unless there is this trend, going on the streets will be useless. Are we all together for this trend when taking photos? So, let’s do dramas.”

Some of these posts received more than a thousand likes and shares within a few hours. These demonstrate that the fate of Rohingya will not be overturned within days by a single event, although the Rohingya community is showing solidarity with the majority at this moment. The hatred against them has been planted for generations and it is essential not to forget here the influence of Buddhist nationalism in Myanmar. The country itself is built upon this rhetoric, and its history goes back to its colonial past. Notably, while the Rohingya have shown immense support for the democratic movement, people of the Rakhine Buddhist community have been ambiguous. Protests against the coup were held in just a few townships with small numbers of people.

Rakhine politicians and armed group leaders show clear support for the military government. While the entire country was banging pots and pans at 8 pm every night to protest the military coup, on Twitter, Dr. Nyo Twan Awng, vice commander in chief of the Arakan Army (AA), called for a cheers campaign among the Rakhine community. He deleted the tweet later on. Ironically, this is the same armed group that has been fighting for the self-determination of Rakhine State, to adopt the “Way of Rakhita (ethnic Rakhine).” It is unclear whether the AA is aligning with Tatmadaw or has its own strategy. In any case, the Rohingya’s bold stance for democracy is not only a stance against the military, but it is one that also contradicts the position of powerful armed groups. This likely increases the threat to the future livelihood of the Rohingya in Rakhine.

For the protesters to be successful, they need to stand united against the military. This unity needs to be built on a shared belief in democracy and human rights rather than on ethnicity or religion. But whether the protests will be successful or not, those protesting for democracy in Yangon, Mandalay, and all over central Myanmar should remember the ethnic minorities that stood with them. For minorities like the Rohingya, who have their home in a state where many support the military, the consequences of supporting democracy will likely be severe. And even if the protests are successful in establishing a democratic government under a democratic constitution, achieving a future that recognizes the Rohingya as citizens and ensures equality for all citizens of Myanmar will remain an uphill battle.

Myo Min is a Rohingya activist who has been organising as a part of the Civil Disobedience Movement in Yangon.

This article was originally posted by Tea Circle Oxford – A forum for new perspectives on Burma/Myanmar. This is a repost with the authors permission.

ค่าแรงสำหรับนักเรียน

ค่าแรงสำหรับนักเรียน

เรื่อง The Wages for Students Students
ผู้แปล Rawipon Leemingsawat
บรรณาธิการ Sarutanon Prabute

งานในโรงเรียนคืออะไร (what is schoolwork)

การไปโรงเรียนและกลายเป็นนักเรียนคือการทำงาน งานที่ว่านี้ถูกเรียกว่างานในโรงเรียน (schoolwork) ถึงแม้ว่าโดยปกติมันจะไม่ถูกมองว่าเป็นการทำงานจริง ๆ เนื่องจากว่าพวกเราไม่ได้รับค่าแรงจากการทำงานที่ว่าเลยก็ตาม แต่นั่นไม่ได้หมายความว่า งานในโรงเรียนไม่ใช่การทำงาน พวกมันพร่ำสอนเราให้เชื่อว่ามีเพียงงานที่เราได้รับการจ่ายเงินเท่านั้นที่เป็นงานจริง ๆ

งานในโรงเรียนมีรูปแบบของภาระงานที่แตกต่างมากมายซึ่งต้องการทั้งระดับความเข้มข้นและการผสมผสานระหว่างแรงงานที่มีทักษะและแรงงานที่ทักษะต่ำ ตัวอย่างเช่น พวกเราต้องเรียนรู้ที่จะนั่งลงในห้องเรียนเป็นระยะเวลายาวนานและไม่ก่อให้เกิดการรบกวนในการเรียน พวกเราต้องเรียนรู้ที่จะฟังอย่างตั้งใจและพยายามจดจำสิ่งที่ถูกพูดออกมา พวกเราต้องเชื่อฟังครู ในบางครั้งเราก็ต้องเรียนรู้ทักษะเชิงเทคนิคที่จะทำให้พวกเรามีผลิตภาพมากขึ้นเมื่อเราต้องออกไปทำงานภายนอกโรงเรียนซึ่งเรียกร้องทักษะเหล่านั้น อย่างไรก็ตาม เวลาส่วนมากพวกเราก็ใช้ไปกับการทำงานที่ใช้ทักษะต่ำ

คุณลักษณะร่วมของภาระงานทั้งหลายที่งานในโรงเรียนเกี่ยวข้องล้วนเป็นเรื่องของระเบียบวินัย หรือกล่าวอีกอย่างมันคืองานที่ถูกบังคับ บางครั้งพวกเราถูกอบรมและลงโทษทางวินัยซึ่งหมายความว่าพวกเรากำลังถูกบังคับให้ทำงานโดยผู้อื่น (ครู ครูใหญ่ และเจ้าหน้าที่) ในบางทีพวกเราก็กวดขันวินัยด้วยตัวเองซึ่งหมายความว่าพวกเรากำลังบังคับตัวเองให้ทำงาน ไม่น่าแปลกใจเลยที่ประเภทของงานในโรงเรียนที่แตกต่างเหล่านั้นเคยถูกเรียกว่าวินัย

เป็นเรื่องที่ชัดเจนว่า มันเป็นสิ่งที่ดีและถูกกว่าสำหรับทุนหากพวกเรากวดขันวินัยด้วยตัวเองได้ สิ่งนี้จะช่วยประหยัดเงินที่จะต้องจ่ายให้กับครู ครูใหญ่ และเจ้าหน้าที่ บรรดาผู้คนที่เป็นแรงงานที่ได้รับค่าแรง ในขณะที่กำลังเป็นนักเรียนผู้ที่กวดขันวินัยด้วยตัวเอง พวกเราก็กำลังทำงานซ้อนกันสองชั้น คือ งานในโรงเรียนและกำลังทำให้ตัวเองสามารถทำงานในโรงเรียนได้ และนี่คือเหตุผลว่าทำไมบรรดาผู้บริหารโรงเรียนจึงเอาใจใส่นักกับการกวดขันวินัยด้วยตนเองพร้อม ๆ กับพยายามที่จะคงระดับค่าใช้จ่ายของการสร้างวินัยในพวกเราไว้ในระดับที่ต่ำที่สุด

เฉกเช่นเดียวกับสถาบันที่มีลักษณะเป็นทุนนิยมทั้งหลาย โรงเรียนก็คือโรงงาน การให้คะแนนและการติดตามคือหนทางของการแจงวัดระดับผลิตภาพของพวกเราภายใต้โรงเรียนที่เป็นดั่งโรงงาน ไม่ใช่แค่เฉพาะการที่พวกเราถูกฝึกให้จัดวางอนาคตของตนในตำแหน่งแห่งที่ต่าง ๆ ในสังคมเท่านั้น พวกเรายังถูกใส่รหัสคำสั่งเพื่อที่จะเดินหน้าไปสู่ “สถานที่อันเหมาะสม” โรงเรียนที่เป็นดั่งโรงงานคือย่างก้าวอันสำคัญยิ่งในกระบวนการคัดเลือกที่จะส่งบางคนไปกวาดพื้นถนนและบางคนไปเป็นผู้คุมคนกวาดถนน งานในโรงเรียนนั้นหมายรวมถึงการเรียนรู้บางอย่างที่นักเรียนรู้สึกว่ามันมีประโยชน์ อย่างไรก็ตาม แง่มุมดังกล่าวก็จะถูกทำให้อยู่ในสภาวะที่สำคัญน้อยกว่าผลประโยชน์ของทุน นั่นคือ ชนชั้นแรงงานที่มีวินัย สิ่งที่ดีสำหรับนายทุนคือวิศวกรที่สามารถพูดภาษาจีน แก้สมการได้ แต่ไม่เคยมาทำงานหรือ?

ทำไมต้องเป็นงานในโรงเรียน

นักเศรษฐศาสตร์ส่วนมากลงความเห็นว่า “งานในโรงเรียนเป็นทั้งการบริโภคและการลงทุน” ดังนั้น คำตอบของพวกเขาต่อคำถามว่าทำไมต้องเป็นงานในโรงเรียนคือ การเล่าเรียนที่คุณได้รับนั้นมอบสิ่งที่ดีให้แก่คุณ ไม่เฉพาะแค่ว่าคุณกำลังลงทุนให้กับตัวเองซึ่งสามารถคาดว่าคุณจะได้รับงานที่ให้ค่าแรงสูงในอนาคต แต่ยังเป็นเพราะว่าการเล่าเรียนนั้นสนุก พวกเราสามารถคิดเรื่องนี้ยังจริงจังได้หรือไม่

เริ่มจากการพิจารณาด้านการบริโภค สำหรับนักเศรษฐศาสตร์ การบริโภคหมายถึงบางสิ่งที่สามารถมอบความสุขให้แก่เราได้ ดังนั้น ใครก็ตามที่เรียกการเล่าเรียนว่าเป็นการบริโภค คนผู้นั้นย่อมกำลังล้อเล่นอยู่แน่นอน แรงกดดันเพื่อให้ทำงานที่ได้รับมอบหมายให้เสร็จสิ้น ความวุ่นวายของตารางเรียน ค่ำคืนที่ไม่สามารถนอนหลับได้เพราะต้องอ่านหนังสือเตรียมสอบ และกระบวนการกวดขันวินัยตนเองแบบอื่น ๆ ที่ทำให้ความเป็นไปได้ของการมีชีวิตที่สนุกสนานนั้นมลายหายไป มันเหมือนการบอกว่า การไปเข้าคุกคือการบริโภคเพราะมันคือความสุขที่จะได้ออกไป!

แน่นอน บางคนอาจบอกว่ามันก็มีความสุขอยู่บ้างในโรงเรียน แต่มันก็ไม่ใช่การเรียน กลับกัน สิ่งเหล่านั้นคือการต่อต้านการเรียน สิ่งเหล่านี้ต่างหากที่หมายถึงความสุข มันคือการท่องเที่ยวที่คุณสามารถหลีกหนีไปจากชั่วโมงเรียน ความรักในวัยเรียนที่ชวนให้ว้าวุ่น การพูดคุยที่วกไปวนมาที่หน้าบาร์ การชุมนุมเพื่อปิดประท้วง หนังสือที่ไม่จำเป็นต้องอ่าน และหนังสือที่อ่านในเวลาที่ไม่จำเป็นต้องอ่าน ทั้งหมดเหล่านี้ที่มอบความสุขไม่ใช่การเรียน ดังนั้น การเรียนจึงเป็นสิ่งที่ตรงข้ามกับสิ่งที่นักเศรษฐศาสตร์คาดการณ์เกี่ยวกับการบริโภค

แล้วในด้านของการลงทุนล่ะ บรรดาศาสตราจารย์ด้านเศรษฐศาสตร์วัยหกสิบ นายธนาคาร ผู้แนะแนวต่างล้วนเห็นด้วยว่า โรงเรียนคือการลงทุนส่วนบุคคลที่ดี ความคิดที่ว่าคือคุณควรจะปฏิบัติราวกับว่าตัวเองเป็นเหมือนบริษัทขนาดเล็ก เป็นบริษัท GM แบบย่อส่วน ดังนั้น คุณก็สามารถลงทุนได้ด้วยการไปเรียนหนังสือเหมือนกับที่บริษัทซื้อเครื่องจักรเข้ามาเพื่อทำให้สามารถแสวงหากำไรได้มากขึ้น คุณจำเป็นต้องใช้เงิน (ลงทุน) เพื่อสร้างเงิน หากคุณสามารถเพิ่มเงินเพื่อที่จะไปโรงเรียนโดยไม่ต้องไปกู้ยืมหรือทำงานเสริมหรือให้พ่อแม่ของคุณจ่าย คุณก็คาดได้เลยว่าจะสามารถสร้างผลกำไรจากเงินก้อนที่ว่าเพราะคุณสามารถหางานที่ให้รายได้สูงได้ในอนาคต ในสมัยรุ่งเรืองของสิ่งที่พวกเขาเรียกกันว่า “การปฏิวัติทุนมนุษย์” นักเศรษฐศาสตร์ด้านการศึกษาชี้ว่าคุณจะได้รับผลตอบแทนที่มากกว่าหากลงทุนในการศึกษาแทนที่จะไปซื้อหุ้นของ GM สิ่งเหล่านี้คือทุนนิยมสำหรับบรรดาชนชั้นแรงงานที่มาพร้อมความโกรธแค้น

นอกเหนือจากความไม่พอใจที่มุมมองด้านการลงทุนดังกล่าวอาจก่อให้เกิดคุณค่าสำหรับคุณที่เป็นเหมือนบริษัทหนึ่ง ส่วนหนึ่งของคุณกำลังกลายเป็นแรงงาน และอีกส่วนหนึ่งก็กำลังกลายเป็นเจ้านายที่ปกครองคนงาน คุณคงรู้สึกสงสัยว่าคุณสามารถเพิ่มเงินจากการไปเล่าเรียนในระยะยาวได้หรือไม่ ในยุค 60 ทุก ๆ คนต่างประกันว่าคุณทำได้ แต่ในช่วงวิกฤติยุค 70 ทุก ๆ การพนันที่เคยลงไว้ก็ถูกทำลาย บรรดาผู้เชี่ยวชาญต่างออกมาบอกว่าการวิเคราะห์ในช่วงก่อนหน้านี้ของพวกเขาล้วนเป็นความเข้าใจผิด คุณไม่สามารถคาดหวังว่าจะมีผลตอบแทนที่งดงามใด ๆ หวนคืนกลับมาจากการลงทุนที่ใส่เข้าไปในตัวของคุณเอง ไม่น่าแปลกใจ ตอนนี้มันปรากฏว่าตัวของคุณไม่ใช่บริษัทที่สร้างผลกำไรมากกว่า GM สิ่งที่ดีที่สุดที่เป็นไปได้จากการลงทุนคือผลตอบแทนที่ไม่ใช่เงินตรา ไม่ใช่งานที่ได้รับค่าแรงสูง แต่เป็นงานที่ดูดีขึ้น กระนั้นก็ตาม สิ่งดังกล่าวก็ไม่แน่เสมอไป งานดังกล่าวกำลังค่อย ๆ กลายเป็นสิ่งที่ไม่มั่นคงขึ้นเรื่อย ๆ สิ่งเหล่านี้ดูราวกับว่าบรรดานักเรียนกำลังถูกจัดวางแผนการที่ผิดพลาด

มันเป็นเรื่องที่ชัดเจนมากสำหรับนักเรียนว่า การลงทุนดังกล่าวพยายามทำให้คุณมองความรู้ในการทำงานทั้งที่ได้และไม่ได้รับเงินในโรงเรียนว่าเป็นเพียงของปลอม ดังนั้น มันจึงเป็นเรื่องยากมากที่จะโน้มน้าวให้ใครคนใดคนหนึ่งออกเงินบนฐานของเทพนิยายของคุณในฐานะที่เป็นบริษัท ตอนนี้ ข้ออ้างทั้งสองของนักเศรษฐศาสตร์ก็พังทลายลง แต่ท่ามกลางเศษซากทั้งหมด กลับมีผู้ปกป้องคนใหม่ ผู้ที่มาจากพื้นที่ซึ่งน่าประหลาด พวกเขาคือ ฝ่ายซ้าย

ครูนักสังคมนิยมและนักเรียนนักปฏิวัติต่างกลายเป็นผู้ปกป้องมหาวิทยาลัยจากกระบวนการตัดเงินงบประมาณ ทำไม? เรื่องราวของพวกเขามีท่วงทำนองประมาณว่า การเรียนนำไปสู่ความสามารถในการสร้างการเชื่อมโยงต่อผู้อื่นได้มากขึ้น การเรียนทำให้คุณสามามารถเป็นคนที่มีสติรู้ตัวไตร่ตรองได้ ด้วยเหตุดังนั้น มหาวิทยาลัยของรัฐจึงเป็นสิ่งที่เปิดให้เห็นถึงความเป็นไปได้ที่จะมีชนชั้นแรงงานผู้มีการศึกษา มหาวิทยาลัยทำให้ชนชั้นแรงงานมีความเป็นไปได้ที่จะกลายเป็นชนชั้นที่ตระหนักรู้ตัวเอง มากกว่านั้น การตระหนักรู้ดังกล่าวจะทำให้ชนชั้นแรงงานเมินหน้าหนีจากผลประโยชน์ทางเศรษฐกิจเพื่อเงินที่มาก การทำงานที่น้อย และให้ความสนใจแก่งานทางการเมืองในการสร้างสังคมนิยม ตรรกะแบบนี้เองที่ทำให้ฝ่ายซ้ายสามารถอธิบายถึงวิกฤติ ทุนหวาดกลัวสำนึกของชนชั้นแรงงานที่มหาวิทยาลัยเป็นผู้ฟูมฟัก และนำไปสู่ความปรารถนาของฝ่ายซ้ายที่จะให้มี งานในโรงเรียนมากขึ้นไม่ใช่น้อยลง ดังนั้นในนามของจิตสำนึกทางการเมืองและสังคมนิยม บรรดาฝ่ายซ้ายจึงมาดหวังให้งานในโรงเรียนมีความเข้มข้นขึ้น ณ เวลาหนึ่ง เมื่อการปกป้องการทำงานฟรีถูกเปิดโปงจนหมดสิ้น ฝ่ายซ้ายใช้โอกาสดังกล่าวเพื่อนำชนชั้นแรงงานออกจากโลกของวัตถุไปสู่ภารกิจอันสูงส่ง การสร้างสังคมแห่งนักสังคมนิยม

แต่ฝ่ายซ้ายกลับเคลื่อนเข้าปะทะกับคำถามเก่าก่อนที่ถูกเสนอโดยผู้รู้ของชนชั้นแรงงาน ใครกันจะเป็นผู้ให้การศึกษาแก่ผู้ให้การศึกษา? เนื่องจากฝ่ายซ้ายไม่ได้เริ่มต้นจากความชัดเจนที่ว่า งานในโรงเรียนคือ งานที่ไม่ได้รับค่าแรง บรรดาความพยายามของพวกเขานำไปสู่การทำงานโดยไร้ค่าแรงเพื่อทุนนิยม การขูดรีดที่เข้มข้นขึ้น ความพยายามในการสร้างจิตสำนึกทางชนชั้นกลับไม่คำนึงถึงการควบคุมของทุนที่มีอยู่ในการศึกษา นั่นทำให้จุดจบของฝ่ายซ้ายคือการสนับสนุนความพยายามของทุนในการทำให้งานเข้มข้นขึ้น ด้วยการกวดขันวินัยและทำให้เป็นเหตุเป็นผลที่กระทำต่อชนชั้นแรงงาน ดังนั้น การสร้างสังคมนิยมจึงกลายเป็นเสียงจักรกลอีกประเภทของการเพิ่มให้งานการที่ปราศจากค่าแรงเพื่อทุนเพิ่มมากขึ้น

นี่คือจุดบรรจบของทุนและฝ่ายซ้ายในการปกป้องลักษณะของ งานในโรงเรียนที่ปราศจากค่าแรง

นักเรียนคือแรงงานที่ไม่ได้รับค่าแรง

นักเรียนเป็นส่วนหนึ่งของชนชั้นแรงงาน เมื่อพูดให้เฉพาะเจาะจงกว่านี้ พวกเราเป็นส่วนหนึ่งของชนชั้นแรงงานที่ไม่ได้รับค่าแรง สภาวะที่ไร้ค่าแรงดังกล่าวทำให้พวกเรามีชีวิตอยู่ด้วยความยากจนข้นแค้น ต้องพึ่งพา และทำงานหนัก แต่ที่เลวร้ายที่สุด การที่เราไม่ได้รับค่าแรงหมายความว่าพวกเราขาดอำนาจที่ค่าแรงจะมอบให้เพื่อต่อสู้กับทุน

เมื่อปราศจากค่าแรง พวกเราถูกผลักให้อยู่แค่ในระดับของชีวิตที่เปลือยเปล่า พวกเราถูกบังคับให้อยู่รอดบนฐานของสิ่งที่ผู้อื่นไม่อาจทนได้ ที่พักอาศัยที่พวกเราพอจะค่าเช่าได้ล้วนแออัดและต่ำกว่ามาตรฐาน อาหารที่พวกเรากินและต้องกินล้วนเป็นแต่เพียงอาหารกาก ๆ เสื้อผ้าและความบันเทิงก็ถูกทำให้เหมือน ๆ กันไปหมดและจืดจาง เป็นที่แน่ชัดว่าพวกเราคือผู้คนที่จนยาก

เนื่องจากพวกเราแทบไม่ได้รับค่าแรงและพวกเราต้องมีชีวิตอยู่ พวกเราจำเป็นต้องได้รับเงินจากบางแห่งด้วยการอยู่ภายใต้การอุปถัมภ์ค้ำชูจากคนอื่นผู้ที่ได้รับค่าแรง สำหรับนักเรียนบางคน การยังชีพและค่าธรรมเนียมการศึกษาได้รับการอุดหนุนโดยคนที่พวกเขาใกล้ชิด อย่างไรก็ตาม ในฐานะนักเรียนที่ไม่ได้รับค่าแรง พวกเรากำลังอยู่ในความสัมพันธ์แบบที่ต้องพึ่งพาพ่อแม่หรือผู้มีพระคุณอื่น ๆ ที่ทำให้พวกเราปราศจากอำนาจ มากกว่านั้น หากทั้งครอบครัวยอมสละให้ แม่ทำงานเสริมและพ่อทำงานอย่างหนักเพื่อให้พวกเราสามารถเข้าเรียนได้ พ่อแม่ของพวกเราก็ยิ่งถูกทำให้อ่อนแรง ไร้กำลังที่จะไปต่อสู้กับการทำงาน ในขณะเกี่ยวกับที่พวกเราก็ถูกข่มขู่ให้ยอมรับงานในโรงเรียน

สำหรับพวกเราคนที่ไม่ได้รับการสนับสนุน ไม่ได้รับค่าแรงย่อมหมายความว่าจำเป็นต้องทำงานเสริมนอกโรงเรียน และเนื่องจากตลาดแรงงานเต็มไปด้วยนักเรียนที่มองหางาน ทุนก็บังคับค่าแรงขั้นต่ำและผลตอบแทนให้กับพวกเขา ผลลัพธ์คือพวกเราต่างต้องทำงานมากชั่วโมงหรือแม้แต่เงินเสริม เนื่องจาก งานในโรงเรียนคือสิ่งที่ไม่ให้ค่าแรง นักเรียนส่วนมากจึงต้องทำงานระหว่างสิ่งที่ถูกเรียกว่าการหยุดพักช่วงฤดูร้อน แม้ว่าพวกเราใช้เวลามากขนาดนั้นแต่พวกเราก็ไม่มีเงินพอที่จะไปมีความสุขได้ ความไร้เหตุผลดังกล่าวถูกขยายมากขึ้นด้วยความต้องการผลิตภาพที่มากสูงขึ้นซึ่งทำให้พวกเราต้องทำงานหนักขึ้น (สอบ ทำแบบทดสอบ รายงาน ฯลฯ) และด้วยวิถีทางที่พวกเราถูกเข้าโปรแกรมดังกล่าว พวกเราก็กำลังบังคับให้ตัวเองมีผลิตภาพมากขึ้น แต่ไม่ใช่เพื่อตัวของพวกเราเอง และในอีกด้านหนึ่ง พวกเราก็ถูกบังคับให้ต้องทำงานโดยไม่มีอะไรตอบแทน

แน่นอนว่าพวกเราถูกบอกว่ามันไม่ได้เปล่าประโยชน์ มันจะส่งผลกับอนาคตของพวกเรา พวกเขาพูดว่าพวกเราจะได้รับงานที่มีคุณค่าและค่าแรงที่สูง แรงงานฟรีจะไม่สูญเปล่า แต่เหมือนที่พวกเรารู้ แม้ว่าก่อนที่พวกเราจะเต้นรำอย่างสนุกสนานในโรงงาน มันก็ไม่มีอะไรอยู่ในอนาคตข้างหน้าเลยนอกจากงานที่เลวร้ายในฐานะเสมียนโรงแรมหรือเลขานุการในมหาวิทยาลัย ความเป็นจริงของสถานการณ์ที่ว่านี้คือหนึ่งในสิ่งที่ทำให้นักเรียนเริ่มต้นที่จะเรียกร้องค่าแรงสำหรับงานในโรงเรียน

ค่าแรงสำหรับนักเรียน

พวกเราต่างเบื่อหน่ายกับการทำงานแล้วไม่ได้รับค่าแรง

พวกเราต้องการค่าแรงที่เป็นเงินตราสำหรับงานในโรงเรียนที่พวกเราต้องทำ

พวกเราต้องการบีบบังคับทุนซึ่งหาผลกำไรจากการทำงานของพวกเราให้ต้องจ่ายให้กับงานในโรงเรียนหลังจากนั้นพวกเราจึงจะสามารถหยุดสภาวะการพึ่งพาทางการเงินต่อพ่อแม่ งานเสริม หรือการทำงานระหว่างปิดภาคเรียนเพื่อให้พวกเรายังสามารถมีชีวิตอยู่ได้ เมื่อพวกเราได้รับค่าแรง เมื่อพวกเราสามารถใช้จ่ายมันได้ ด้วยหนทางดังกล่าวนี้เองที่พวกเราจะสามารถครอบครองอำนาจที่จะใช้ในการต่อรองกับทุนได้

พวกเราสามารถทำหลายสิ่งหลายอย่างได้ด้วยเงินที่ว่านี้ อันดับแรก พวกเราจะทำงานให้น้อยลง โดยเฉพาะงานเสริม อันดับสอง พวกเราจะได้ความสุขจากมาตรฐานชีวิตที่ดีขึ้นเนื่องจากพวกเรามีเงินมากขึ้นในการใช้จ่ายเพื่อมาใช้ในเวลาที่ไม่ได้ทำงาน ลำดับสาม พวกเราจะเพิ่มค่าแรงทั่วไปในพื้นที่ซึ่งได้รับผลจากการดำรงอยู่ของแรงงานค่าแรงต่ำของพวกเรา

ด้วยการใช้เวลาว่างจากเวลาที่ใช้เพื่อทำงานในโรงเรียนและใช้มันเพื่อเรียกร้องค่าแรงสำหรับนักเรียน พวกเราคิดและปฏิบัติการณ์เพื่อต่อต้านการทำงานที่พวกเรากำลังทำอยู่ มันยังจัดวางพวกเราไว้ในตำแหน่งแห่งที่ซึ่งดีขึ้นในการได้รับเงิน

ไม่เอาอีกแล้ว งานในโรงเรียนที่ไร้ค่าแรง


ผู้สนใจอ่านภาษาอังกฤษ โปรดดู The Wages for Students Students, ‘Wages for Students’ <http://zerowork.org/WagesForStudents.html>.

Is There Really No Alternative? Communal and Capitalist Realism in Malaysia

Is There Really No Alternative? Communal and Capitalist Realism in Malaysia

Image Source: Malaysiakini

Jeremy Lim

A preliminary examination of communal and capitalist realism in Malaysia, and the forces that reproduce it. ‘It’s easier to imagine the end of Malaysia than the end of communalism (or racialism) in Malaysia.’

See glossary below.

“There is No Alternative.” 

This phrase — used by British Prime Minister Margaret Thatcher to articulate that market capitalism isn’t and will never be going anywhere — epitomises clearly the feeling of living in Malaysia at times. For many of us, the victory of the Pakatan Harapan (PH) coalition in the 2018 General Election was the first time it seemed that a rupture had occurred. The then-ruling regime led by UMNO – the Malay nationalist party most widely associated with our independence struggle – was defeated after more than 60 years in government. 

That perceived rupture, however, then quickly collapsed in on itself. Even before the disintegration of the Pakatan Harapan government in the now infamous ‘Sheraton Move’, the consolidation of Malay nationalism in UMNO’s alliance with the hard-line Islamist party, PAS, the multiple defeats of PH in subsequent by-elections, and the slow and middling reforms that were brought about in those brief twenty-one months, all signalled that the rupture could be short-lived, and yet, even that didn’t last. It seems like we are back to square one, tumbling toward the return of UMNO as a dominant force in politics and society. 

In describing this long-standing social reality, a useful concept that is worth borrowing is the notion of “capitalist realism” expanded on by Mark Fisher, best explained through a quote he uses, “It is easier to imagine an end to the world than an end to capitalism.” This notion of realism as an always-present and seemingly undefeatable social force appears suited to help explore the nature of Malaysia’s political economy and the formidable ideological superstructure it has built for itself. In this essay, I attempt to analyse the ‘realisms’ that define Malaysian society and what it may feel like to live in it. Namely, the ‘communal realism’ that we cannot seem to escape, and the capitalist realism that lies beneath it. 

Communal (or Racial) Realism 

Race and ethnicity have come to define the terms of almost every discourse in Malaysian society. This can seem rather obvious to restate but even as the squabbles over the spoils of state between UMNO and BERSATU play out in the press, this fact appears increasingly inescapable. Lee Hwok Aun’s recent article on what he conceives of as “seemingly impossible futures” when picturing the end of Bumiputera policies, acutely captures the ‘racial’ realism that very much permeates our public discourse.

Underpinning the all-pervading nature of this ethnic perspective are the unspoken terms of public discourse. The unquestionable sanctity of Article 153; the constant spectre of backlash from the conservative rural heartlands – often wrongly painted as conservative and altogether homogenous in their fealty to UMNO; the patronising notion that Malays will always need a protector; the knee-jerk demonisation of left-wing and communist movements. All these ideas serve to reinforce the notion that Malaysia’s social contract cannot and will never be rewritten, radically limiting the space for imagining alternatives. 

Even the ‘Bangsa Malaysia’ discourse is trapped within the framework of seeking the bringing together of individuals from different ethnic origins rather than universal subjects that are identified with the nation on explicitly non-racial terms. All the talk of multiculturalism, from both sides of the political aisle, does not necessarily serve as an escape from communal realism but in turn, might reinforce it through the very articulation of the need for a multicultural peace between the races. The notion of Malaysian society being race-blind — whatever you may think of its morality or efficacy — seems out of reach. 

Capitalist Realism with Malaysia Characteristics

Beneath the communal realism in Malaysia is capitalist realism which we have absorbed so fully in the pursuit of economic growth and supposed prosperity for all. While Fisher depicts capitalist realism through a variety of cultural and psychoanalytic examples, it may be easier to look at the language and framing used with discussing economic issues in the Malaysian sphere, and how it trickled down into the public’s imagination.  

The pursuit of GDP at the unseen expense of greater human suffering; the repeated need to tailor policies to court investors and not scare away foreign direct investments (FDI); the implicit belief that markets do better than other actors like the state and civil society at producing economic growth; the constant call for the youth to gain skills for the market rather than for their personal development or well-being; the public recoil at the idea of the central bank actively intervening in the economy. These ideas are cultivated within the society through a combination of import from advanced capitalist countries as well as propagation by local elites educated in these very countries. One clear example is the austerity agenda of the Pakatan Harapan government that reflected the economic conservatism of the allegedly progressive political class. Just like their communal counterpart, these ideas continue to constrain the economic reality we live in, even though there have been mountains of evidence to the contrary. 

There are, however, some minor modifications to be made to capitalist realism — usually framed in the hegemonic Western context — to fit a Malaysian context where communalism is interwoven into our economic structure. The massive and complex network of government-linked companies (GLCs), statutory bodies, politically affiliated tycoons, middlemen that are reliant on affirmative action policies, state-backed monopolies and the list goes on and on. The thought of disentangling the state and its New Economic Policy (NEP) roots from the economic system can be doubly impossible given the intersection of these two realisms. 

Who Created the Two ‘Realisms’ and How are They Maintained? 

This naturally leads to the question of who put this in place and how is it maintained. A plausible candidate for what drives both Malaysian realisms would be Malay nationalism in its modern right-wing incarnations and the accompanying capitalist structure it built for itself. UMNO and its partners in BN were able to set up institutions that inject these ideological framings into the wider society through their domination of the state apparatus for more than half a century. Once a whole host of societal institutions are ‘infected’ with communal and capitalist realism, they then, in turn, serve to enforce and reproduce the ideas associated with them. 

The political class across the entire spectrum acknowledge and reiterate that Malay nationalist parties will always be needed to win elections, and the demographic projection that Malays will make up 70% of the population by 2040 reinforces this notion even further. State institutions carry out affirmative action policies with undue reverence for UMNO and its allies. The education system actively erases any trace of a past that could have been different or better, and only holds up a history of the present that was inevitable. Businesses, both big and small, accept the corruption-ridden and one-sided state of play within the economy, repeating cynically that “this is how business is (always) done.” 

These realisms, however, do not exist purely in the realm of thought and ideas. People internalise these ideas and then act in the world as though it is and will always be this way. And how can people blame them? Ordinary Malaysians see their manifestations reinforced in the institutions around them, in newspaper articles, in conversations with friends and family, and most directly, in the capitalist market and workplaces. 

When and How Does This End? 

Capitalism and capitalist realism are still here with us, and it has even been able to reassert itself globally even after the 2007-8 Great Financial Crisis. Malaysian capitalism has not seen a mass delegitimation or anything resembling a crisis of confidence. Failures in the economy are often able to be deflected to individuals or specific companies. The 1MDB scandal was pinned on a handful of individuals and the poster boy for it remains the former prime minister Najib Razak, rather than any structural critique of the underlying systems that allowed it to happen. 

Communalism and Malay nationalism, on the other hand, has had crises both internally and outwardly. The many splits in UMNO and the weakness of the BN component parties have offered glimmers of hope for a time. Yet, these crises have never been able to destabilise Malay nationalism or communal realism to the point of annihilation. 

Fisher attempts to offer the hope that if the Left is able to present genuinely viable alternatives in an atmosphere of suffocating impossibility, it has the potential to create ruptures and in time possibly vanquish capitalist realism. The task at hand is to develop a concrete understanding of Malaysia’s social forces in order that any praxis developed is able to pierce the veil of both communal and capitalist realism. 

This short essay cannot hope to do justice to the vast network of social systems and institutions that sustain Malaysia’s communal and capitalist realism, let alone present the aforementioned viable alternatives, but I will be expanding on it in future essays and articles. All the same, it is worth ending on this positive note about changing the world in the midst of Malaysia’s communal and capitalist realism. 

“the ultimate, hidden truth of the world is that it is something that we make, and could just as easily make differently.” ― David Graeber, The Utopia of Rules: On Technology, Stupidity, and the Secret Joys of Bureaucracy

Note: This article was inspired by an article in a Thai publication, Din Deng.

Short Glossary

The 1MDB scandal – This refers to a 2015 scandal in which then-Prime Minister, Najib Razak, was accused of channelling over RM 2.67 billion from 1Malaysia Development Berhad, a government-run strategic development company, to his personal bank accounts. 

Article 153 of the Malaysian constitution grants the King the responsibility for safeguarding the special position of the ‘Malays and natives of any of the States of Sabah and Sarawak and the legitimate interests of other communities. Most often seen as the legal justification for affirmative action policies. 

Bangsa Malaysia – A policy introduced by the fourth Prime Minister, Mahathir Mohamad, to foster a more inclusive national identity rather than the individual ethnic identities. 

BERSATU (The word for united in Malay) –The Malaysian United Indigenous Party is a component party of the ruling coalition, with its current leader, Muhyiddin Yassin serving as the current and eighth Prime Minister. This party was founded by Mahathir Mohamad who is no longer with the party and a splinter party of UMNO. 

BN (Barisan Nasional) – This is the primary ruling coalition that has ruled Malaysia from independence till 2018, historically consisting of UMNO, the Malaysian Chinese Association and the Malaysian Indian Congress. A variety of other parties have since joined BN from the 70s onwards. 

Communalism – A politics in which the primacy of a specific ethnic, cultural or religious identity becomes the central organising principle. Distinct from the communalism of Murray Bookchin, the libertarian socialist, which advocates for a confederation of highly independent communes/associations. 

GE14 – Malaysia’s fourteenth general election was a historic election in which the toppling of the BN government for the first time since independence took place on 9 May 2018. 

New Economic Policy (NEP) – A slate of affirmative action policies that were implemented post the 1969 racial riots, focused on poverty alleviation, reorganising of the economy away from the colonial era segmentation of sectors (Malay’s in subsistence agriculture, Chinese in mining and Indians in the plantations), improving Malay incomes and ownership of equity. 

PAS – The Malaysian Islamic Party an Islamist political party, current in government with the present coalition. This party is also a splinter party of UMNO from the 1950s, prior to independence. 

Pakatan Harapan – The coalition of parties that won the fourteenth general election, consisting of BERSATU (prior to their leaving the coalition in 2020 in the Sheraton Move), PKR (another UMNO splinter party led by Anwar Ibrahim), DAP (a centre-left party) and Amanah (a splinter party of PAS). 

Sheraton Move – The events that took place in late February 2020 that resulted in the toppling of the Pakatan Harapan government, the defection of BERSATU from that government, and the formation of a new government, mainly consisting of BERSATU, UMNO and PAS, with Muhyiddin Yassin as Prime Minister. 

UMNO – The United Malays National Organisation, founded in 1946, is the leading member of the BN coalition that has dominated Malaysian politics since independence. Most of its leadership occupied a majority of cabinets during their rule over the administration of Malaysia’s first six prime ministers, all of which came from UMNO. 

สนทนากับสหายในพม่า ว่าด้วยทิศทางการประท้วงรัฐบาลทหาร

สนทนากับสหายในพม่า ว่าด้วยทิศทางการประท้วงรัฐบาลทหาร

ที่มาภาพ: BBC

มีผู้เสียชีวิตมากกว่า 200 คน และอีกหลายพันคนถูกจับกุมนับตั้งแต่การรัฐประหารในพม่าเมื่อวันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2021 ประชาชนพม่ากำลังต่อสู้เพื่อชีวิตของพวกเขา ด้วยการเผชิญหน้ากับรัฐบาลทหารผู้โหดเหี้ยม

เมื่อการประท้วงจุดติดขึ้นมา มันจะดำเนินต่อไป ในทุกๆ วันผู้คนต่างลงไปยังท้องถนน รักษาระดับการชุมนุมประท้วง ต่อต้านคำสั่งของกองทัพที่ห้ามไม่ให้มีการรวมตัวกันมากกว่า 5 คนขึ้นไป และข้าราชการจำนวนมากก็ปฏิเสธไม่ไปทำงาน เป็นความพยายามในการลดทอนศักยภาพของรัฐ

ในยามค่ำคืน กองทัพและตำรวจก็เริ่มตระเวนไปยังบริเวณรอบๆ เพื่อจับกุมแกนนำประท้วง ทำให้เหล่าผู้ชุมนุมเริ่มทำการจัดตั้งชุมชนป้องกันตนเอง แม้แต่ผู้สูงอายุก็ยังมีส่วนร่วมในกระบวนการเหล่านี้ พวกเขาคอยสอดส่อง และเตือนภัยด้วยการเคาะหม้อหรือกะทะเมื่อเห็นว่ามีเจ้าหน้าที่มาป้วนเปี้ยนอยู่แถวๆ นั้น

พวกเขาเรียกปฏิบัติการนี้ว่าขบวนการอารยะขัดขืน ซึ่งมีเป้าหมายในการหยุดยั้งอำนาจในการปกครองของรัฐบาล ประชาชนเข้าร่วมแคมเปญนี้ด้วยวิธีการต่างๆ และมีพื้นเพหลากหลาย ตั้งแต่นักเรียนวัยรุ่นไปจนถึงชาวนาผู้สูงอายุ ตั้งแต่นักเสรีนิยมไปจนถึงนักอนาธิปัตย์ราดิคัล ตั้งแต่ชาติพันธุ์กลุ่มน้อยไปจนถึงชาวพม่า พวกเขาสร้างพันธมิตรระหว่างกันและกันเพื่อต่อสู้กับรัฐในทุกวิธีที่เป็นไปได้

นักวิเคราะห์ทางการเมืองหลายคนบอกว่ารัฐประหารในเดือนกุมภาพันธ์นั้นมีต้นแบบมาจากการรัฐประหารของประยุทธ์ในปี 2014 กองทัพพม่าพยายามที่จะทำ “รัฐประหารเงียบ” เพื่อไม่ให้มีการขัดขวางจากประชาชน และธุรกิจต่างๆ ในประเทศสามารถดำเนินไปได้ตามปกติ พวกเขายังบอกอีกว่าจะจัดการเลือกตั้ง ”ภายในหนึ่งปี” (เหมือนที่ประยุทธ์เคยบอกไว้เลยนี่นา) ประชาชนพม่าจดจำคำโกหกนี้ได้อย่างรวดเร็ว และตัดสินใจว่าจะไม่ให้มันเป็นเช่นนั้น


เนื้อความต่อไปนี้มาจากการสนทนากับนักเคลื่อนไหว 3 คนในย่างกุ้ง

หมายเหตุ: นักเคลื่อนไหวที่เป็นนักศึกษา นักเคลื่อนไหวฝ่ายซ้าย และนักเคลื่อนไหวที่จัดการป้องกันตัวในชุมชนชาติพันธุ์กลุ่มน้อย ซึ่งทุกคนขอไม่ออกชื่อ พวกเขากลัวว่าจะเปิดเผยข้อมูลมากเกินไป และถ่อมตนมากเกี่ยวกับความเกี่ยวข้องของพวกเขาในความเคลื่อนไหว

ในตอนนี้คือคนประเภทไหนบ้างที่มาร่วมประท้วง

ส่วนใหญ่ก็เป็นนักศึกษาและแรงงานรุ่นใหม่ที่มาสู้กับรัฐ ไม่ใช่แค่คนชาติพันธุ์พม่า ชนกลุ่มน้อยทางชาติพันธุ์ก็ได้มาเข้าร่วมตั้งแต่แรก (มีคนเข้าร่วมการประท้วงจากทุกด้านของสังคม โดยเฉพาะราชการฝ่ายพลเรือน แต่ไม่ได้มาร่วมด้วยวิธีลงถนนเสมอไป)

เล่าให้ฟังถึงบทบาทของผู้หญิงในความเคลื่อนไหวหน่อยได้ไหม

ผู้หญิงมีบทบาทที่สำคัญมาก ทั้งไปอยู่แนวหน้าและเป็นผู้นำในการจัดประท้วง พวกเขาได้มีส่วนร่วมและคอยนำทุก ๆ แง่มุมของการต่อสู้มาตั้งแต่แรก

เล่าให้ฟังถึงบทบาทของสหภาพแรงงานในการประท้วงหน่อยได้ไหม

ก่อนที่รัฐบาลจะเริ่มใช้ความรุนแรงเป็นวงกว้าง เราสามารถเห็นการมีอยู่ของสหภาพแรงงานได้อย่างชัดเจนในการประท้วง ด้วยธงและอื่น ๆ แต่ว่าตั้งแต่มีการใช้ความรุนแรงเป็นวงกว้าง ก็เริ่มเห็นน้อยลง (เพราะไม่อยากให้รัฐระบุตัวได้) แต่เรามั่นใจว่ายังมีสมาชิกสหภาพเป็นจำนวนมากในการต่อสู้ของเราอยู่ เขาแค่ไม่ระบุตัว

ได้คิดถึงการติดอาวุธบ้างไหม

พวกเรากำลังพายามติดอาวุธให้กับเหล่าผู้คนแต่ว่าก็มีขีดจำกัดในสิ่งที่เราทำได้ พวกเราอ่อนแอในด้านนี้มาก ๆ และไม่พร้อมสำหรับการต่อสู้นี้ (ต่อกรกับความรุนแรงในวงกว้าง) ถึงแม้ว่าตั้งแต่ก่อนรัฐประหารจะเริ่มขึ้นหลาย ๆ คนได้คาดการณ์ไว้แล้ว

คุณคิดจะเข้าร่วมกลุ่มกองกำลังติดอาวุธในแถบชายแดนในอนาคตไหม ถ้าการประท้วงครั้งนี้ไม่สำเร็จ

พวกเราไม่มีแผนที่จะเข้าร่วมกองกำลังติดอาวุธ อาจจะมีคนที่ไปหลบกับพวกเขา แต่เราเรียนรู้จากความพยายามครั้งก่อน ๆ ในการพยายามปฏิวัติในพื้นที่ห่างไกลแล้วว่ามันไม่ได้ผล พวกเราต้องอยู่ที่แนวหน้า (ในเมือง) เพื่อไปให้ถึงชัยชนะ

คุณสามารถทำแคมเปญนี้ไปได้อีกนานแค่ไหน

พวกเรากำลังพิจารณาแรงผลักดันของแคมเปญนี้และเริ่มวางแผนระยะยาวแล้ว เราไม่สามารถปล่อยให้มันลดความเร็วลงได้แล้ว เราได้จัดการป้องกันตัวในชุมชนและกลุ่มปกครองตนเองเพื่อให้การปกครองโดยทหารไม่กลับมาอีก เราไม่สามารถบอกได้ล่วงหน้าว่าการต่อสู้ครั้งนี้จะไปต่อได้อีกนานแค่ไหน แต่ยิ่งมันนานขึ้นเท่าไหร่ เราก็มีเวลามากขึ้นที่จะจัดตั้งระบบและสร้างความเข้มแข็งให้กับชุมชนมากขึ้นเท่านั้น

คุณมีข้อเรียกร้องอะไรบ้างต่อรัฐบาลทหาร

รัฐบาลทหารและระบบราชการของมันจะต้องถูกทำลาย เหล่าทหารต้องกลับไปยังค่ายของพวกเขาและถูกลงโทษตามอาชญากรรมที่ได้ก่อไว้

ในความคิดเห็นของคุณ มีการแทรกแซงจากต่างชาติบ้างไหม

ไม่คิดว่านะ แต่ว่าก็มีความเป็นไปได้ อาจจะเป็นจีนแต่เราก็ไม่รู้จริง ๆ สิ่งที่สำคัญคือรัฐบาลต่างชาติกำลังประณามรัฐประหารอยู่หรือเปล่า

ชาวต่างชาติสามารถช่วยอย่างไรได้บ้าง

สิ่งที่สำคัญที่สุดคือการที่โลกเข้าใจสิ่งที่กำลังเกิดขึ้น คุณสามารถบริจาคไปยัง Mutual Aid Myanmar (กองทุนการหยุดงานเพื่อประท้วง) เราเชื่อใจพวกเขา แต่เราไม่ได้รับเงินทุนจากพวกเขาในตอนนี้ พวกเรากำลังพยายามจัดตั้งวิธีบริจาคโดยตรงเข้าสู่การหยุดงานเพื่อประท้วง

มีความเข้าใจผิดเกี่ยวกับการประท้วงอะไรบ้างไหมที่คุณอยากจะชี้แจง

ไม่รู้จะพูดอะไรดี (ส่วนใหญ่พวกเขาจัดตั้งประท้วงต่าง ๆ ที่ลงถนนและไม่ได้เช็คโลกออนไลน์มากเท่าไหร่) แต่ช่วยสนับสนุนการต่อสู้ของพวกเราและการต่อสู้ของผู้ถูกกดขี่ทุกกลุ่มในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ด้วยนะ